Viola en Tim wilden de liefde bedrijven, maar bij Viola deed het pijn. Het zou overgaan, zeiden vrienden, maar de pijn bleef. Soms heel fel, soms minder. Seks werd een opgave, pijn een vanzelfsprekend onderdeel van hun intimiteit. Toch vonden ze een uitkomst.
Viola, 33:
‘Tim en ik leerden elkaar kennen toen we 18 waren, tijdens het eerste jaar van het University College. We woonden op de campus en brachten veel tijd door met zijn tweeën. Ik had geen ervaring met jongens en hij niet met meisjes. ’s Avonds lagen we in pyjama dicht tegen elkaar, dan knuffelden we, kletsten wat en vielen in slaap. Tot hij na een paar maanden vroeg: zullen we samen een keer seks proberen? Zijn vraag overviel me.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
We waren allebei heel lichamelijk en zelfs klef, maar onder onze pyjama’s was alles nog steeds tamelijk nieuw voor elkaar. Ik had pas een half jaar daarvoor voor het eerst onwennig gezoend, ‘seks’ kende ik alleen in theorie en was niet iets wat ik op mezelf betrok. Maar ik dacht, hoe lastig kan het zijn. Toen we begonnen met zoenen ging dat stroef, maar na een tijdje werd het steeds fijner, zo zou het met seks vast ook gaan. Tim had gelijk, het was tijd voor de volgende stap. ‘Ja, dat wil ik wel’, antwoordde ik. We trokken onze kleren uit en begonnen met strelen, maar het idee dat er straks gepenetreerd ging worden, maakte van knuffelen ineens iets met een doel. Geen van beiden wisten we goed wat we aan het doen waren en we troostten ons met de gedachte dat er voor iedereen ooit een eerste keer was. Het lukte niet. Ik kreeg zijn piemel niet bij mij naar binnen. We bleven nog even liggen, toen kleedden we ons weer aan en gingen naar buiten.
Een paar dagen later probeerden we het opnieuw. Ik ben een doorbijter, het arbeidsethos in het gezin waar ik ben opgegroeid ligt hoog en ik dacht: dit hoor ik toch gewoon te kunnen. We hadden dit nu eenmaal besloten, dus gingen we het gewoon doen. Drie, vier keer probeerden we het. Toen ging het wel. Een scherpe pijn trok door mijn schede en onderbuik. Maar het gevoel van overwinning overheerste. Het was ons gelukt en die pijn was heftig maar niet ondraaglijk, hield ik me voor. Ik informeerde bij een vriendin, zij beaamde dat die pijn na een paar keer over zou gaan.
Maar het ging niet over, de pijn bleef. Soms heel fel, soms iets minder, maar pijnloos werd het vrijen nooit. Seks werd steeds meer een opgave. Ik vond al het andere heerlijk met hem en met klaarkomen had ik geen enkele moeite, maar penetratie bleef een klus en zo werd pijn een vanzelfsprekend onderdeel van onze intimiteit. We spraken er nauwelijks over, de eerste jaren benoemden we het probleem alleen in vage bewoordingen. Het leek makkelijker om het probleem te negeren, we konden er toch allebei niets aan verhelpen. Pas veel later begreep ik dat Tim toen al een afwijzing zag in mijn blokkade, hij dacht dat ik me afsloot omdat ik hem niet aantrekkelijk genoeg vond.
Er ging een paar jaar voorbij, zonder enige verbetering. Toen vroeg ik mijn moeder om raad. ‘Je moet gewoon een wijntje drinken van tevoren’, zei ze, ‘dat heeft een vriendin van me ook gedaan, het maakt je meer ontspannen.’ Eigenlijk een heel verdrietig advies. Het werkte niet en om onszelf even rust te gunnen, besloten we gewoon een half jaar geen penetratieseks te hebben.
Na dat half jaar veranderde er niets. Ik bezocht de huisarts, een man die een nogal traumatiserend onderzoek uitvoerde. Hij verwees me door naar een gynaecoloog die meende dat er niets aan de hand was, die stuurde me door naar een bekkenbodemspecialist. En zo schreed de tijd voort. Onze relatie bleef goed, het leek of we de seks konden scheiden van de rest. Tot het moment dat we samen op de rand van zijn bed zaten en Tim zich hardop afvroeg of hij bereid was seks voorgoed op te geven om samen met mij te kunnen zijn.
We hadden inmiddels zo’n vier à vijf jaar een relatie, en ik weet het niet zeker, maar ik geloof zelfs dat dit gesprek al plaatsvond voor ik aan het heilloze medische circuit begon. Had hij gelijk, moesten we gewoon stoppen met deze relatie? Ik verweet mezelf dat penetratie niet lukte en ik verweet hem dat hij iets onmogelijks van me verlangde. Ik verweet hem nog iets: dat hij wilde dat ik penetratie fijn vond. Hoe kon hij dat ook nog van me verwachten, ik verdroeg de pijn toch gewoon?
Gewoon mijn kiezen op elkaar bleef een aantrekkelijker perspectief dan het probleem erkennen en de gang langs alle experts. Mijn moeder is trouwens nooit meer op mijn vraag teruggekomen, laatst begon ik er voor het eerst weer over, maar ze was zich van geen kwaad bewust. Ik heb met haar nooit over seks kunnen praten.
Die middag op de rand van het bed waren we allebei emotioneel en wanhopig. We merkten dat we elkaar begonnen kwijt te raken, steeds meer vanaf ons eigen eilandje naar elkaar keken. Het was allemaal zo tegenstrijdig. Ik voelde me schuldig tegenover Tim, maar tegelijk voelde ik me ook door hem tekortgedaan. Na de bekkenbodemspecialist bezochten we een seksuoloog, een psycholoog, een haptonoom. Zonder resultaat.
We zijn nu vijftien jaar samen en nog altijd doet penetreren pijn. Er is wel iets veranderd: sinds kort praten we erover. De pijn is niet langer alleen mijn probleem, maar dat van ons beiden. Ik begrijp nu beter dat het voor hem ook moeilijk is. Dat Tim zich afgewezen voelde door mij bijvoorbeeld, daar had ik nog nooit bij stilgestaan tot hij het nog niet zo lang geleden voor het eerst vertelde. Laatst zei hij: ‘Ik heb nu echt geaccepteerd dat we niet meer penetreren.’ Ik zei: ‘Maar dat zei je drie jaar geleden ook’. ‘Ja,’ zei hij, ‘maar nu is het echt’.
De nadruk tijdens het vrijen is verschoven naar het lekker en fijn hebben. Er valt nog zoveel meer te beleven samen in bed dan penetratieseks. Elke vrijpartij is meer ontspannen dan de vorige en waar ik me vroeger in gedachten al aan het voorbereiden was op de pijn die straks zou komen, ben ik nu relaxed. Maar op de achtergrond is er nog steeds dat stemmetje dat zegt: ‘Doe niet zo moeilijk, zet gewoon door. Dan zal het een beetje pijn doen, wat dan nog, het probleem is dan wel voorgoed opgelost en achter de rug.’
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant