De Kunsthal in Rotterdam barst uit haar voegen en dat komt door modekunstenaar Iris van Herpen. Het publiek verdringt zich om haar kunststukken. Ik kijk naar haar jurk van algen, en zie een jurk van licht. Kunst en zinsbegoocheling, daar wil ik over schrijven.
Of nee. Laat ik het hebben over het schilderij van Frida Kahlo dat bij Sotheby’s 47,403 miljoen euro opbracht en zo ,,het kostbaarste geveilde kunstwerk van een vrouw” werd. Is het duurste ook het mooiste? Lijkt me niet, ik houd bijvoorbeeld meer van Kahlo’s impliciete Zelfportret met fluwelen jurk (1926). Of wordt het vanzelf waar, als iedereen het zegt? Even denken.
Maar dat lukt niet, want nu lees ik hoe de BBB-minister van Asiel en Migratie schijt heeft aan fatsoen op het Rotterdamse cruiseschip Silja, waar statushouders verblijven in afwachting van een woning. De minister misbruikt haar bezoek om haar hardvochtige houding tegenover ‘vreemdelingen’ te etaleren. Ze is demissionair maar dat zou je niet zeggen aan de panache waarmee ze wethouder Faouzi Achbar schoffeert (,,Jij bent niet de baas over dit schip” – ze bedoelt: ik ben de baas, jij niet).
Heeft zij enig idee van de mensen zoals die op dat schip? Een eerste indruk ligt zo moeilijk niet. Vorige week zag ik in het theater naast een sterke monoloog van acteur Soufiane Moussouli (voor de goede orde, hij is een Nederlander) een aantal vluchtelingen met talent en ambitie in actie komen, in een voorstelling die de stichting New Dutch Connections overal organiseert. Ik hoor de verhalen van juristen, IT’ers, een mode-ontwerpster, een onderneemster. In Nederland beland, en nu gretig op zoek naar ,,iemand die iemand kent, die weer iemand kent die…”. Iemand die een stageplaats weet. Of taalcoach wil zijn. Of wat dan ook. Na afloop worden de contacten ter plekke gesmeed, ik zie het gebeuren.
En ik ga naar EYE voor de film Paikar van de Nederlands-Afghaanse Dawood Hilmandi. Hij kwam als jongen in Nederland, werd kunstenaar en valt al jaren op met kunst die hij met zijn eigen positie als immigrant stoffeert. Zijn foto’s, video’s, installaties en nu deze beeldschone documentaire film, ze worden geleid door zijn verlangen naar de liefde van zijn vader – en elke keer vraag ik me af hoe zo’n hardvochtige man-van-oorlog zo’n zachtmoedige, artistieke zoon voort heeft kunnen brengen. In Hilmandi’s verlangen verschuilt zich zijn band met zijn geboortegrond. Even poëtisch als snijdend reikt hij zijn publiek de pijn aan van iemand die onomkeerbaar is vertrokken. Dat deed hij met een reden, maar dat maakt hem niet minder ongeneeslijk triest. Hij droomde van de toekomst. Hij droomt nog altijd, maar ,,my dreams are cold”.
Snap dat dan, minister.
Maar ja, de minister komt niet kijken, heus niet. En ook de aanhang die ze met haar grove gedrag hoopt te paaien kijkt wel link uit. Durfden ze maar eens.
Beeld uit de film ‘Paikar’ van Dawood Hilmandi
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC