Pop Haar nieuwe album ‘Juniper’ werd enthousiast ontvangen en haar concerten zijn uitverkocht. Net als soulzangeressen Lola Young en Olivia Dean lijkt Joy Crookes op punt van doorbreken te staan. Haar liedjes klinken troostend, met oog voor de actualiteit.
Joy Crookes tijdens een optreden in O2 Academy Birmingham november dit jaar.
Lichtvoetig, streetwise en beschouwelijk tegelijkertijd, een veelzijdige stem en hitgevoelige liedjes – de Britse zangeres Joy Crookes heeft veel te bieden. Haar onlangs verschenen tweede album Juniper werd enthousiast ontvangen, haar concerten zijn uitverkocht. Crookes, 27, lijkt op het punt van doorbraak te staan.
Twee avonden treedt ze op in een – uitverkochte – Max, Amsterdam. Ze vertelt deze dinsdagavond aan het publiek hoe geroerd ze ’s middags was door een Amsterdamse fan die haar naam op zijn arm had getatoeëerd. De zaal juicht. De voortekenen zijn positief en toch komt Crookes niet helemaal tot bloei. Zijn het de zenuwen, waaraan ze ten prooi zegt te vallen? De bedoelingen achter haar liedjes, haar muzikaliteit en die luchthartigheid met zijn kern van pijnlijke levenservaring komen in het nauw door Crookes’ statische presentatie en stroeve timing. In het begin zijn de noten in haar royale uithalen soms vals.
Tegen de tijd dat ze haar bekendste nummer speelt, ‘Feet Don’t Fail Me Now’ (2021), is haar stem opgewarmd. Het publiek zwijmelt bij de ode aan standvastigheid op een prachtige Motown-beat, met in metalige echo gedrenkte zang die de vanzelfsprekende souplesse van Diana Ross in herinnering brengt. Crookes is een van de nieuwe Britse zangeressen die succes hebben met hun eigentijdse versie van soul. Ook Lola Young van superhit ‘Messy’, en Olivia Dean, bekend van succesalbum The Art Of Loving, variëren op dit genre.
Crookes heeft een achtergrond in jazz, ze zingt soms loom, soms met schelle klank. De muziek weerspiegelt haar achtergrond, met een moeder uit Bangladesh die houdt van qawwali-zanger Nusrat Fateh Ali Khan en een Ierse vader met een voorkeur voor The Pogues en Nick Cave. Haar eigen liefde voor hiphop spreekt uit melodieën zoals ‘Pass The Salt’ die tegen de haren in strijken.
Ze heeft een geweldige band, die ook in de Max eigen accenten geeft, zoals het huppelende ritme van de drummer in ‘House With A Pool’.
Crookes, die opgroeide in Zuid-Londen, heeft een aangenaam realistische kijk op thema’s als dwingende schoonheidsidealen (‘Carmen’) en liefdesstrijd (‘Perfect Crime’). Haar liedjes mogen veelal troostend klinken, ze heeft ook oog voor de actualiteit.
De sobere ballade ‘Forever’ schreef ze over haar eigen jeugd en ouders („Heartbreak consistent like British weather”). Eerder droeg ze dit lied op aan verwaarloosde kinderen, deze keer zingt ze het voor de slachtoffers in Gaza. Een mooi moment is ook de eerste toegift, ‘Black Kids On Mopeds’, begeleid op alleen haar eigen gitaar. Ze speelde het lied van Sinead O’Connor onlangs voor het eerst tijdens haar Ierse tournee. Het nummer over moord door de politie op een zwarte jongen is een aanklacht tegen racisme. Crookes introduceert het hier fijntjes met een verwijzing naar de Nederlandse situatie: „Ook jullie hebben een interessante geschiedenis in dit opzicht, als je snapt wat ik bedoel.”
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC