George Clooney als een versie van zichzelf en Jennifer Lawrence in absolute topvorm: dit zijn de beste films die op dit moment in de bioscopen draaien.
Disneyfilms wilden in het verleden nog wel eens suggereren dat het eenvoudig is om onze verschillen te overwinnen en vredig samen te leven. Maar in Zootropolis 2 (****), de nieuwste en aangenaam ambitieuze Disney-productie, wordt benadrukt dat vooroordelen niet altijd vanzelf worden overwonnen. De film gaat over zware thema’s als racisme, segregatie en genocide, maar blijft verrassend genoeg ook licht, vriendelijk en frivool. Lees de recensie.
Scenarioschrijvers en hoofdrolspelers Michael Angelo Covino en Kyle Marvin bereiken in het geestige Splitsville (****) geregeld een hoog niveau, vooral door hun eigengereide, anarchistische gevoel voor humor. Om de moeizame liefdesrelaties in de film is het de twee eigenlijk helemaal niet te doen: in deze film is alles in de eerste plaats een punchline van een wrange, botte of flauwe grap, om vervolgens ruimte te geven aan eventueel onderliggende pijn. Let vooral op het verrukkelijk gechoreografeerde slapstickgevecht. Lees de recensie.
In het Belgische rechtbankdrama On vous croit (****) probeert een moeder haar gevaarlijke ex-man uit de buurt van haar kinderen te houden. De grootste uitdaging dient zich vooral aan tijdens een benauwende zitting: kan deze Alice (Myriem Akheddiou) kalm blijven als de tegenpartij expres de zaken in een verkeerde context plaatst? De beklemmende film laat vooral zien hoe oneerlijk een rechtssysteem kan zijn. Lees de recensie.
Er is seks en dan een baby, en dat veroorzaakt vervolgens een wilde trip van een identiteitscrisis voor Grace (Jennifer Lawrence in topvorm). Alles is normaal en raar tegelijk in het kolkende Die My Love (****), dat een visuele duik neemt in het hoofd van een jonge moeder. Een woest drama, al kun je de film van regisseur Lynne Ramsay misschien het beste zien als een groteske analyse van het prille moederschap. Lees de recensie.
George Clooney die George Clooney speelt, dat is altijd een traktatie. Oké vooruit, in Jay Kelly (****) speelt Clooney eigenlijk het titelpersonage, maar de gelijkenissen zijn niet te missen. Jay Kelly is een filmster die in een midlifecrisis belandt, en in een impulsieve bui besluit zijn interrailende dochter achterna te reizen. Zijn hele entourage moet meereizen, waaronder manager Ron (prachtrol van Adam Sandler). Lees de recensie.
Magische muziekhistorie: het legendarische concert dat jazzpianist Keith Jarrett improviserend gaf in Keulen, 1975. Des te gewaagder dat Köln 75 (****) eigenlijk amper over Jarrett gaat. Het concert zelf? Zet thuis die lp maar op, lijkt regisseur Ido Fluk te zeggen. Waar gaat het wél over? Over een bijnoot. Een vrouw die in de geschiedschrijving weer eens tussen de regels door dreigt te verdwijnen, piepjonge jazzpromotor Vera Brandes. Lees de recensie.
De Surinaamse schipper Boogie zit klem tussen het koloniale verleden en het roofzuchtige heden. In de meeslepende documentaire Monikondee (****) worden zijn worstelingen geportretteerd, ook als symbool voor de worstelingen van heel Suriname. De regisseurs tonen hoe Boogie zijn bestellingen, van voedsel en drinkwater tot regentonnen, naar de meest afgelegen portretten brengt. Lees de recensie.
Met het op het Filmfestival van Berlijn bekroonde Drømmer (*****) breit de Noorse regisseur Dag Johan Haugerud een fraai einde aan zijn in Oslo gesitueerde filmtrilogie over liefde en intimiteit. In dit slotstuk draait het om de innige en behoorlijk verwarrende gevoelens van een 17-jarige scholier voor haar nieuwe docent Frans. Haugerud behandelt de zielenroerselen van zijn protagonist met grote finesse, waardoor haar verwarring ook ónze verwarring wordt. Lees de recensie.
The Running Man (****) is de zoveelste dystopie uit het brein van Stephen King, die in 1982 een verhaal schreef over de tot fascistische heilstaat omgebouwde Verenigde Staten van, jawel, 2025. Dat verhaal werd in 1987 al eens verfilmd met Arnold Schwarzenegger, en krijgt nu een ambitieuzere remake door regisseur Edgar Wright (Shaun of the Dead, Baby Driver). In het fascistische Amerika wordt het volk vermaakt met een spelshow waarin deelnemers worden opgejaagd tot de dood erop volgt. Wie 30 dagen overleeft, wacht een leven in luxe. Lees de recensie.
In zijn regiedebuut, het mooie coming-of-agedrama Christy (****), overstijgt regisseur Brendan Canty het individuele, en onderstreept hij doeltreffend de kracht van gemeenschap. Zijn schets over de Ierse onderklasse gaat gepaard met genoeg lichtpuntjes, want als mensen zich maar genoeg om elkaar bekommeren, staat niemand er echt alleen voor. Hartverwarmend en hoopvol. Lees de recensie.
It Was Just An Accident (*****) van filmmaker Jafar Panahi gaat over voormalige politieke gevangenen van het Iraanse regime die de kans krijgen wraak te nemen op de medewerker van het Iraanse regime door wie ze fysiek en geestelijk werden gemarteld. Maar heeft vergelding eigenlijk zin? Zeven maanden gevangenschap inspireerde Panahi tot zijn meest uitgesproken film tot nu toe. Het resulteert in een grootse film over verzet, wraak en integriteit. Lees de recensie.
De wereld stond eind 2021 even stil, toen de belangrijkste en invloedrijkste band ooit, Pavement uit Californië zijn tweede reünie aankondigde. Ach welnee, natuurlijk was Pavement niet de allerbelangrijkste band ooit, maar gelukkig bestaan er filmmakers als Alex Ross Perry. Een wereld waarin de tweede ereronde van een indiegitaarband zó veel losmaakt, creëer je toch gewoon zelf? In zijn unieke muziekfilm Pavements doet hij dat. Lees de recensie.
Bewonderenswaardig is het, hoe de ontregelende Duits-Azerbeidzjaanse cineast Elmar Imanov in The Kiss of the Grasshopper (****) het verstikkende gevoelsklimaat van zijn film tot in de kleinste details doorvoert. Het surrealistische drama voert je mee naar de vervreemdende werkelijkheid van depressieve antiheld Bernhard. Die is bepaald niet charismatisch, maar het geduld van de ontvankelijke kijker wordt beloond. Lees de recensie.
Om te begrijpen waarom de Palestijnse tiener Noor in 1988 meedoet aan een protest tegen Israëlische soldaten, moet je eigenlijk het verhaal van zijn vader kennen. En het verhaal van zijn vaders vader. Zo begint de geschiedenis van een Palestijnse familie die al decennialang ontheemd is, in het historische epos All That’s Left of You (****). De vele tijdsprongen en plotwendingen maken de film soms wat stroef, maar het sterke acteerwerk lost dat grotendeels op. Lees de recensie.
Voor een film over kanker is de Franse film Nino (****) opvallend licht, zonder dat het ooit geforceerd vrolijk wordt. Het speelfilmdebuut van de Franse Pauline Loquès zit volgt een 28-jarige hoofdpersoon (Théodore Pellerin) die te horen krijgt dat hij kanker heeft, maar daar vervolgens nergens echt mee terecht kan. Pellerin is zo’n acteur die weinig hoeft te doen om je toch volledig mee te trekken in zijn wereld, al is die nog zo ongrijpbaar. Lees de recensie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant