De komende weken zal het vijfde en laatste seizoen van Stranger Things zich als een drietrapsraket rond de feestdagen ontrollen. Gezien de eerste vier afleveringen belooft het een spektakel te worden.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Wie zich wil warmlopen voor een Stranger Things-maand, nu het slotseizoen zich in drie delen aandient, met de finale op oudejaarsdag, doet er misschien goed aan om de allereerste aflevering uit juli 2016 nog eens terug te kijken. De eerste keer dat we onze vrienden aantreffen, zijn ze verwikkeld in een dan al tien uur durend rondje Dungeons & Dragons.
Ze kunnen het spel niet afmaken, omdat een moeder iedereen eraan herinnert dat er morgen gewoon weer school is. Het is een onfortuinlijk moment, want in de wereld van het spel heeft zich zojuist oppermonster Demogorgon gemeld en aangezien er een dobbelsteen is kwijtgeraakt heeft niemand gezien wat de volgende stap is. De jongens fietsen in de nacht naar huis, Will Byers (Noah Schnapp) zal in het bos verdwijnen (zoals voorspeld in de titel van de aflevering: ‘The Vanishing of Will Byers’) en de rest is geschiedenis.
Er is wat voor te zeggen dat de jongens van toen nu al jaren in hun eigen spel gevangenzitten.
Eerst de boekhouding: we kregen van tevoren de eerste vier afleveringen van het slotseizoen te zien, die steeds eindigen met een kraker van een cliffhanger. In het Stranger Things-universum zijn we drie jaar na de gebeurtenissen uit het eerste seizoen, terwijl de acteurs inmiddels ruim tien jaar ouder zijn. Het is even wennen.
En waar dat eerste seizoen uit acht afleveringen van vijftig minuten bestond, lijkt elke aflevering inmiddels een speelfilm (de eerste vier van seizoen 5 duren bij elkaar een kleine vijf uur). Waar aan het slot van seizoen 4 de aarde openbarste en het plaatsje Hawkins in Indiana verzwolgen leek te worden door de ‘onderwereld’ van The Upside Down, zijn we nu iets verder in de tijd. Het Amerikaanse leger heeft het gebied overgenomen. Ter bescherming van de burgers van Indiana, maar er wordt ook nog steeds volop geëxperimenteerd in een naargeestig laboratorium.
Ondertussen hebben de vrienden zich met behulp van Winona Ryder (als Joyce Byers) en David Harbour (als ex-sheriff Jim Hopper) tot een heuse ondergrondse verzetsgroep georganiseerd. Ze houden illegale expedities in de Upside Down-versie van Hawkins, op zoek naar hun aartsvijand, voorheen Henry Creel, maar inmiddels uitgegroeid tot Vecna (Jamie Campbell Bower).
Vergeleken met het eerste seizoen is de toon wat grimmiger geworden, met een wijzer die iets meer richting horror uitslaat, wat doet vermoeden dat ons nog een paar dramatische ontwikkelingen staan te wachten.
Stranger Things is nog steeds op zijn best als de jarentachtigcultuur op onverwachte wijze kruist met het centrale fantasy-epos, zoals in het voorlaatste seizoen, waarin Running up That Hill van Kate Bush het leitmotiv van het personage Max Mayfield werd. Even een voorspelling: actrice Sadie Sink zal de grootste ster uit deze Stranger Things-generatie worden.
Zonder al te veel te verklappen: na dit seizoen zal niemand meer op dezelfde manier luisteren naar Fernando van Abba. ‘There was something in the air that night’ – dat kun je wel zeggen, inderdaad.
★★★★☆
Fantasy
Achtdelige serie van Matt en Ross Duffer.
Met Millie Bobby Brown, Finn Wolfhard, Gaten Matarazzo.
Te zien op Netflix.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant