‘Het nieuwe eten’ doet boodschappen en test nieuw eten (en drinken): wat ze verzinnen, in de voedselindustrie!
Is de crispy chili-oliehype op zijn hoogtepunt, of er al overheen? Wie dertig koelkasten van Randstedelijke dertigers opent, treft naar alle waarschijnlijkheid 25 keer het knapperige spulletje aan, een pittig mengsel van chilipepers, ui, sojabonen en sichuan-peperkorrels in een glazen potje met vettig geworden, rood etiket.
De Speld maakte een accurate videopersiflage van een influencer die ontdekt heeft dat je dit goedje echt overal op kunt doen – zelfs op de ketting van je fiets!
Geen wonder dat crispy chili het srirachalot treft: tot mayonaise verworden. ‘Geeft elke hap een heerlijke crunch en vurige kick’, aldus veganistisch mayonaisemerk Mayoneur, maker van onder meer chipotle mayo, cajun spice mayo en spicy truffelmayo.
Dit is crispy chili-olie inspired mayo, dus laten we geen al te letterlijke interpretatie verwachten. Daarvoor moet je lekker zelf wat crispy chili-olie toevoegen aan de saus der sauzen.
De ‘inspiratie op’-versie doet z’n naam eer aan, maar bij een tosti kaas blijft srirachamayo de winnaar. (GH)
Cijfer: 7,3
We namen de nieuwe Terra-groenteburger gevuld met broccoli, paprika en champignons mee naar huis. ‘Meer dan 65 procent groente’ staat op de voorkant. Je kunt het moeilijk onderzoeksjournalistiek noemen, maar we lazen op de achterzijde van de verpakking van deze ‘voorgegaarde, veganistische burger’ dat er 16 procent broccoli, 15 procent rode paprika, 11 procent champignons, 9,9 procent ui, 8,2 procent prei, 5 procent tomaat en nog zo wat (rijst voor de consistentie) in zit.
Terra is sinds 2023 het vega-huismerk van Albert Heijn, en is heel wat goedkoper dan bijvoorbeeld een ‘plantbased’ burger van de grote merken. De groenteburger doet niet mee aan een soort complexe vleesmaskerade, maar smaakt ook echt als een groenteburger. We hebben hem gebakken en gebruikt als een onderdeel van een salade. Je kunt hem natuurlijk ook als een burger op een bolletje leggen, maar dan schuift er in je hoofd wellicht een vleesschuifje open. En dat is het duidelijk niet. Smaakt in de juiste omgeving prima, met paprika en champignon als de boventonen. (MM)
Cijfer: 7,1
Friet met bovenop een lading van het een of het ander, doorgaans iets vlezigs of namaakvlezigs, met saus natuurlijk: thuis zou je het friet met iets erbij noemen, in het foodtruckwezen of de snackbar heet het loaded fries en tik je er rustig 10 euro voor af.
Mora heeft het gevoel dat er in de thuissituatie iets te winnen valt, en komt met eenpersoonsporties ‘loaded fries topping’ voor de zelfbakker, of haler. Belangrijke toevoeging: ‘En eet jij het liever naast je friet, bij je nacho’s of over je rijst, dan mag dat natuurlijk ook!’
Keuzevrijheid, altijd lekker.
Het Nieuwe Eten laat de variant ‘BBQ chicken’ links liggen en richt zich op Indisch stoofvlees (€ 2,59). Op de verpakking heet het trouwens ‘Indisch style stoofvlees’. Er zit rundvlees in, maar ook jackfruit: een stevige substantie. We proberen niet te denken aan het betere festivalpatatje rendang, want dan kan het alleen maar tegenvallen.
Na een intrigerend specifiek aantal minuten (29!) au bain-marie verwarmen, luidt de conclusie: best smakelijk over, bij of naast aardappelkroketjes. (GH)
Cijfer: 7,5
‘Zwarte boontjes chili limoen smaak’ is geen gemankeerde haiku, maar de naam die een brand manager met een liefde voor spaties en een hekel aan koppeltekens en voorzetsels heeft gegeven aan een nieuwe smaak ‘crunchy beans’.
De knapperige bonen winnen momenteel in rap tempo terrein in de supermarktschappen: de ‘peulvruchtenmix chilismaak’ en de ‘edamame boontjes jalapeñosmaak’ liggen daar al.
‘Rijk aan eiwit’, pocht de verpakking. De snack is glutenvrij, zo leert het doorgestreepte tarwelogo. De nutri-score is A. ‘Een heerlijke mix van peulvruchten en noten, als verantwoord tussendoortje!’, aldus de website.
‘De crunch is goed’, zegt een panellid van ‘Het nieuwe eten’. ‘Jammer dat dat het enige is.’ De kwalificaties ‘muf’, ‘smakeloos’ en ‘niksig’ vallen. De belofte van de chili- en limoensmaak wordt – met 0,02 procent chili, 0,04 procent limoenpoeder, 0,01 procent chili-extract, 0,01 procent limoenolie en een onbekende hoeveelheid capsisumextract (een extract uit chilipepers, van het plantengeslacht Capsicum) – niet geheel waargemaakt.
Een ander, ervaren lid van het panel omschrijft de sojabonen als ‘schilferend’ en ‘gortdroog’. Zij adviseert ze niet als losse snack te eten, maar als ‘gadgets’ door een salade te strooien. Waarvan akte. (GB)
Cijfer: 4,5
Itsu is een Londense fastfoodketen met generiek Aziatisch eten. De Engelse schrijver Will Self, ijzig tijdgeestcriticus, bekroop ooit bij een bezoekje het gevoel van benauwend surveillancekapitalisme, met dat frisverantwoorde 2002-interieur met plastichouten tafelbladen en beletterde vliegveldsfeer, die nadruk op gezond & gestoomd in plaats van gefrituurd, dat steeds maar weer herhalen dat Itsu permanent wil weten wat de klant pleziert, en misschien nog wel het ergst: dat alles best lekker is.
Je kunt ook denken: je geeft een kantoorborrel, wilt ook een warm hapje serveren, maar hebt alleen de kantoormagnetron ter beschikking. Wat nu? Wel: stop dit pakket van de (nu bij de Nederlandse supermarkt verkrijgbare) Itsu-diepvrieslijn erin en voilà! Gestoomde groentepakketjes! Laat de verpakking wel gesloten tijdens de bereiding, zo staat maar liefst drie keer op de verpakking, dus we zouden het op prijs stellen als u het pak dicht laat tijdens de bereiding.
Het resultaat is aanvankelijk loeiheet, ook daarvoor waarschuwt de verpakking. Uit de plastic cupjes halen wordt een plakkerige slapstickact, dus laat vooral zitten. Een paar blaren op de tong verder en het is inderdaad: best lekker. (CB)
Cijfer: 7
Op de verpakking van Lindahls ProPlus Milk met aardbeiensmaak staat het silhouet van een hardloper die op twee reusachtige aardbeien afstormt. Het is een zuivelproduct dat aansluit op de huidige eiwittentrend. De supermarkt waar het drankje in een apart koelschap voor extra eiwithoudende zuiveldranken stond, is net verbouwd. De winkel sluit nu beter aan bij de onmiskenbare gentrificatie in de buurt.
Beschouw dit nieuwe koelvak rustig als de gentrificatie van de zuivelafdeling. Voor we het over de smaak gaan hebben even een citaat uit een recent stuk in de Volkskrant over het groeiende aanbod van eiwitproducten. Aan het woord is Peter Weijs, lector voeding en beweging: ‘De gemiddelde supermarktbezoeker krijgt met een normaal voedingspatroon genoeg eiwit binnen.’
De verpakking van de aardbeienmelk probeert ons op te zwepen: ‘Verleg je grenzen, wees de beste versie van jezelf. Gun je lichaam die extra portie eiwitten.’ Het blijft (dure) zuivel met een aardbeiensmaakje natuurlijk. Beetje weeïg. We kunnen ons voorstellen dat je dit na een marathon achterover slaat. Maar ja, hoe vaak komt dat voor? (MM)
Cijfer: 5,9
Nu Viennetta tot actie is overgegaan, is het tijd om grote conclusies te trekken. Naast een ijsstam in de klassieke smaak vanille en gezouten karamel is de smaak ‘pistachio vanilla’ bijgezet. Daarmee lijkt de pistachisatie van de voedingsbranche voorlopig compleet, wat niet betekent dat Het Nieuwe Eten erover zal ophouden.
Viennetta’s bescheiden bijdrage aan het wereldwijde pistachenotentekort (1,4 procent pistachenoot op de ingrediëntenlijst) is een leuke gelegenheid om de woordcombinatie ‘romige golven’ weer eens tevoorschijn te toveren (probeer niet te denken aan de laatste keer dat je iemand over z’n nek zag gaan). Dit is immers hoe Viennetta zichzelf sinds jaar en dag weet te verkopen: ‘Golvende lagen romig pistache- en vanille-ijs met daartussen krakende laagjes van cacaofantasie die smelten op je tong en stukjes topping met karamelsmaak.’
Het is het perfecte dessert, aldus de makers van het perfecte dessert in de categorie prima, nostalgisch en goedkoop. Pistachio vanilla kan deze feestdagen de ideale finale van een tegenvallende gourmetsessie zijn. (GH)
Cijfer: 7,3
Over het ontstaan van de bagel, het ringvormige broodje, doen allerlei verhalen de ronde. Volgens een hardnekkige bagelmythe begon het allemaal in de 9de eeuw in Polen of Pruisen. Toen Joodse bakkers daar te maken kregen met antisemitische wetten waardoor ze niet langer brood mochten bakken, zouden ze het zijn gaan koken.
Nonsens, schrijft Maria Belinska in The Bagel: The Surprising History of a Modest Bread. Volgens haar waren het 13de-eeuwse Joodse bakkers in Polen die begonnen met dat wat toen nog de bajgiel (Pools) of beygal (Jiddisch) werd genoemd.
Het duurde nog een hele tijd voordat het broodje in Nederland mainstream werd, maar in 1996 was het zover dankzij de keten Bagels & Beans. Nu is er opnieuw goed nieuws voor de bagelfans. ‘De unieke vorm en smaak van een bagel, maar dan met de crunch van een cracker’, zo luidt de aanprijzing van de Bolletje Bagel Crackers.
Of de vorm van een bagel uniek is, waag ik te betwijfelen (zie: de donut), of de smaak uniek is, ook (proef: tarwebloem), maar vies is het zeker niet. Tip voor hagelslagliefhebbers: vergeet het laagje boter niet, anders vallen de korrels in het gat. (GB)
Cijfer: 6,9
Voor een merk dat een acroniem is van de Duitse woorden ‘Milch’ en ‘Kakao’ heeft het nog verrassend lang geduurd voordat het de vleugels uitsloeg in het chocomelkschap: 124 jaar. Maar nu! Een chic kartonnen pakje, met kunstig afgevlakte linker voorhoek en een hoofdrol voor het gepatenteerde paars – als het voor één merk makkelijk is om het assortiment te verbreden (zoals elke gigant doet tegenwoordig) dan is het Milka, omdat je bij alleen die kleur al denkt aan ‘fluweel’ en ‘romig’. Des te wonderlijker dat de chocomelk zelf, anders dan op de verpakking, voor zo’n kleurkundige firma een wat ziekelijk bleke tint heeft.
Hulde voor de variant ‘Karamel’, we weten niet of het u opvalt, maar hier horen we dus geen ‘zeezout’. De karamel-zeezoutificatie is zo tot in elke vezel van de samenleving doorgedrongen dat het onafgemaakt klinkt als je alleen ‘karamel’ zegt, alsof je van Beethovens Vijfde alleen maar ‘ta-ta-ta’ neuriet zonder ‘taaa’.
Maar halleluja, ook bij de Kruidvat zijn kruidnoten met karamel-zonder-zeezout gesignaleerd, de zeezout lijkt eindelijk op zijn retour, met de gelukwensen aan de Nierstichting. Smaak van Milka Chocolate Milk Caramel Flavour: lekker zart! (CB)
Cijfer: 8,1
In het snelgroeiende vleesvervangerschap van de supermarkt viel het oog op de nieuwe vegetarische kaasnuggets van Vivera, die naast de nieuwe ‘southern fried’ plantaardige nuggets van dezelfde producent lagen.
‘Perfect voor bij de borrel’, meldt de website. Iets wat aan de man wordt gebracht wordt als ‘nuggets’ mikt op de onbestemde ruimte tussen lunch en avondeten, bij uitstek het terrein van de impulsaankoop. We bakten ze in olie en waren tevreden over het beloofde krokante laagje. En ja, wat verwacht je verder van smeltkaas? Prima voor op een borrelplank, als je thuis eetcafé wil spelen.
Vivera wilde toch een suggestie toevoegen en presenteerde op de verpakking een bord met nuggets, cherrytomaatjes en een bakje mosterd. Plus een handige ingrediëntenlijst: 250 gram cherrytomaatjes, plus een bakje mosterd.
Nugget een tot en met drie hadden nog de glans van de crispy impulsaankoop, met vanaf de vierde nugget een afnemend genot, tot je in de fase komt dat je overal spijt van hebt. (MM)
Cijfer: 7,3
Je probeert wat, hè, als innovator in het kruidnotenwezen.
Van spicy kruidnoten vallen wij gezien de beproefde combinatie chilipeper en chocolade (al dan niet met een vleug sinaasappel) echt niet meer achterover. Opzienbarender zijn dit jaar ‘extreem zure kruidnoten’, volgens Albert Heijn ‘voor wie van verrassingen houdt’.
Uit de zak komt de kruidnotenversie van whitewashen tevoorschijn: een laag witte chocolade waar die ene procent gevriesdroogd frambozenpoeder doorheen glimt. Voor het zuurtje hebben we E-nummertje 330 (citroenzuur).
Een teleurstellende waarheid die misschien als een verrassing komt voor mensen die niet van verrassingen houden: bij voortvarend innoveren in het kruidnotenwezen hoort dat je de boel af en toe een beetje moet aandikken.
Neem de kwalificatie ‘extreem’ dus met een korreltje zout. Het is een lokkertje dat extreem zure kruidnoten net buiten de categorie paasei met nasismaak plaatst, maar er dicht genoeg tegenaan.
Hartstikke slim gedaan, geven we toe, want hierdoor valt de smaakervaring alleszins mee. Van ‘een beetje zure kruidnoten’ lusten we er best nog een paar. (GH)
Cijfer: 6,9
Dubai Sundae Deluxe! Dubai-pistacheflappen! Dubai chocolate matcha! Na ruim anderhalf jaar leven met een gezichtsveld vol ‘Dubai’ en een wereldwijd geëxplodeerde pistachemarkt begint het besef hier wel in te dalen. Dubai, op deze plek eens omschreven als ‘de ASMR-fähig knisperende pistache-met-deegknappertjesvulling die lente 2024 online tot ontploffing kwam’, gaat misschien wel niet meer weg.
In de supermarkt van Het Nieuwe Eten is naast het impulsaankoopschap der impulsaankoopschappen (met kruidnoten) recentelijk een lichtgroene muur verrezen: het rijkelijk laat opgetuigde Dubai-kraampje van het chique chocolademerk Lindt.
In goude sierletters pronkt Lindt met een premiumpistachevulling die voor 45 procent uit pistache bestaat. Ook de prijs van de ‘Dubai style’-inbreng uit Zwitserland is Dubai-style en met 9 euro 99 niet bepaald van de meegriscategorie. Ironisch genoeg is de poenige reep daarmee een ideale supermarktoplossing voor de minder gulle goden die met lege handen onderweg naar een verjaardag zijn terwijl alle andere winkels al dicht zijn.
We fantaseren tegen beter weten in over stagnatie van de Dubai-populariteit, met dalende prijzen tot gevolg. De Lindt-reep smaakt namelijk als een blijvertje. (GH)
Cijfer: 8,6
Je kunt het ook te ingewikkeld maken. In het dessertvak vinden we de nieuwe ‘Almhof Plantaardig hoekje. Choco Flakes. Plantaardige variatie op Yoghurt Banaan’. Dat staat allemaal op het deksel.
Almhof is onderdeel van de Duitse zuivelgigant Müller en zij weten dat ‘toetjes’ een vechtmarkt is, met een hoofdrol voor de impulsaankoop. Ja, ook door de verantwoorde, veganistische consument.
De flakes zitten in een apart bakje en kunnen, naar smaak, op de plantaardige yoghurtvariatie worden geschept. Of, gepatenteerd, gekanteld worden. Over dat plantaardige: dat betreft hier ‘gefermenteerd kokosproduct’ vermengd met ‘bananenpuree’.
Het is verrassend overtuigend, fris en bananig, alsof je een banaan door de yoghurt doet, eigenlijk. Maar dan zitten we nog met dat andere bakje. Die chocoladeflakes hebben hier eigenlijk niets te zoeken, maar dat zal wel weer met die impuls te maken hebben. (MM)
Cijfer: 7,2
De kruidnoten – nooit, maar dan ook nóóit pepernoten zeggen als het om kruidnoten gaat – liggen weer in de supermarkten en de zomer is nog niet eens voorbij. Voor wie elk jaar weer geniet van de woedende reacties op de socials, is dit goed nieuws.
Fijne Nederlandse traditie is dat toch, mensen die van leer trekken tegen het huns inziens veel te vroege tijdstip dat de lekkernij in de schappen wordt gedropt, vaak op een plek die het winkelend publiek met de neus op de feiten drukt. De link met Sinterklaas wordt niet gelegd, zo handig zijn ze ook wel weer, maar menigeen verlaat momenteel de winkels met rode konen van opwinding. Zoals gezegd, de zomer is potverdorie nog niet eens voorbij!
Wij gristen bij een temperatuur van een graadje of 22 grijnzend een innovatief product van de firma Bolletje mee, een zogenaamde ‘kruidnotenreep’. Dat klinkt leuk, maar in de praktijk is deze ‘reep’ niks anders dan tien krokante, halfronde brosse koekjes met speculaaskruiden (Wikipedia in grote vorm) die in twee rijtjes van vijf aan elkaar zijn vastgeklonken. Dit is totaal overbodig. (PO)
Cijfer: 4
Van de vrolijke aankondiging ‘0% alcohol’ op een pak DubbelFrisss werd Het Nieuwe Etennn een tikje filosofisch, want door te zeggen dat iets er niet in zit, gaat het er in je hoofd toch een beetje wél in zitten, een beetje met-zonder dus.
Helemaal de bedoeling ook, want we moeten hier de associatie krijgen dat het een 18-plusdrankje is, een wat minder kinderlijke fruitlimonadevariant, of een mocktail zo u wilt, met Spritzzz-smaak, waarmee Veluwse firma Riedel het terrein betreedt waar Schweppes en Royal Club domineren.
Dat doen ze met twee smaken, Limoncello Spritzzz en Sinaasappel Spritzzz. Met dat laatste wordt natuurlijk Aperol Spritz bedoeld, de cocktail die 15 jaar geleden over de wereldmarkt begon te denderen, maar omdat Aperol anders dan limoncello een merknaam is, kunnen ze dat niet zeggen natuurlijk.
Om je zonder alcohol toch een beetje het idee te geven dat je ’s avonds laat op een terras naar jazzversies van tophits zit te luisteren doet DubbelFrisss twee simpele ingrepen: een fluorescerend oranje kleurstof en toegevoegde kinine, de bittere stof waarmee je ook malaria kunt dempen, en bestanddeel is van bitter lemon. Verrassing: behoorlijk lekker. (CB)
Cijfer: 8
Zeker in de zomer mag Het Nieuwe Eten graag ontbijten met overnight oats, een bakje havermout dat een nacht in de koelkast moet wachten om gegeten te worden. Chiapudding, ook lekker, niet in de laatste plaats omdat beide opties ’s avonds een minuut voorbereiding kosten – een minuut die de volgende ochtend voelt als minuten.
De firma Freasy zet in op het type mens dat absoluut geen tijd te verliezen heeft, en dat luttele minuutje aan moeite doen 4,99 euro waard vindt. Freasy levert eenpersoonsporties in een kartonnen beker die je ’s avonds uit de vriezer haalt en na een keurige acht uur slaap van de deksel ontdoet. Bikken maar.
Voor dit bedrag (en in vijf minuten, omdat tijd ook geld is) bereiden wij overnight oats voor een hele week, zeggen we er even bij. De krenten in de potentiële klantenpap ontdooien misschien van de onalledaagse smaken. De variant oats pistache, gemaakt met puree van gele wortel en dadel, en met vijgen, kardemom en sinaasappelschil, heeft het elan van een verjaardagsontbijt. (GH)
Cijfer: 8
Als je van een zekere jaargang bent dan kun je de naam van de Franse conservenfabrikant niet horen of lezen zonder te denken aan die diep ingeslepen reclamezin: ‘Bóndúélle, de verrassende groente van vandaag.’ Wat een vreemde zin blijft, ook na al die jaren.
Bonduelle beweegt mee met de markt en komt met een nieuw assortiment ‘lunchbowls’. We kozen voor de variant met rijst, mais en gegrilde groenten. ‘Warm én koud op te peuzelen.’ Peuzelen, hmm. En waarschijnlijk bedoelen ze hier ‘warm óf koud’. Kanttekening: alles is koud op te peuzelen. Maar hier is het dus een lunchadvies.
Prima vega lunchhapje, maar toch de opmerking dat de salade voor de helft bestaat uit mais, rijst en bonen, terwijl het zoeken is naar de gegrilde groenten (courgette: 11 procent; paprika: 11 procent).
We aten het koud en zouden willen adviseren het geheel een beetje op te peppen met olijfolie en wat peper, om die zweem van flauwigheid weg te krijgen. Maar dan heb je ook wel echt de groenten van vandaag te pakken. (MM)
Cijfer: 7,3
Je kunt roomijs maken. Je kunt ook roomijs maken met een hoogtechnologisch procédé met vloeibare stikstof, op min 197 graden Celsius, wat de gelegenheid biedt het ijs in kraalgrote korreltjes af te leveren, opgediend in een eenpersoons kartonnen bakje. Waarom je dat zou doen was het Nieuwe Eten onduidelijk, producent Minimelts weet het trouwens verder ook niet.
En toen namen we een hap met het bijgeleverde minischepje. Wie zich afvraagt wat voor mondgevoel een keihard blok roomijs heeft dat net uit de diepvries komt, heeft hier de oplossing in handen. Normaal buig je daar lepels mee dubbel, of probeer je een vriesbetonnen Magnum door te bijten na je gebit een dag in Sensodyne te hebben gemarineerd, maar no more: de korreltjes zijn ijskoud en keihard, maar kunnen toch direct de tong op. Interessant: roomijs met de grootste hardheidsgraad heeft de textuur van melkchocola die net uit de koelkast komt. Lekker hoor.
De smaak, suikerspin, moesten we ook even over nadenken, maar blijkt prima getroffen, suiker die net overweegt te carameliseren.
Onbezoldigd marketingadvies van Het Nieuwe Eten: breng een lijn uit met chiquere smaken en noem het ‘ijskaviaar’. (CB)
Cijfer: 7,3
Het augurkennieuws van deze zomer: de firma Katja heeft haar assortiment uitgebreid met ‘zure matten’ (dunne plakjes zoet-zuur snoepgoed) met de smaak van, jawel, augurk.
Augurk.
Wéér een stap verder naar de totale verkesbeking van ons kikkerlandje, een trend die werd ingezet door het realityprogramma rondom de charismatische Amsterdamse augurkenkoning Oos ‘Als ik gemekker wil horen, koop ik wel een geit’ Kesbeke. Deze alomtegenwoordige handelaar in ‘tafelzuren’ heeft de zure matten met augurksmaak goedgekeurd, het staat op de verpakking. En zo gaat het maar door. In november gaat een film in première waaraan deze Oos heeft meegewerkt, Augurk aan Zee.
Eerder dit jaar proefden we in het Nieuwe Eten al een kimchibroodje van Kesbeke voor (cijfer: 4), maar groenige matjes met augurkensmaak is next level. Zagen we daar zojuist een collega met de zure snoepbom in de mond naar de prullenbak spurten, om het goedje zo snel mogelijk uit te kunnen spugen?
Disclaimer: de zure augurkenmatten bevatten trouwens geen greintje augurk. Wel appelzuur en citroenzuur. Zijn we er toch ingetuind. (PO)
Cijfer: 5
Van de eiwitrijke vergezichten die Upfront op z’n website schetst, schieten de wenkbrauwen vanzelf omhoog. Onder het kopje ‘het plan’ zetten de oprichters zelfverzekerd uiteen hoe ze het supermarktwezen zullen opschudden met eerlijkheid en transparantie.
Het komt erop neer dat Upfront de komende decennia ‘het gehele voedingssysteem’ wil vervangen, want dat is een mix van ‘chaos, misleiding en ongezondheid’.
Nu zit het Nederlandse bedrijf vooral nog in de proteïnerepen en -poeders, maar eind volgend jaar moet de eerste Upfront-supermarkt geopend zijn, met maximaal 200 eigen merk-producten. ‘Van elke categorie maar één variant. Dus één pasta, niet vijftig. Alleen de beste variant, tegen prijzen die ver onder het marktgemiddelde liggen.’
Conform ‘het plan’ is Upfront momenteel te vinden in bestaande supermarkten, waar de schappen in de categorie eten en drinken voor sportschooltypes breder en breder worden, net als de doelgroep.
Na 85 kilometer fietsen zetten wij de mond aan een halve liter eiwitlimonade met lycheesmaak, 16 gram eiwit per flesje. Lekkere dorstlesser, al blijven we zitten met die typische eiwitpoedernasmaak. Een Reddit-gebruiker suggereert de volgende oplossing: ‘Bak een biefstuk.’ (GH)
Cijfer 7,7
In het vleesvervangersschap, een van de avontuurlijkste afdelingen van de supermarkt, kijken ze niet op een woordspeling meer of minder. Ditmaal: Tofusion van producent Vivera.
Tofusion is er in twee varianten, ‘Korean’ en ‘Japanese style’. We probeerden de Japanse variant, die tofu mixt met edamamebonen, prei, ui, gember en knoflook. Vierkante schijfjes zijn het, die je kunt toevoegen aan een salade, rijst of, als je echt in een Japanse state of mind bent, noedels.
We bakten ze in olie, maar hadden daar een beetje spijt van, want de tofu-schijfjes werken als een spons. Beter in de oven of de airfryer bereiden, zeggen we achteraf.
Vivera noemt ze ‘geïnspireerd op de Japanse keuken’ met een ‘rijke umami-smaak’. Nou vooruit; we waanden ons nou niet meteen aan de voet van de vulkaan Fuji, maar ze lieten de salade op zijn minst licht richting Azië kantelen. (MM)
Cijfer: 7,6
In de leuke taal Fins is kaas ‘juusto’. Weer wat geleerd. Behalve hout en, vroeger, Nokia-telefoons, blijken de Finnen tegenwoordig allerhande, deels exotische kaasproducten te exporteren. Wat te denken van ‘lempeän tulinen cheddarjuustokastike, joka on kehitetty erityisesti dippaamiseen ja kastikkeeksi’, zeg maar een licht-pittige cheddar kaassaus die speciaal is ontwikkeld om in te dippen?
Onder de schitterende naam Jokilaakson Juusto, oftewel ‘Kaas uit de riviervallei’, doen de Finnen alles met kaas wat ze maar kunnen bedenken. Grenzen bestaan niet voor Jokilaakson Juusto uit het provincieplaatsje Jämsä. Net zo makkelijk wordt een middelgrote chilipeper van Mexicaanse origine, een zogenaamde ‘jalapeño’, vermengd met de Engelse kaassoort cheddar en tot een warm óf koud te consumeren saus gefabriekt die het goed getroffen heeft met de verpakking.
Die heeft namelijk een ‘kätevä kaatonokka’, een handige schenktuit. De smaak van deze kaasdip, te vinden in het koelvak (let daarop) van de supermarkt? Denk: smeerkaas, met een flinke twist en vloeibaarder dan gewoonlijk, want saus. Lekker met nacho’s, Dorito-chips en een ‘lasillinen olutta’, een glas bier dus. (PO)
7,6
Het Hieuwe Eten loopt met plezier achter amechtige Insta-sensatiezoekerij aan, maar met de Pornstar Martini-kaas van Jumbo, Dirk, Spar en Hanos viel dat niet mee, hij was bij de reguliere supermarkten in no time weer uit de schappen verdwenen. Wellicht dat bij nader inzien de onderlinge nabijheid van de woorden ‘pornstar’ en ‘kaas’ een minder aangenaam associatieveld uitrolde. Uiteindelijk slaagden we erin er bij groothandel Hanos nog eentje op de kop te tikken.
Een Pornstar Martini is een cocktail met passievrucht(likeur) en wodka, stammend uit de periode, 25-35 jaar geleden, dat cocktails louter in de ordinaire hoek zaten, Sex on the Beach en mahoniebruine bartenders met een staartje in Lloret de Mar.
Echter: iedereen die sinds de jaren zeventig weleens een satéprikker-spoetnik-kindertraktatie heeft genoten, zilveruitje/kaasblokje/blikmandarijntje enzovoort, weet dat fruit en kaas uitstekend samengaan.
Geen verrassing dus dat de Pornstar Martini-kaas prima smaakt, ook omdat hij, anders dan de (Insta-technisch verwante) appeltaartkaas van de Jumbo destijds, een goeie extra belegen inslag heeft. Voor mensen zonder Hanos-pas: keihard googelen levert nog wat verkoopadresjes op. (CB)
Cijfer: 7,9
Dankzij het ingrediënt ‘aroma’ kunnen experimentele types in de chipswereld onbegrensd alle limited edition-kanten op. Croky doet eens gek met Sweeties: chips voor zoetekauwen, onder meer in de smaken churros en s’mores – een Amerikaanse kampeer- en kampvuursnack.
‘Proef de heerlijke combinatie van chocolade, geroosterde marshmallow en een vleugje zoute cracker’, dicteert Croky, maar dat is echt te veel gevraagd. Ondefinieerbare koekjes ontwaren we, helemaal in het begin, eventjes. Daarna kraakt er een gewoon ribbelchipje tussen de kiezen, ook van het non-descripte soort.
‘Minder erg dan ik dacht’, beaamt een nieuwe-mee-eter, die een voldoende uitdeelt. ‘Onvoldoende is het pas als je denkt: ik leg deze zak weg.’ Dan moet je het als chips bij hem héél bont maken.
Het contrast tussen zoet en zout is armzalig uitgespeeld, merkt een andere grotere chipseter op. Hij had meer koek verwacht en minder chips, maar is ongemerkt alweer een paar handjes verder.
Een net iets over de helft leeg gegeten zak, we maken er een zesje van. (GH)
Cijfer: 6
Het ontbijtgranenvak van de supermarkt is voortdurend in beweging. En zeker als het over de subdivisie ‘granola’ gaat, dan gaat er geen week voorbij zonder een nieuw product. De variaties van de geroosterde granen voor door de yoghurt zijn miniem, wellicht wordt er daarom zoveel energie in de teksten op de verpakking gestoken.
Zonnatura is, sinds 1954, een veteraan op het gebied van gezond eten, maar associëren we wellicht toch vooral met rijstwafels en thee voor het slapen gaan. De nieuwe Zonnatura Granola Crunchy Cacao wordt verkocht als ‘een cadeautje van de natuur’ en ‘een zonnestraal in een kom’. Geen wonder, want ‘cacao is een cadeautje van de natuur.’
Prima natuurlijk, maar het smaakt precies zoals je denkt dat het smaakt. Wel duidelijk minder zoet dan de meeste granola’s op de markt. Maar goed, smakelijk is allang niet meer genoeg. Zonnatura belooft ‘Meer biodiversiteit met een lekker ontbijt.’ Als dat niet genoeg is ‘om de dag bij de horens te pakken’ weten we het niet meer. (MM)
Cijfer: 7,3
Ook het boterschap probeert uit te breiden richting premium. Had je al de wat prijzigere Le Gall (Frankrijk, € 17,00 per kilo) en de nog wat duurdere Kerrygold (Ierland, € 17,96 per kilo), nu is daar de nóg wat duurdere Président Gastronomique (ook Frankrijk, € 19,96 per kilo). Ter benchmark: Echte Boter kost € 16,36 per kilo.
Om gastronomie te suggereren wordt ‘ambachtelijk’ ingezet, en dat zit hem bij de premiums in de vorm: strak gesneden bakstenen van gewone boter wijzen op een industrieel proces, dus produceert Le Gall een klunzig gevormde homp met onhandig gevouwen foliepapiertje, zodat het ook snoezig staat in de uitstalkast van de plaatselijke kaasboer.
Président doet daar een uitzinnige klodder bovenop door een trapeziumvorm te kiezen en op het papier ribbels te suggereren aan de uiteinden. Bij het uitpakken blijken die ribbels, verrassing, juist aan de zijkant te zitten. Wat proberen die ribbels trouwens te vertellen? Oude boer met kartelmes?
Vergelijkende smaaktest: Echte Boter: 1,4% vettiger. Le Gall 0,7% zoeter. Kerrygold 0,3% aangename bijsmaak. Président Gastronomique: 0,4% romiger. (CB)
Cijfer: 6,1
In een decennium waarin de ‘crompouce’ werd uitgevonden en paaseitjes met nasi-smaak op de markt worden gebracht, hoef je niet raar op te kijken van de laatste innovatie: chocolade-ijs (wit) aan een stokje in de vorm van een donut (rond, gat) en bestrooid met zogenaamde ‘cookies’. Kortom, ‘Ola donut white chocolate’.
In de aanprijzing van fabrikant Ola valt ook de term ‘ijsdonut’, maar wat dit relatief kleine ijsje qua smaak en ingrediënten met de bekende, zoete, gefrituurde lekkernij met een gat in het midden gemeen heeft, behalve de vorm en dat gat, is ons een raadsel. Ola zelf houdt het op ‘inspired by donut’ – marketinggelul waar wij niet intrappen.
Oké, dan de smaak. Die is zoet en vettig en precies daarom in de roos. De ‘cookies’ zijn de kers op de taart. We hebben het erger meegemaakt. Tot slot is het misschien leuk om te vermelden dat ijsgigant Ola (van Unilever) niet overal in de wereld Ola heet. Andere gebruikte namen zijn Good Humor (Verenigde Staten), Holanda (?, Mexico), Eskimo (onder meer Kroatië en Oostenrijk) en, onze favoriet, de variant in Ecuador: Pingüino. (PO)
Cijfer: 7,7
De sando verspreidt zich. Sando? Klinkt als een afko in de categorie ‘spebi’ (speciaalbier), als iets wat mensen zeggen die hun kinderen kiddo’s noemen en honden doggo’s, maar het betreft een Japanse sandwich – of in sommige gevallen een royaal belegde dubbele boterham met een speciaaldoenerige naam.
Japan is nieuwe eten-technisch een inspiratie voor de grootgrutter; er zijn nu ook luxe donuts met yuzu-vulling of matchacoating. Bij Albert Heijn To Go liggen drie sando-varianten bij de driehoeksboterhammen in de koeling. Associatie: vliegtuiglunch, verpakt met weinig oog voor het Japanse oog voor esthetiek.
Het brood van de Appie-sando is niks bijzonders, gewoon iets dikker gesneden casinowit. Eén van de drie is belegd met miso-eiersalade, waarbij een paar grote stukken ei onderscheidender zijn dan de misosaus. Vrolijker worden we van de mascarpone-aardbei sando, alleen al vanwege de frambozenpureekleur en het idee om een toetje met taartgevoel op brood te smeren. In het romige roze steekt een sappige aardbei.
Ja, doe ons deze maar in de Boeing 777-300ER naar Tokio. (GH)
Cijfer: 7,2
Sinds we op een zomervakantie in de Franse Jura in het dorpje Lons-le-Saunier het ‘La vache qui rit’-museum tegenkwamen, kan het Franse zuivelmerk weinig kwaad meer doen. Want daar stonden we dan, voor de vitrine met de allereerste verpakking van het wereldberoemde smeerkaasje uit 1921, toen nog in blik.
Niet om te overdrijven, maar het openen van het ronde doosje met het bekende rode draadje en daarna het afpellen van een wigje met kaas, roept veel op. De verpakking verzet veel nostalgisch werk hier.
Het ruim honderd jaar oude Franse zuivelbedrijf beweegt mee met de tijd door een veganistisch smeerkaasje aan te bieden. De koe mag ditmaal zijn melk houden. De basis is hier kokosolie en amandelpasta, met knoflook en ‘fines herbes’.
En ja, we missen de romige structuur, maar het smeert prima. De smaak zit stevig in het Boursin-kwadrant, en daar is niets mis mee. Dat brengt vanzelf een hele nieuwe golf Franse vakantieherinneringen mee. (MM)
Cijfer: 7,4
Er is, zie Treets hieronder, een lichte retroficatie van het snoepschap gaande, en Ola laat zich niet onbetuigd met de Dracula, trots geponeerd als heruitgebrachte ‘Spaanse innovatie uit 1977’. Alvast een tien voor de verpakking: niks zijdezachte fotoshop of ander luxueus beeldbewerkgeweld, maar gewoon een knalgeel vlak met een foto van het zwarte ijsje erop, met quasibloeddruppeltje, en het Draculalogo met een gemeen kijkende graaf, omringd door fladderende vleermuissilhouetjes. Alsof het met de vormgeeftechniek van de jaren zeventig gemaakt is. Hulde.
De Dracula zelf is cola-waterijs met een aardbeivulling, en helemaal in het midden nog wat vanilleijs. Zoals één panellid het uitdrukte: ‘Gádverdamme.’ De andere panelleden konden deze jarenzeventigkinderpret best op waarde schatten, en als je eenmaal aan het eind van de knotsgekke aardbei-colasmaakkcombinatie bent krijg je nog even een herinnering cadeau aan die keer dat je wilde zien wat er gebeurt als je koffiemelk bij cola gooit (probeer het zelf: spektakel!). Staat iedereen ook goed hoor, zo’n zwart ijsje in de hand. (CB)
Cijfer: 8
Gek is dat eigenlijk, dat half Nederland in augustus schuimbekkend vaststelt dat de kruidnoten weer in de schappen liggen, maar de invasie van paaseitjes in januari (!) geen enkele opwinding veroorzaakt. Traditioneel was hofleverancier Jamin er ook dit jaar weer het snelst bij.
De snoepketen heeft een reputatie hoog te houden, qua paaseitjesdiversiteit. Niet schrikken: in vorige jaren bestond het aanbod bij ‘meneer Jamin’ (boomergrapje, zie verder Google) onder meer uit de smaken vlaflip, snoepbanaan en pizza. Niet te beroerd om de zaak eens flink op te jutten, presenteerde Jamin dit jaar een eitje met nasigoreng-smaak. De recensies waren dodelijk en mensen waren er boos over, maar de Oosterse variant was binnen een mum van tijd in alle filialen uitverkocht. Dat dan weer wel.
In het nieuwe aanbod springen onder meer ook gebakken banaan, baklava en appelmoes in het oog. Onze favoriet: knetterlimoen. En dan te bedenken dat op de geschenkverpakking van de (overigens forse) eitjes van Jamin de slogans ‘Ei will survive’, ‘Ei got a feeling’ en ‘Ei like to move it’ staan. Vrolijk Pasen! (PO)
Cijfer: 8,5
In het koekvak van de supermarkt lijkt alles in beweging, maar het is bij nader inzien meer een identiteitscrisis. Alle als ‘nieuw!’ verkochte koekinnovaties lijken uiteindelijk meer worstelingen met de vorm.
In het spoor van het klassieke A-merk Verkade is het hele koeksegment zich opnieuw aan het uitvinden, door vertrouwde producten te verpakken en te marketen als ‘mini’s’, of, en dat kom ook veel voor, ze te overgieten met chocola. Of beide.
Neem de koekballetjes van Verkade. Even over die naam. Het lijkt de uitkomst van een mislukte brainstorm om koekballetjes een naam te geven. Aan het eind van de bijeenkomst wordt er zuchtend na het A4-tje gekeken. ‘Oké, dan maar koekballetjes!’
Want dat is het. Het is biscuit, gedompeld in chocola. Niets mis mee, maar ook niet de grote sprong voorwaarts.
Er is nog iets anders. Het geeft het valse beeld van ‘kleine’ porties. Maar, en dat hebben we even voor u uitgezocht, het zakje is in een oogwenk leeg. De smaak is weinig verrassend, maar effectief. Melkchocola met droge kruim. En voor je het weet gaat je hand weer richting de verpakking. (MM)
Cijfer: 7
Bij het woord ‘wellness drinks’ denkt Het Nieuwe Eten meteen aan de saunagrog en de saunatic. Dat zijn drankjes die je in ons favoriete sparestaurant kunt bestellen, tussen de aromatherapeutische opgietshow en de klankschaalsessie door.
In de supermarkt past de categorie ‘wellness drinks’ in min of meer dezelfde sfeer, vormgegeven als het speciaalbier onder de frisjes. In het persbericht over een nieuwe soort gaat het over ‘lief zijn voor je darmen’ met ‘een prebiotische craft soda die je goed laat voelen, je spijsvertering ondersteunt en óók nog eens beter is voor de planeet’.
Zet je met ‘ambachtelijke wijze’, ‘duurzaamheid’ en ‘natuurlijke ingrediënten’ af tegen ‘gewone’ frisdrank, en je krijgt vanzelf die weldadige zweem van lekker bezig.
Hi-Five mikt op een goed gevoel, zowel bij de aankoop als tijdens en na het drinken, verduidelijkt de website. Wij voelen aan alles dat we in deze context niet moeten beginnen over tipsy worden, het enige drinkmoment (buiten de echte dorst lessen) waarbij we ons daadwerkelijk bewust worden van een verbeterde stemming.
De groenetheevariant met yuzu is goed, niet te zoet. Met ons gaat het prima, bedankt voor het vragen. (GH)
Cijfer: 8
Uit de laagste norm van nostalgie, de vroeger-had-je-constatering, konden X’ers in de jaren negentig net iets te vaak met mistige ogen ongevraagd vertellen over M&M’s, dat de bruine vroeger Bonitos heetten en de gele Treets.
Eigenaar Mars Inc. had in 1983 alles omgedoopt tot M&M’s, vergat in 2018 de rechten op de merknaam te verlengen, waarop de Duitse snoepinvesteerder Katjes* en de Belgisch-Franse snoepproducent Lutti de merknaam overnamen en nu onder de vlag ‘Treets’ M&M- en Maltesers-identieke Chocolinsen (heerlijke Duitse aanduiding van het genre) verkopen, langzaam uit te breiden met, bijvoorbeeld, Treets pinda-chocopasta, in het kielzog van de nutellificatie van de samenleving. Op de socials bleef het nostalgietechnisch echter wat stiller dan waarschijnlijk gehoopt, wat vooral aangeeft dat X’ers op de socials geen reet voorstellen.
Nu hebben ze dan toch uiteindelijk het brede publiek van de supermarkt bereikt, en dat is dus langzaam gegaan maar verder prima, want het zijn net M&M’s, alleen met een wat dunner suikerlaagje en fletse kleuren, want natuurlijke kleurstoffen. (CB)
Cijfer: 7,3
* Inderdaad, dat heeft te maken met de Nederlandse katjesdrop, maar daarover wellicht een andere keer.
Ergens in het schemergebied tussen rake woordspelingen en melige flauwekul ligt een papiertje met de namen van producten van De Vegetarische Slager (DVS). Sinds kort verkrijgbaar: Let it Beef, ‘biefreepjes’ op basis van soja. Voor vleesliefhebbers hoeft er dus geen ‘steak’ te veranderen, aldus het bedrijf uit Breda.
Taal is zeg maar echt een ding van DVS. Vooral met de letter c wordt driftig gekokkereld. In dit universum zijn de producten, behalve diervrij, lecker en heerlijck en wordt vlees vleesch en smaak smaack.
Dat is allemaal leuk en aardig, maar lukt het ondertussen om vegetarische producten op de markt te brengen die, zoals de ambitieuze missie van De Vegetarische Slager sinds 2010 luidt, ‘qua smaack en structuur identiek zijn aan vlees van dieren’?
Met de ‘biefreepjes’ komen oprichter Jaap Korteweg en zijn vleeschmeesters een heel eind in de goede richting, qua smaack en textuur. Gewoon lecker. De twee nog levende Beatles (Paul en Ringo, vegetariërs sinds jaar en dag) kunnen tevreden zijn. ‘Speaking words of wisdom / Let it Beef’. (PO)
Cijfer: 8,0
Halve supermarkten en een hele kantoorautomatenindustrie zijn ingericht om het midmiddag hongermoment op te vangen. Ooit een monopolie van een oplossoep met de geniale slogan ‘Vier uur. Cup-a-soup! (Dat zouden meer mensen moeten doen).’
Er zijn tegenwoordig veel alternatieven, ook in de verantwoorde hoek. Het Amsterdamse granolamerk Holie’s zit ook in het inmiddels zeer uitgebreide ‘gezonde repen’-vak, tussen de concurrenten van B’tween, Bolletje, Bites we love, Trek en Nakd, die allemaal varianten van de graanreep aanbieden. Holie’s heeft zijn ‘protein peanut chocolate crunchy Bar’ vernieuwd. Met zijn volkoren speltvlokken, wortelvezel, geroosterde pinda en een tikkeltje cacao krijg je al kauwend het idee dat je op zijn minst goed bezig bent, voor jezelf en de planeet.
Geen sugar rush wellicht (want geen toegevoegde suiker), maar zeker het aftoppen van dat weeë hongerige gevoel dat sommige middagen zo slepend kan maken. En echt veel minder schuldgevoel dan na het eten van een Snickers. (MM)
Cijfer: 7,4
Tijd om weer eens stil te staan bij de stabiele aanwezigheid van speculoos, het speculaaskruidenloze koekje uit België. Speculoos is een biscuitje met expansiedrift. Er is natuurlijk de boterhampasta, maar zoete speculoosstukjes zitten tegenwoordig ook in Koopmans pannenkoekenmix (voor een ‘lekkere gekarameliseerde koekjessmaak’), in Quaker cruesli, in ijs, in paaseitjes.
Onlosmakelijk verbonden aan speculoos is koekjesfabrikant Lotus, die rept van ‘knapperigheid die verrast bij elke hap’. In 2020 veranderde Lotus de naam van het speculooskoekje in Biscoff, wat een samentrekking is van ‘biscuit with coffee’.
Vijf jaar later heeft Lotus Biscoff zich opgedrongen aan een veganistische proteïnereep, of althans, aan de laag van 3 millimeter die bovenop een puur functionele havermoutreep wordt gesmeerd voor een enigszins snackachtig voorkomen.
Dit is allemaal schijn, blijkt maar weer. De speculoostopping draagt zelfs bij aan het droge, dofzoete mondgevoel dat perfect voorziet in een eten-na-xtc-ervaring, zonder dat je er voor aan de drugs hoeft. Drink er inderdaad vooral een sloot koffie bij. (GH)
Cijfer: 5,0
Daar kon je ook op wachten: mac and cheese-smaak. De heerlijk ranzige Amerikaanse kinderklassieker staat tenslotte al jaren op de kaart van duizenden bistro-achtige hamburgerrestaurantjes, van Parijs tot New York.
Chipsgigant Lay’s maakt het onderdeel van hun ‘flavour battle’, het licht vermoeide fenomeen dat je doet stemmen op je favoriete smaak, die dan in het schap zal worden verankerd. Een futloze aflevering dit keer, met knoflook & kruiden en chorizo & ui als andere smaken.
Hoe laat je iets smaken naar mac and cheese? Neem eerst even een goede eindredacteur, is het advies van ‘Het nieuwe eten’, want in de ingrediëntenlijst wordt het smaakpoedertje omschreven als ‘macaroni met kaassmaak’ (er zit dus macaroni in?), en in de omschrijving als macaroni- en kaassmaak (het smaakt naar macaroni en het smaakt naar kaas?). Macaroni-met-kaassmaak is het, wat wil zeggen dat het naar het gerecht smaakt, in de oervorm met wat nootmuskaat erbij, en/of paprikapoeder en/of mosterd.
Nootmuskaat zit erin en piment en zwarte peper, maar het smaakt vooral naar kaas, als een chipito of een nacho. (CB)
Cijfer: 7,0
De Amsterdamse uitjes en augurken van Kesbeke waren lange tijd stille aanwezigen achterin de koelkast. Een en ander veranderde toen De augurkenkoning een hit werd, RTL’s realityserie over het familiebedrijf met aan het hoofd druktemaker Oos ‘Een augurk is gewoon een heel mooi product’ Kesbeke.
Tafelzuurmomentum. Kesbeke en zijn zoons zijn later dit jaar te zien in een film van Frank Lammers, Augurk aan zee – ze spelen zichzelf.
Geen augurk te bekennen in het kimchibroodje van Kesbeke waar in de Albert Heijn nu een bordje met ‘nieuw’ bij staat, wél gefermenteerde Chinese kool met kruiden en specerijen.
Verheug je maar niet op zure, knapperige nattigheid in het midden. Vochtig wordt het in de witte tarwebol met 26 procent kimchi en 1 procent kaastopping nergens. Het is een kaas-uiendeegbal met een vleug chilipoeder waar je zelf kimchi op moet smeren, wil je tenminste het idee hebben een kimchibroodje te eten.
Een augurk erop zal vast ook lekker zijn. (GH)
Cijfer: 4,0
Er zijn zoveel redenen om minder vlees, en vooral minder rundvlees, te eten. Voor de koeien, voor de mensen, voor de planeet. Als er zich ook maar iets nieuws aandient in het schap waar de vleesvervangers liggen, dan willen we dat uitproberen.
Het van oorsprong Amerikaanse Beyond Meat begon in 2009 als een start-up in Los Angeles, met investeringen uit Hollywood en de toen nog overwegend progressieve techwereld. De Europese productie wordt vanuit Nederland gedaan. Een populair product van Beyond Meat is ‘Beyond Burger’, dat zich qua textuur, kleur (bietensap) en smaak aardig in de buurt van vlees bevindt, wat toch weer wat anders dan ‘beyond’ is.
In de nieuwe variant wordt er ‘jalapeño’-smaak aan toegevoegd, de licht pittige peper. Gebakken in boter en geserveerd op een wit bolletje, met een beetje ketchup, bood de burger een culinaire ervaring die te vergelijken was met de gemiddelde smakelijke hamburger. Maar dan zonder het schuldgevoel. En dat smaakt dan weer bijzonder goed. (MM)
Cijfer: 7,8
Het nieuwe eten dacht drie weken geleden het pistachatiedossier af te kunnen sluiten met het ultieme pistacheproduct, de pistachepasta. Maar nee. Met het pistache-imperialisme is het inmiddels net als met onlineadvertenties, maar dan in het echte leven: koop één keer iets met pistache, en er is in het voedingswezen niet meer aan te ontkomen.
Loop bijvoorbeeld nietsvermoedend een Starbucks binnen, en het scherm achter de kassa probeert je met bewegende lettertjes te verleiden tot ‘Make it a pistachio day’. Een wat onwaarschijnlijk scenario wat ons betreft, dat je het serieus ooit een pistachedag zou willen maken; evengoed lachen de pistachio loaf cake, pistachio donut en pistachio square je toe, evenals het pistachekernproduct: de pistachio latte.
Okee, wij dus bestellen, en doe er maar een pistachio square bij. Voor de pistache hoeft u dat niet te doen, blijkt: de square is op smaak gebracht met nadrukkelijk amandelaroma, de latte heeft dat opdringerig muffe van kunstmatige notenlikeur en scooters met een kapotte katalysator. Scheelt u bij elkaar weer 618 calorieën. (CB)
Cijfer: 5,0
Je kon erop wachten, al wachtte je er waarschijnlijk niet op: appelmoes gemaakt van verschillende appelrassen.
‘Voor veel consumenten is appelmoes een algemeen begrip, een containerwoord waar weinig onderscheid in valt te maken’, lazen we onlangs in een persbericht van appelmoes-zonder-toevoegingenmerk Servero, dat appelmoes ‘naar een hoger niveau’ wil tillen.
Op dit hogere niveau bevinden zich de varianten friszoet, zoetzuur en volzoet, waarbij zoetzuur is gemaakt met Jonagold-appels en volzoet met Royal Gala.
Het Nieuwe Eten bezocht verschillende supermarktfilialen, maar kon alleen de hand leggen op ‘volzoet’, waarbij een onheilspellend ‘verdwijnt binnenkort uit het assortiment’-bordje was geplaatst.
Er zit dus niets anders dan appel in, maar niet alleen maar Royal Gala: ‘slechts’ 60 procent is wat heet ‘een zoete handappel met een zachte textuur’. De andere 40 procent blijft anoniem. Servero-serveertip: lekker bij witte vis en kipgerechten.
Dat stond bij ons niet op het menu, maar bij wijze van het toetje kregen twee nieuwsgierige tafelgenoten een eetlepel appelmoes gevoerd. Genadeklap: ‘Gewoon appelmoes, toch?’ (GH)
Cijfer: 7,0
Het Nieuwe Eten observeerde al twee keer eerder de onstuitbare pistache-opmars, met de Dubaireep, -letter en -oliebol en een suave pistache-ijsje, en nu kunnen we reeds binnen twee maanden vooralsnog een drieluik afsluiten: de pistache heeft de mainstream bereikt met de pistache-boterhampasta.
Was je daarvoor tot nu toe aangewezen op import in de Marokkaanse buurtsuper (€ 13,95), de ekowinkel (Horizon, € 14,95) of de toeristengiftshop op het vliegveld van Palermo (€ 23,95), nu is er bij de Jumbo een Nutella-achtige crème (Brinkers So vegan So Fine, € 4,94) en bij de AH een pindakaasachtige variant van het huismerk (€ 7,49) – inderdaad de twee kanten die je met het veelzijdige nootje op kunt, broodsgewijs.
Binnen de mainstream overigens alsnog een ietwat elitaire lunchhobby – de AH-pistachevariant is, als je terugrekent per 100 gram, een krakende zesenhalf keer zo duur als de pindakaas uit dezelfde reeks, ‘AH Terra 100%’ (‘Ingrediënten: pistachenoot. Allergie-informatie: bevat pistachenoot’). Maar stevig geroosterd, dus behept met die geroosterdenooteigen doorvreetfactor, in die zin: sorry voor deze aanrader. (CB)
Cijfer: 8,0
Source: Volkskrant