Eerst leek het alsof het hele uitje wéér net niet door zou gaan. En iedereen had zich er zo op verheugd: een middag naar de kerstshow in de Intratuin in Rhoon.
Maar Rini Vermeulen (69) heeft het nu toch weten te regelen. Dus staan ze allemaal te wachten voor het woonzorgcomplex in Rotterdam Delfshaven op deze koude dinsdagochtend, achter hun rollators: mevrouw Ganesh (76), mevrouw Ishwardat (85), meneer Teunissen (85) en mevrouw Chen See Hoo (73). De rolstoelbus voor doelgroepenvervoer komt hen zo ophalen. De anderen zijn al met een eerdere bus vertrokken.
Vorig jaar lukte het niet met busjes. De Intratuin in Rhoon bleek nét te ver weg. De chauffeur mocht, zo begreep Rini Vermeulen, passagiers tot aan het metrostation in Rhoon brengen. Daar ligt de harde grens van het doelgroepenvervoer. De Intratuin is dan nog een kilometer. Prima te lopen als je goed ter been bent. Niet schuifelend achter een rollator.
Rini had toen het bezoek aan de kerstshow al aangekondigd, ze kon niet meer terug. Ze belde haar buurvrouw Adriana Rollingswier (70). Die kwam in haar kleine Daihatsu, waar drie passagiers bij konden. Rini propte vier mensen in haar Nissan. De rollators bleven thuis. Intratuin had rolstoelen te leen. Het was improviseren maar het was leuk geweest.
Dit jaar wilden tien mensen mee. Dat paste niet in twee personenauto’s. Rini belde met de doelgroepenvervoerder voor langere afstanden. Maar voor hen was de Intratuin weer te dichtbij: hun minimale afstand was 25 kilometer. Zelf een bus huren was te duur, al krijgt ze voor haar vrijwilligerswerk wat uit het potje ‘welzijn’ van de gemeente. Voor de zekerheid belde ze met de vervoerder voor kórte afstanden. Kerstwonder! Deze keer mocht de chauffeur wél iedereen afzetten voor de Intratuin.
En daar gingen we: met z’n allen in de bus. Buurvrouw Adriana helpt ook weer mee. Rini had ons winterwonderland beloofd. En als alle rollators, twee rolstoelen, één scootmobiel en tien mensen zijn uitgeladen op een stampend druk parkeerterrein, komen we er inderdaad midden in: een lange stoet rollators schuifelt langs besneeuwde miniatuurdorpjes met pittoreske kerkjes, koekhuisjes, kermisjes en kraampjes en heel veel besneeuwde dennenboompjes waar treintjes langs tuffen. Kijk, roept Rini enthousiast. „Mooi hè!?”
Daarna vergapen we ons aan alle kleuren en maten kerstverlichting en lichtgevende figuren, kaarsen (echt en elektrisch) en muren met duizenden kerstversieringen voor in de boom, gerangschikt op kleur. Alles is te koop.
Mevrouw Janki (75) stopt twee rode kerststerren met glitters in het winkelwagentje. Een voor haar en een voor haar dochter. Ze verstoort de kerstdroom een beetje met haar opmerking dat het prachtig is maar wel erg duur. „Bij Action is de kerstversiering veel goedkoper.” Rini grinnikt.
Aan het eind van de tocht wacht het restaurant, waar Rini handig twee tafels weet te regelen voor haar mensen. Er is budget voor brood met kroketten en warme chocomel.
De bussen voor de terugreis zijn besteld om 15.00 uur. Dat betekent dat ze kunnen arriveren tussen 14.30 en 15.30 uur. Om 14.30 staan we bij de uitgang. „Ze zijn altijd te laat”, zegt mevrouw Andeweg (92) vanuit haar rolstoel. Om 15.00 uur heeft iedereen het koud en besluit Rini dat we gaan wachten in de hal. Ze haalt een zak oliebollen bij de kraam bij de uitgang. Mevrouw Andeweg (92) knabbelt in haar rolstoel op een oliebol. Ik zei het toch, zegt ze, zonder een spoor van irritatie.
Om 15.30 belt Rini Vermeulen de vervoerder. Ze kunnen er elk moment zijn.
Om 16.00 uur arriveren de rolstoelbussen. Om 16.30 uur zit iedereen er in. Rini zucht diep.
Het volgende uitje? Naar Scheveningen, zegt ze enthousiast. „Visje eten. Daar genieten ze van.”
Sheila Kamerman doet wekelijks ergens vanuit Nederland verslag
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Het laatste nieuws en de beste stukken over de mooiste havenstad die er is
Source: NRC