De zondagavond begon met pingpong en eindigde in jazzclub Smalls op 10th street. In die straat had ik een decennium of drie geleden in een Italiaans restaurant tafels afgeruimd. De horeca is aan mij blijven trekken, wat niet wegneemt dat er sindsdien ook veel is gebeurd, laat ik volstaan met enkele steekwoorden. 11 september, Afghanistan, Irak, bankencrisis, Griekenland, Brexit, Trump, Oekraïne, Gaza. Nederland slaan we over wegens ruimtegebrek.
In Smalls werd de rode wijn uit een blikje geserveerd, in een jazzclub is dat alleen charmant. Veel eenlingen die eenzaam zaten te genieten. Rond half twee werd een deur opengezet en werd het binnen guur. Officieel zou Smalls om vier uur in de ochtend sluiten maar het openzetten van zo’n deur is een teken.
Thanksgiving naderde. Ook dit jaar zou ik die dag niet in Amerika zijn, zekerheidshalve had geen van mijn Amerikaanse kennissen mij uitgenodigd voor het feestmaal. Om teleurstellingen te voorkomen vermoedde ik, al had ik kunnen denken dat ze me vergeten waren. Wie het echt erg vindt om vergeten te worden, kan zichzelf uitnodigen.
Hoewel Nederland steeds Amerikaanser wordt, is het vieren van Thanksgiving in de Randstad nog altijd geen traditie. Die avond zat ik met drie vrienden in een Indonesisch restaurant in Leiden. Nergens een kalkoen te bekennen.
De formatie was geen gespreksonderwerp, misschien was er geen gespreksonderwerp.
Mijn zoontje heeft wel een gespreksonderwerp, een thema, anders dan sommige schrijvers. De zak waarin kinderen worden gestopt om naar Spanje te worden getransporteerd. Ik zei: ‘Leuk is dat niet, maar Spanje is beter dan Polen.’
De roe is hem te abstract. Hij is druk bezig lijsten te maken van kinderen die op transport naar Spanje moeten. Inclusief twijfelgevallen. Zijn pietenkostuum mag ook niet meer uit. Ik heb tegen hem gezegd: ‘Verlies de menselijke maat niet uit het oog.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant