Van Drachten tot Nashville; overal zorgde Wim Pols met een eigen sound van gospel en country voor troost en plezier. Ook voor niet-kerkgangers.
Eind 2024 belegden de leden van de Country Trail Band een vergadering. Veertig jaar lang hadden ze in kerken, zalen, koffiebars en op festivals gespeeld, ja zelfs opgetreden in Amerika, in Nashville, het hart van de countrymuziek. Maar nu naderde het einde.
Zanger en voorman Wim Pols was ziek, de pompfunctie van zijn hart werkte nog maar voor 17 procent. In overleg met de andere bandleden, die door de jaren heen ook niet gevrijwaard waren gebleven van gezondheidsklachten, besloten ze nog een paar optredens in 2025 te doen – daarna was het tijdperk Country Trail Band voorbij.
Dat tijdperk was halverwege de jaren tachtig begonnen, toen Pols vond wat hij al een tijdje zocht: muzikanten die én gelovig waren én van country hielden. Samen vormden ze de Country Trail Band, een naam die was ontleend aan het programma dat hij vanaf 1983 voor de EO presenteerde: Country Trail.
Pols groeide op in Hoek van Holland, als zoon van een jachtopziener, en raakte op de middelbare school dankzij een klasgenoot in de ban van de muziek. Als fan van Golden Earring speelde hij eerst nog elektrische gitaar, maar al snel ontwikkelde hij een eigen geluid. Hij voegde gospel en country bij elkaar en bouwde daar, in een niche hoekje van de muziekindustrie, een succesvolle carrière mee op, naast zijn baan als speechschrijver voor bestuurders van ING.
Zijn teksten, afwisselend in het Engels en Nederlands, gingen vaak over verhalen die mensen hem bij optredens vertelden. Hun problemen en worstelingen zette hij om in muziek, waar velen steun uit putten. Het moest vooral niet te zwaar zijn, vond hij: ook niet-kerkgangers moesten een leuke avond hebben. Zo kon het zomaar gebeuren dat ze de tekst ‘Vertrouw op God, maar zet wel je fiets op slot’ voorbij hoorden komen.
Zijn eigen worsteling was het gevoel dat hij tekortschoot in zijn gezin, omdat hij altijd maar druk was met de muziek. Maar het was vooral zíjn worsteling, zegt zijn zoon Wouter, die op oudere leeftijd de techniek van de band ging verzorgen. ‘Zelf heb ik nooit gedacht: wat is-ie er weinig.’ Ook, zegt hij erbij, omdat ze als gezin samen naar optredens reisden. ‘Bij elkaar gepropt in een busje. Broodjes mee voor onderweg, en zo het hele land door. Die ritten voelden als een familiedag.’
Pols had twee kinderen. Hij was getrouwd met Geertje, die hij op de middelbare school had leren kennen. Zijn gezinsleden deelden zijn christelijke geloof niet. ‘Het is mooi om te zien hoe mijn ouders elkaar daarin respecteerden en vrij lieten’, zegt Wouter. Toch denkt bandlid Hans Steeds dat het hem ook pijn deed. ‘Hij parkeerde dat gevoel, maar als je er écht over sprak, merkte je dat hij het moeilijk vond dat hij het mooiste wat hij had niet kon delen met de liefsten om hem heen. Hij had het hun zo gegund.’
De Country Trail Band bracht in totaal 25 albums uit, verzorgde honderden optredens en dankzij Pols’ connecties beleefden ze de mooiste avonturen. Zo mochten ze eens optreden op een conferentie van alle evangelische omroepen ter wereld, in Brussel. Dat leidde weer tot een uitnodiging vanuit Amerika, waar ze op een avond in Nashville op het podium van het iconische theater The Grand Ole Opry belandden, waar alle countrygrootheden al eens hadden gestaan – hun absolute hoogtepunt.
In 2010 kreeg Wim Pols een hartinfarct, wat een voorbode bleek voor veel gezondheidsproblemen. Hij overleed op 25 oktober op 71-jarige leeftijd. Drie weken eerder had hij met de Country Trail Band een slotconcert gegeven voor zeshonderd man in de Bethelkerk in Drachten, vanuit een rolstoel. ‘Lichamelijk was hij een wrak’, zegt Steeds. ‘Maar man, die stem. Kraakhelder.’
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Source: Volkskrant