In een groots opgezette, zinderende nieuwe versie van de klassieker West Side Story is er veel chemie tussen Thijs Snoek en Silvana Rocha als het gedoemde liefdeskoppel Tony en Maria. In de tweede akte komen een paar opmerkelijke regiekeuzen voorbij.
schrijft voor de Volkskrant over cabaret, stand-upcomedy en musical.
De grote rode letters ‘West Side Story’ die we zien als we de zaal betreden, worden aan het begin van de voorstelling even licht gekanteld. Met behulp van een spiegel wordt ons hierdoor een blik geboden op het grote orkest dat in de orkestbak zit. Vijftien muzikanten zitten daar te spelen; een opmerkelijk hoog aantal voor een reizende musical in Nederland. Al gauw blijkt dat deze investering van producent De Graaf & Cornelissen zich ruimschoots uitbetaalt.
Want wát een fantastisch geluid brengen deze muzikanten onder leiding van Steven van Gool voort. De muziekscore van componist Leonard Bernstein uit 1957 wordt overrompelend mooi uitgevoerd. Schetterende koperblazers, denderende percussie, romantische strijkers. Al vanaf de muzikale proloog met zijn hoekige ritme wordt de toeschouwer meegesleept door de legendarische muziek.
Een ander pluspunt van deze nieuwe uitvoering van West Side Story – de laatste Nederlandse versie stamt uit 1996 – is dat er een sterke Tony en Maria zijn gevonden. Thijs Snoek is een ontdekking als Tony: met loepzuivere, hartstochtelijke uithalen weet hij in zijn liefdeslied Maria het publiek helemaal voor zich te winnen. Daarbij is er veel amoureuze chemie tussen Snoek en Silvana Rocha als Maria. Deze sopraan doet met haar klassieke manier van zingen zeker niet onder voor Tony.
Het bekende verhaal van West Side Story behandelt racisme, polarisatie, uitsluiting en zinloos geweld tussen bevolkingsgroepen. Het verhaal is gesitueerd in de Upper West Side van New York. Daar strijden twee bendes, de witte Jets en de Puerto Ricaanse Sharks, om heerschappij in de straten. De ontmoeting tussen Tony en Maria tijdens een dansavond in de gymzaal vormt het begin van een verboden liefde. Het brengt de onderlinge sfeer in de New Yorkse straten tot een kookpunt.
In de vakkundige regie van Paul van Ewijk is het verhaal niet overmatig gemoderniseerd. De hedendaagse accenten zitten in details, zoals de kleding of de tatoeages op de armen van de acteurs . Het decor vol stellages van ontwerper Eric van der Palen straalt iets tijdloos uit. Twee fraaie, uitschuifbare loopbruggen vormen de platformen waarop Tony en Maria elkaar proberen te bereiken.
Binnen de grote cast van 38 spelers wordt er vol gas gegeven, met voorop de bendeleiders Riff (Calvin Kromheer) van de Jets en Bernardo (Joey Ferré) van de Sharks. Ook aan de zijde van de Puerto Ricaanse vrouwen, onder aanvoering van de assertieve Anita (een verrukkelijke rol van Esmée Dekker), wordt smakelijk geacteerd.
Met zo’n verhaal vol jeugdigheid, agressie en grote gebaren ligt het risico van overdreven acteren op de loer. Over het algemeen is daar goed rekening mee gehouden en wordt er geloofwaardig gespeeld. Alsnog zijn er momenten dat de emoties te eendimensionaal zijn, zoals in de dialogen tussen de bendeleden en de politieagenten die racistische taal uitslaan.
In de tweede akte volgen er enkele opmerkelijke regiekeuzen. Soms spannend, zoals het aanbrengen van dreiging bij het vrolijke liedje Ik voel me heerlijk (‘I Feel Pretty’), soms wat minder geslaagd. De symboliek over de zinloosheid van geweld ligt er te dik bovenop wanneer er een anonieme, bebloede vrouw in een bruidsjurk verschijnt die meezingt in het lied Een plaats voor ons (‘Somewhere’).
De Nederlandse vertaling van Koen van Dijk is goed, al snoept het Nederlands onvermijdelijk iets af van de New Yorkse identiteit van de musical. Toch deert dit maar weinig. Neem het lied Cool, dat ondanks een wat ouderwetse vertaling een hoogtepunt van de voorstelling wordt. Met waanzinnige dansbewegingen en dito belichting worden de Jets hier klaargestoomd voor de grote confrontatie met de Sharks.
De jonge choreograaf Klevis Elmazaj leverde sowieso overtuigend werk af. Zijn dansbewegingen zijn rauw, eigentijds, maar staan ook mooi in de traditie van oer-choreograaf Jerome Robbins. Het is ook een prestatie dat de felle gevechten – nooit eenvoudig in het theater – tussen de Jets en Sharks imposant worden neergezet.
Alles bij elkaar maakt het deze West Side Story tot een excellente productie, die maar weer eens aantoont op wat een hoog niveau er de laatste jaren in Nederland musicals worden geproduceerd.
Veel mensen zullen West Side Story kennen door de film van Robert Wise en Jerome Robbins uit 1961, of de remake van Steven Spielberg uit 2021. Wie de theaterversie bezoekt valt op dat er verschillen zijn, zoals in de volgorde van de liedjes. Het nummer Cool komt in het theater veel eerder voorbij, in aanloop naar het grote gevecht (‘The Rumble’) tussen de twee bendes. De twee luchtiger liedjes I Feel Pretty en Gee, Officer Krupke zitten in het theater juist na de pauze. Ook opvallend: het opzwepende lied America wordt in het theater enkel door de Puerto Ricaanse vrouwen gezongen, terwijl in de films juist ook de mannen meedoen.
Musical
★★★★☆
Door De Graaf en Cornelissen Entertainment. Script Arthur Laurents. Liedteksten Stephen Sondheim. Muziek Leonard Bernstein. Regie Paul van Ewijk. Vertaling Koen van Dijk.
23/11, Nieuwe Luxor Theater, Rotterdam. Tournee t/m 21/6.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant