Achter in een keukenkast in mijn New Yorkse appartement vond ik een grote zak pistachenoten, overblijfsel van een reis door Turkije en Irak in het voorjaar van 2010. De ongepelde pistachenoten waren nog best goed te eten, al smaakten ze stoffig. Weggooien vond ik zonde. En mocht ik ziek worden van de pistachenoten kan ik er altijd nog een kunstwerk van laten maken, dacht ik.
Nadat ik de zak, ruim een kilo, op het aanrecht had gezet, ging ik op weg naar Bushwick in Brooklyn voor een huisfeestje dat om 12 uur ’s middags begon en zes uur later afgelopen zou zijn.
De gastheer had zijn genodigden een vragenlijst gestuurd met vragen als ‘omschrijf je persoonlijkheid’ en ‘wat zijn je favoriete niet-seksuele hobby’s?’ Ik had nooit over seks nagedacht als hobby, maar natuurlijk is seks voor elke niet-sekswerker op zijn best een hobby, op zijn slechtst een verplichting. Al kan seks ook de grote of kleine afwezige zijn.
Iemand zei eens tegen mij dat ik de mensen blij maakte met mijn afwezigheid. Dat ging geloof ik niet over seks. Ik antwoordde: ‘Het gaat er niet om waarmee je de mensen blij maakt, maar dat je ze blij maakt.’
Het huisfeest zou bestaan uit een brunch, een kleine dansvloer en een hottub, voor hen die op een zaterdagmiddag in de late herfst verlangden naar warmte.
Ik stond in de keuken naast een man die pannenkoeken bakte. Verderop zaten wat naakte of halfnaakte mensen in de hottub. We zwaaiden af en toe naar elkaar. Toen het begon te schemeren nam ik de metro naar huis.
Ik vroeg me af wat ik ook alweer had geantwoord op de vraag wat mijn favoriete niet-seksuele hobby’s waren. ‘Mensen observeren’, meen ik.
Soms laat ik interactie toe, doorgaans maakt het observeren me gelukkig genoeg.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns