In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Postcovidpatiënten zijn vooral op zichzelf aangewezen. Ze stuiten op veel onbegrip en krijgen weinig hulp. Hoog tijd dat de overheid hen royaal steunt.
Van alle pijn en verdriet die postcovidpatiënten moeten doorstaan, is het onbegrip van de rest van de samenleving misschien nog wel het ergste. De honderden Nederlanders die jarenlang vrijwel onafgebroken in bed ligggen omdat ze geen enkele energie hebben, kunnen vaak alleen rekenen op begrip van hun naasten. De rest van Nederland lijkt hen te zijn vergeten.
Artsen hebben hun handen ook vaak van hen afgetrokken, omdat ze weinig kunnen doen. Wat er mis gaat in het lichaam is inmiddels bekend, maar wat een goede behandeling is, is vooralsnog een raadsel. Dat is voor elke arts een frustrerende uitgangspositie.
De postcovidpatienten zijn daardoor vooral op zichzelf aangewezen. Ze hebben vaak niet eens voldoende energie om hun leed onder woorden te brengen, laat staan om de straat op te gaan om te demonstreren, waardoor hun ongeluk zich in stilte voltrekt, achter de gordijnen, omdat ze geen enkele prikkel kunnen verdragen.
Het helpt ook niet dat het een aandoening is die rechtstreeks tegen de gangbare volkswijsheden ingaat. Bij vermoeidheidsverschijnselen luidt het advies meestal: blijf niet te lang in bed liggen, werk aan je weerstand en incasseringsvermogen, bouw je conditie op. Bij postcovidpatiënten werkt dit advies averechts. Elke inspanning die de draagkracht te boven gaat, leidt tot een enorme, dagenlange terugval.
Het is voor Nederlanders die hier geen last van hebben gehad, moeilijk om dit na te voelen. Het is dan ook heel belangrijk dat dit effect vorig jaar wetenschappelijk is aangetoond. Bij postcovidpatiënten werken de energiecentrales in de cellen niet goed. Elke inspanning leidt daardoor tot grote schade.
Nog belangrijker is dat de wetenschap heeft ontdekt dat de postcovid-patiënten niet alleen zijn. Na iedere infectiezieke, of dat nu pfeiffer, lyme of corona is, ontstaan bij een kleine groep dezelfde ernstige klachten: extreme vermoeidheid, concentratieproblemen, maag-darmklachten en hoofdpijn. Voor de meest extreme gevallen betekent dat een leven in bed, soms in het donker.
Post-acute infectiesyndromen (PAIS) heet dit. De vele Nederlanders die nog steeds lijden onder de naweeën van Q-koorts moeten ook tot deze groep worden gerekend, net als ME/CVS-patiënten. Het leed en het verdriet dat PAIS veroorzaken, is enorm. Sommigen zien euthanasie als enige uitweg.
Niettemin komt de hulp uit de politieke en medische hoek maar mondjesmaat op gang. Er is een expertisecentrum geopend maar dat kan slechts een fractie van de naar schatting 90 duizend postcovidpatiënten helpen. Er is nog steeds veel te weinig geld voor biomedisch onderzoek.
De overheid is nalatig ten opzichte van de PAIS-patiënten moet inmiddels de conclusie luiden. Politici verschuilen zich te makkelijk achter het feit dat het hier om een nieuwe, onbekende ziekte gaat. Juist dat zou tot een enorme extra inspanning moeten leiden, vergelijkbaar met de inspanning die bij eerdere plotseling opduikende ziektes werd gepleegd.
Het lot van de postcovidpatiënten laat eens te meer zien dat infectieziekten gevaarlijk zijn, ook als het overgrote deel van de bevolking er prima tegen bestand blijkt te zijn. Het is goed dit te realiseren, als wordt nagedacht over toekomstige pandemiebestrijding.
Het belangrijkste is dat de rest van Nederland zich realiseert dat postcovid en andere PAIS iedereen kunnen overkomen, net als andere vreselijke aandoeningen en ziektes. Elke euro belasting die hieraan wordt besteed, komt dus in principe aan iedereen ten goede.
Source: Volkskrant