Pop De verrassingsplaat van dit jaar is ‘Choke Enough’ van de Franse producer Oklou: niet gelijk een hit, maar langzaam groeit het internationaal uit tot een favoriet. In een uitverkochte Melkweg in Amsterdam neemt ze haar publiek mee in een halfdonkere droomwereld.
Oklou in de Melkweg in Amsterdam.
Het ziet er een beetje uit alsof ze haar huis aan het schilderen is, de meubels bedekt met witte lakens. Er hangen lampen, maar die doen het niet altijd – het is meestal donker, woensdagavond in de Melkweg in Amsterdam. Oklou trippelt in het halfduister over een grote tafel, gaat erop zitten en pakt soms een instrument: een fluit, een toetsenbordje, tegen het eind een gitaar. Soms pakt ze de schommel die net boven de tafel hangt en wiegt heen en weer, en af en toe staat ze er bovenop te dansen.
Oklou. Gezien: 19/11, Melkweg, Amsterdam. Herh: 20/6 in Ancienne Belgique, Brussel; 3-5/7 op Down the Rabbit Hole, Beuningen. Meer: oklou.com/live
De Franse muzikant Oklou – Marylou Mayniel – maakt al een decennium ep’s en mixtapes, studeerde piano en cello en bracht in 2020 debuut Galore uit. Met het in februari uitgebrachte Choke Enough werd haar sound mysterieuzer, een beetje onbestemd en uitermate spannend – zonder in te leveren op aanstekelijkheid. Een ontzettend knap album en een ‘sleeper hit’ voor de Parijse: buiten fans en specialisten deed het niet meteen veel rond de release, maar het is langzaam uitgegroeid tot favoriet van liefhebbers van slimme, uiterst muzikale elektronica. Dit najaar verscheen een groot profiel op Pitchfork, stond ze in NPR’s Tiny Desk, deze week werd ze aangekondigd voor festival Down the Rabbit Hole 2026 en nu staat ze hier in de uitverkochte grote zaal.
Gelukkig gaan we haar vaker zien. Tenminste, zien, het is soms met geknepen ogen turen naar Oklou, die zelf opkomt met een zoeklicht op haar hoofd voor een constant bewegend achterdoek waarop sporadisch weirde visuals verschijnen. Zij is alleen tijdens lichtflitsen te zien, meestal alleen haar silhouet.
Oklou in de Melkweg in Amsterdam.
Die schemerwereld past perfect bij ongrijpbare nummers als ‘Ict’, ‘Thank you for recording’ en het bloedmooie ‘Endless’, haar eigen favoriet zegt ze. „Anyways, what’s the name of your sheep again” zingt ze vervreemdend. „Is the endless still unbound?”, haar stem dansend op de autotune als een bootje op de golven. Het intro van ‘Thank you for recording’ speelt ze op elektrische fluit – net wat onvaster dan hoe haar dj het vervolgens uit zijn apparatuur laat komen, maar des te menselijker. Net als met die autotune speelt Oklou met wat echt en onecht is, wat analoog en wat elektronisch is, gemanipuleerd en puur.
Veel van de beste nummers van haar album komen vrij vroeg, een risico op een inzakkende show. Als die drie genoemde nummers, en ook ‘Obvious’, ‘Plague Dogs’, ‘Family en friends’ en ‘Take me by the hand’ het eerste half uur al zijn geweest, is het onduidelijk welke kant ze nog op kan. Maar dan brengt ze een stoot energie met ‘Harvest sky’, stevig uitgebouwd met lekker ploppende beats waar de zaal juichend op reageert. Zij op die tafel, zwiepend met haar paardenstaart. Maar Oklou blijft onvoorspelbaar: ze houdt de spanning lang vast en laat het even los, maar pakt het dan zomaar weer terug om het gordijn van haar halfdonkere droomwereld weer te laten vallen.
Het enige dat je dan kunt doen is de ogen weer dicht, en meezweven tot aan encore ‘Blade Bird’, een prachtig liedje over het moeten loslaten van een kind dat ze schreef toen ze nog moest bevallen (afgelopen zomer) van haar eerste. „How can I be your cloud? / The one that doesn’t have an end / Arms that are all around / Or should I hold you while I can?”
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC