Popconcert De show van de Nieuw-Zeelandse popzangeres Lorde is zo’n zeldzame die nog lang blijft nagalmen. Niet alleen door de muziek, maar ook door de onverhulde theatrale keuzes.
Lorde tijdens een optreden op het Glastonbury-festival, afgelopen 27 juni. Fotografen waren bij de show in de Afas Live niet welkom.
Lorde. Gezien: 24 november, AFAS Live Amsterdam. Info: Lorde in Afas Live.
Het is alsof je tegen de beukende bassen en knetterende synthesizers aan kunt leunen, zo veel punch zit er achter het geluid van Lorde’s vierkoppige band. Alle nummers van haar elektropop-album Virgin komen langs. Hits worden als climaxen gestapeld. Goede keuze om de drummer thuis te laten en de ritmes met knoppen, snoeren en stekkers in te kleuren. Het houdt het geluid ondanks al het elektronische geweld open om details als een enkele gitaar er precies doorheen te horen.
Als Lorde door het publiek wandelt of in kleermakerszit solo met wat vervormers harmonieën bouwt, blijkt ook haar stem genoeg om de zaal te vullen. De toch vaak conservatieve popwereld vindt Lorde maar moeilijk te plaatsen. Ze brak als zestienjarige door met wereldhit ‘Royals’, en koos daarna haar eigen pad. Ze verdwijnt geregeld jaren van de radar, om dan weer op te duiken met nieuwe muziek die net wat scheef in het lood staat. Ze stopt de beste melodie net voor een refrein, komt onverwacht met een zweverig album of juist een euforische single die maar niet tot ontlading komt. En dit jaar, tot grote schrik van wat muffige types, een pijnlijk eerlijk album met veel seks en een hoes waar op een röntgenfoto haar spiraaltje te zien is. Het zijn allemaal keuzes die het logisch maken dat ze vorige week precies nul Grammy-nominaties binnensleepte. Tegelijk zijn het dezelfde redenen dat ze zo verschrikkelijk populair is dat het haast onmogelijk is om een kaartje voor haar twee Amsterdamse shows te krijgen.
Het is opvallend hoe de hele avond bestaat uit een reeks onverhulde theatrale keuzes. In plaats van een kostuumwissel, trekt Lorde op een gegeven moment simpelweg haar broek uit en zingt ze een paar nummers wild dansend in haar boxershort. De afgeragde spijkerbroek blijft verfrommeld liggen, tot ze hem later weer aantrekt.Hetzelfde geldt voor de beeldregie. Concerten worden tegenwoordig van alle kanten gefilmd. Shots van boven, onder of achter het podium, vanuit de kleedkamer zelfs. Hier valt een ongeschreven regel op, doordat Lorde die doorbreekt: benadruk in een popshow nooit hoe groot en leeg een podium eigenlijk is.
Nog los van alle visuele trucs met snel versneden camerastandpunten, precieze laserpatronen en van vorm veranderende splitscreens, valt dat in de regie vanavond misschien wel het meest op: keer op keer lijkt de camera dwalend over een lege vloer op zoek naar de Nieuw-Zeelandse zangeres.
Soms zit ze precies waar wat kruizen tape het aangeven. De andere keer ligt ze aan het eind van de catwalk. In een foetushouding. Knap een klein liedje zingend met haar wang op de rand. Dan weer vangt de camcorder van haar danser haar zwetende buik in een close-up tijdens het broeierige ‘GRWM’, verstopt ze zich in een van enorme holle speakers midden op het podium of rent ze in een onvergetelijke versie van ‘Supercut’ haar longen uit haar lijf op een loopband.
Het wordt allemaal metersgroot in beeld gebracht. Toch is het alsof Lorde in de grote gekte van haar popsterrenbestaan ook live telkens weer een eigen plek voor zichzelf creëert. Met een paar duizend uitzinnige fans om haar heen, dat wel.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC