Onlangs ontving ik een appje met de tekst: „Hoi pap, ik ben overgestapt van provider en heb een nieuw telefoonnummer. Kun je mij een whatsappje sturen op…’’ Er volgde een link met een nummer en de toevoeging: „Oude nummer kan weg.”
Dit moest mijn dochter zijn, bedacht ik. Ik had geen zin dat whatsappje te sturen en besloot het nummer uit het appje in te toetsen – dan konden we er even over praten. Maar er werd niet opgenomen. Vervolgens belde ik mijn dochter toch maar op dat ‘oude nummer’.
„Hoi pap”, zei ze.
„Je schreef dat je een nieuw nummer hebt genomen”, zei ik.
„Een nieuw nummer? Hoe kom je daar nou bij?”
„Dat schreef je zélf.” Ik las haar het appje voor.
„Maar pap – wat is dit? Ik schreef niks. Je bent erin getrapt. Dit is een hele ouwe oplichterstruc. Je hebt toch niet op die link getikt?”
„Ik geloof het niet”, zei ik, moeilijk ademend. „Nee, ik heb alleen dat nummer gebeld. Wat had er kunnen gebeuren als ik die link wel had ingetikt?”
„Dan hadden ze zomaar in je systeem kunnen kruipen en eventueel allerlei bankgegevens kunnen achterhalen. Weet je zeker dat je niet op die link hebt gedrukt?”
„Ja…”, zuchtte ik. Ik had het nog steeds benauwd. Dat iemand zomaar, ongevraagd, mijn ‘systeem’ kon binnenkruipen was een uiterst onaangename suggestie die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Het leek me eerder een taak voor de huisarts bij prostaatonderzoek. Was ik er wel zo zeker van dat ik die link niet had ingedrukt? Ik verzweeg mijn twijfel.
„Pap, doe me een lol. Als je voortaan dit soort apps of mails krijgt, blijf er dan vanaf en bel ons meteen.”
Gehoorzaam beloofde ik beterschap. Dit is wat er gebeurt bij het vorderen van leeftijden – een complete rolverwisseling. Waar eindigt het? Dat pap voortaan bij elke min of meer belangrijke beslissing zijn kinderen moet raadplegen? Wees blij, blafte ik tegen mezelf, dat ze zo bezorgd zijn. Ik herinnerde me een ander gesprekje met dezelfde dochter over neppolitiemensen die kunnen aanbellen en vervolgens binnendringen om op weer een heel andere manier mijn systeem… Gadver, het werd bijna tijd voor de klassiek-retorische vraag: in wat voor wereld leven wij eigenlijk?
Ik werd nu te fatalistisch en overwoog een praktische oplossing. Als het uit de hand liep en ik voor elke schoft een gemakkelijk doelwit zou worden – wat dan? Na enig gepieker bleek er, afgezien van de dood („dat kan altijd nog”), maar één afdoende oplossing: onder curatele.
Wat hield dat ook weer precies in? Ik zocht het op en het viel me niet tegen. Als de rechter je onder curatele stelt, moet je alle belangrijke beslissingen over financiële en persoonlijke zaken aan een curator overlaten. De maatregel is bedoeld om mensen tegen zichzelf te beschermen, vooral hen die „een lichamelijke of geestelijke beperking” hebben.
Het leek me heerlijk als ik van al die „belangrijke beslissingen’’ definitief af was. Maar voor mij als columnist was het natuurlijk beter als het niet uitlekte, bij voorbeeld via een of ander privé-appje, naar de lezers van NRC.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC