Ze kreeg bananen in plaats van bloemen bij haar afscheid van de Franse voetbalclub Montpellier. Mijn maag draaide om toen ik het bericht las. Het gebeurde in 2022 al, maar deze week kwam het verhaal van Ashleigh Weerden pas naar buiten, omdat haar ploeggenote Mary Fowler die óók bananen kreeg, erover schrijft in haar memoires.
Schijtlollige kleedkamerhumor maar niet heus, om twee voetbalsters van kleur bananen te geven. Mijn maag draaide nog eens om toen ik las dat Montpellier het voorval doodleuk ontkent. „Geen bewijs”, riep de voetbalclub, en voilà: dan is het niet gebeurd.
Toen ze de bananen in haar handen kreeg was ze perplex, vertelt Weerden voor de camera van de NOS, en dat kan ik me zo goed voorstellen. Je gelooft je ogen gewoon niet. Je gelooft niet dat iemand echt zo smakeloos is. Dat iemand waarmee je elke dag traint, speelt, leeft, zomaar zoiets doet. En dat niemand er wat van zegt.
Maar het gaat zo snel, zoiets. In een reflex laat je het passeren, leg je het naast je neer. Want als je het serieus neemt, en verhaal haalt (wat je volste recht is), krijg je zoveel gedoe. En gedoe, dat wil je niet.
Dat alles lijkt in Weerdens hoofd te spelen tijdens het interview, en terug te komen in de afgewogen woorden die ze spreekt: „Nu ik erop terugkijk ben ik wel van mening dat het echt niet kon. Ik wil niet zeggen dat ik me heel racistisch aangevallen voelde, ik kruip ook niet graag in de slachtofferrol, maar het was wel een racistische opmerking. Daar kun je niet omheen.” Ze staat sterk in haar schoenen, en daarom heeft ze zich geen slachtoffer gevoeld, voegt ze er nog aan toe.
Ik vind het een superpijnlijk gesprek, en breek er mijn hoofd over waarom precies. Want Weerden spreekt juist bedachtzaam, en verstandig. Wat me dwars zit, merk ik na een tijdje, is dat zíj zich verdedigt. Ik voel me geen slachtoffer, want ik sta sterk in mijn schoenen. Ik kruip niet graag in de slachtofferrol. Dat woord, ik heb er eigenlijk zo’n hekel aan: slachtoffer. Het impliceert precies wat Weerden verwoordt: dat je geen krachtige vrouw bent, dat er op kousenvoetjes om je heen getippeld moet worden, omdat je iets vreselijks hebt meegemaakt en niet sterk in je schoenen staat.
Terwijl je gewoon iets overkomen is. Iets waar je absoluut niet op zat te wachten, iets wat een ander deed. Nu word je gedwongen je ertoe te verhouden. Je wilt er eigenlijk wel wat van zeggen, maar je wilt geen zeikerd zijn. Niet moeilijk doen. Geen gedoe veroorzaken. En dus verdedig je jezelf.
Het is krankzinnig dat Ashleigh zich verdedigt, en niet de dader, die nergens bij naam genoemd wordt – uit fatsoen. Maar als íémand aan een ongemakkelijk interview onderworpen zou moeten worden, is het de bananengeefster wel. Wat ging er door je hoofd toen je die bananen gaf? Heb je daar over nagedacht? Wat vind je ervan dat het voor de twee speelsters van kleur eigenlijk gewoon ronduit pijnlijk was? Hoe kijk je erop terug?
Maar neen, zelfs de club neemt de bananengeeftser in bescherming. Dit is hoe het bijna altijd gaat, en ik vind het gekmakend: jezelf moeten verdedigen terwijl je nergens om gevraagd hebt. Het is de wereld op z’n kop.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC