Hij stond natuurlijk al te boek als een extreemrechtse houwdegen die de verwoesting van zowel de rechtsstaat als het Amazonewoud aanwakkerde; als een feitenvergiet dat dankzij zijn idiote handelen tijdens de coronacrises tienduizenden mensen de dood injoeg én als een politicus die zich meermaals uitsprak als tegenstander van lelijke vrouwen en homoseksuelen.
Ook zijn alle psychologen het erover eens dat hij een persoonlijkheid heeft als een veeg in een witte onderbroek en dat hij als kind waarschijnlijk een kleinezusjesknijper was. Maar omdat hij als klap op de vuurpijl ook nog eens een staatsgreep organiseerde, kwam daar deze week toch nog een nieuwe kwalificatie bij: Jair Bolsonaro is vanaf nu ook een gevangene.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Correspondent Joost de Vries beschreef donderdag beeldend hoe de leefomgeving van de voormalig Braziliaans president er de komende 27 jaar uitziet: ‘twaalf vierkante meter, een smal bed, een tv, een kledingkast; denk aan de goedkoopste kamer in een budgethotel’.
Puur en onversneden goed nieuws, hoewel het bij dit soort kwesties natuurlijk altijd de vraag is hoelang zo’n voormalig staatshoofd daadwerkelijk moet brommen. Nicolas Sarkozy, die Franse sjacheraar die vorige maand eveneens voor lange tijd werd opgesloten, liep drie weken later alweer naar buiten. En hoewel hij zei doodsangsten te hebben uitgestaan (de arme drommel had enkel voorverpakte bakjes yoghurt gegeten uit angst dat er in zijn voedsel werd gespuugd) zag hij er op de foto’s toch behoorlijk onbekommerd uit.
Sommige veroordeelde staatshoofden vluchten naar Moskou, zoals Viktor Janoekovitsj en Bashar al-Assad. Anderen, zoals Desi Bouterse, besluiten op een tactisch moment te sterven en weer anderen worden gewoon opnieuw staatshoofd, zoals de vorige en huidige president van Brazilië, Lula da Silva (veroordeeld voor 9,5 jaar wegens corruptie), en natuurlijk Donald Trump, wiens electoraat maar blijft vergeven, hoeveel wetten hij ook breekt.
Gelukkig zijn we in Nederland van oudsher wat rechtschapener, hoewel we dankzij de PVV ook hier aan een fikse inhaalslag bezig zijn. Technisch gezien is 100 procent van PVV-leden ooit veroordeeld zonder een dag te hoeven zitten, maar ook als je een wat ruimere definitie hanteert, komen hun volksvertegenwoordigers grofweg vijftig keer zo vaak in aanraking met justitie als die van andere partijen (waarmee PVV’ers overigens de meest criminele bevolkingsgroep van Nederland vormen, ver voor asielzoekers, antifa’s en/of 14-jarige jongens met een fatbike).
Mijn eigen favoriete fopveroordeling staat trouwens op naam van een andere veelpleger: Silvio Berlusconi. Hoewel Berlusconi gedurende zijn politieke carrière ruim tachtig keer voor de rechter werd gedaagd, hoefde hij slechts één straf te ondergaan, namelijk een taakstraf wegens fraude, uit te voeren op 77-jarige leeftijd in een verzorgingshuis in Milaan. Daar bleek hij echter zo populair onder de bewoners, vooral onder de wat oudere dames, dat hij een jaar lang enkel zelfgemaakt gebak heeft hoeven nuttigen, de stofzuiger ongebruikt in de hoek.
Tuurlijk, fouten maken is niet erg. Iedere dag opnieuw raken we stukjes van onze volmaaktheid kwijt; dat overkomt ieder mens en verdient daarom mededogen. Maar er zijn grenzen. En zeker de grenzen die we trekken rondom onze politici dienen we extra scherp te bewaken, want corruptio optimi pessima – juist als het voortreffelijke gaat rotten, is het bederf het smerigst. Daarom is het zo goed dat er nog altijd plekken bestaan van ‘twaalf vierkante meter, een smal bed, een tv, een kledingkast’. En dat we die plekken zo nu en dan gebruiken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant