Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Ik heb het helemaal gehad. Ik sta in de rij bij het café en voor me staat een familie. Ze bestellen om de beurt, in plaats van de totale bestelling ineens te doen. Kan een keer gebeuren. Maar op het moment dat de moeder – een vrouw van een jaar of 50 – aan de beurt is, bevriest ze, kijkt naar het bord boven de bar en schudt lichtjes haar hoofd. ‘Euh, euh.’ Wat nou euh euh? U wilde iets gaan drinken, bent dit café binnengestapt, in de rij gaan staan om iets te bestellen, dus doe nou alstublieft niet alsof u dit moment niet zag aankomen.
Dit komt misschien overdreven en intolerant over. En dat is het ook. Deze arme familie, noch de lieve moeder treft enige blaam. Het is eenvoudigweg de opeenstapeling die ondraaglijk is geworden voor me. Ik geloof er heilig in dat elk mens een genetische, voorafbepaalde tolerantie heeft voor specifieke andere soorten mensen. Mijn tolerantie voor mensen die niet weten wat ze moeten bestellen is bereikt.
Dat komt ook doordat ik lang in de horeca heb gewerkt en heel vaak met dit type o-help-wat-moet-ik-bestellen-mens ben geconfronteerd. Het type dat op het drukste moment van de avondspits in zijn eentje op het uiteinde van het terras gaat zitten, en dan driftig zwaaien en een verontwaardigd: ‘Zeg, ik zit hier al een half uur.’ Nou wat wil u dan bestellen? Wacht even, even op de kaart kijken en pfff, nou, lastig, nou doe maar een kamillethee.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Nu ik toch bezig ben: de maat is ook vol wat betreft mensen die me in het verkeer de les lezen. Eergisteren fietste ik door de stad, sloeg rechtsaf en moest toen een vrouw ontwijken die de straat overstak zonder te kijken. Ik fietste om haar heen, waardoor ik noodgedwongen een stukje over de stoep moest. ‘U moet op de weg fietsen’, riep de vrouw. Ik trek dit niet meer. En het spijt me dat ik dit moet zeggen, maar het zijn altijd boomers die dit doen. Ik heb niets tegen boomers. Mijn ouders zijn boomers, mijn schoonouders zijn boomers, ik identificeer mezelf als boomer en ik weet dat veel boomers mijn columns lezen. Ik hou van boomers, echt waar. Maar kunnen jullie, alsjeblieft, stoppen met het verkeer te regelen?
Niet lang nadat me deze verkeersles was gelezen, zat ik in mijn auto en reed achter een lesauto. Om een idee te geven van hoe snel dit ging: op een zeker moment werden we rechts ingehaald door een fietser. Op een normale, niet-elektrische fiets. Uiteindelijk heb ik de lesauto ingehaald, heel onhandig, op een plek waar dat eigenlijk niet kon en nogal onverantwoord was. En nu heb ik het dus ook helemaal met mezelf gehad.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant