Emmanuel Emegha zorgde voor nieuw elan bij het matte Oranje, dat zich vrijdag in Polen officieus verzekerde van WK-deelname. Na afloop vergat de debutant niet om zijn jeugdtrainer Paul Simonis te bedanken. ‘Bij Sparta wilden ze me wegsturen. Hij ging ervoor liggen.’
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Emmanuel Emegha is een en al sprankeling, fonkeling en kleur, in de betonnen massa onder het stadion in Warschau. Twinkeling in de ogen, sierlijke vlechtjes langs de slapen. Piepkleine oorbellen, losse veters in de schoenen. Met zijn imposante, ranke gestalte straalt hij van trots en geluk.
Alle collega-internationals zijn opgelucht dat de kwalificatie rond is, zij het officieus, maar werkelijke blijdschap ontbreekt na het gortdroge, tempoloze voetbal. Zij hebben het nochtans bijna gefikst in het afgelopen halve jaar. ‘Dat gaat niet meer fout’, zegt bondscoach Ronald Koeman.
Emegha is nieuw en dient zich aan voor de toekomst, met hopelijk beter voetbal. Al die anderen houden een ingetogen verhaal, over het stroeve, weinig creatieve spel tegen Polen en de officieuze kwalificatie voor het WK, met drie punten meer en dertien doelpunten. Maandag krijgt het slotduel met Litouwen in Amsterdam een hoe dan ook feestelijk karakter.
Virgil van Dijk is trots dat hij straks recordhouder is qua aantal interlands als aanvoerder (72). Een andere recordhouder, Memphis Depay, is blij met weer een goal, zijn 55ste in Oranje, al snapt hij dat de wedstrijd saai was. ‘Zij spelen twintig meter van hun goal en dan gaan ze counteren.’
Frenkie de Jong houdt een verhandeling over te grote ruimtes, over verkeerde keuzes, over de noodzaak van meer snelheid in het spel. Koeman herhaalt hoe moeilijk Oranje het heeft tegen een elftal dat 5-3-2 speelt. Hij vraagt zich af hoe het kan dat vijf Nederlanders tegen twee Polen staan en dat toch een doelpunt valt.
Maar Emegha, door Depay een vrolijke, open jongen genoemd, fonkelt, al duurde zijn debuut als invaller slechts een paar minuten. Hij is niet zo bekend in Nederland omdat hij als tiener vertrok bij Sparta en sindsdien bij Antwerp, Sturm Graz en Racing Strasbourg voetbalde. Onlangs tekende hij voor volgend seizoen een contract bij Chelsea, de zusterclub van Strasbourg. Hij is veelzijdig. Razendsnel, schiet met links en rechts en hij kan goed koppen. ‘Ik kan heel veel dingen ook niet’, zegt hij, om aan te geven dat alles in ontwikkeling is.
Toen zijn zaakwaarnemer een paar jaar geleden Strasbourg voorstelde als nieuw station, vroeg hij waar dat lag. Duitsland, dacht hij. Maar het is goed toeven in de Elzas, Frankrijk, ondanks blessures nu en dan. Hij vertelt honderduit over zijn biologische vader in Togo, met wie hij geen contact heeft.
Hij is nooit in het West-Afrikaanse land geweest en ja, het is best apart dat na Cody Gakpo twee aanvallers van het Nederlands elftal een vader uit Togo hebben. Gakpo is er al een paar keer geweest, om familie te zien, voor projecten om het arme land verder te helpen en voor vakantie. Emegha was wel in Nigeria, het land van zijn moeder.
Zijn voornaam is met dubbel m, zo meldde de KNVB met nadruk bij zijn entree. Emmanuel, terwijl het vaak Emanuel was in de geschriften. Hoe dat komt? ‘Op school was ik te lui om twee m’en te schrijven. Zo is het opgepakt door anderen, door leraren, jeugdtrainers bij Sparta, met één m. Maar dat is niet het belangrijkste. Mijn achternaam is het belangrijkst.’
Hij is vaak benaderd door Togo en Nigeria, om international te worden. ‘Nederland is mijn land. Ik ben een trotse Nederlander. Ook al zou het Nederlands elftal mij niet oproepen, dan zou ik nog steeds een trotse Nederlander zijn. Ik had een doel: Oranje. Dat komt door mijn geloof. Je moet dingen uitspreken. Er is kracht in mijn tong.’
Dat is de uitspraak van de avond. Kracht in je tong? ‘Ja, kracht in de tong. Daarom ben ik makkelijk met het uitspreken van dingen. Als je er echt in gelooft, gaat het ook gebeuren.’ Met geloof bedoelt hij: geloof in God en Jezus, en tenslotte in zichzelf. Nooit opgeven. Hij noemde zijn moeder eens trainer, vader en moeder tegelijk. ‘Zij is erg trots. Ze was hier, met mijn tweelingbroer Joshua en mijn zaakwaarnemer. Dit is een moment voor mijn hele familie, voor iedere jongen uit de Schilderswijk. Als je niet opgeeft en hard blijft werken, kom je waar je wil komen.’
Pas vanaf zijn 15de voetbalt hij serieus. ‘Toen ik besefte dat je met voetballen de levens van familieleden kunt veranderen, kwam de switch.’ Hij wilde piloot worden, ‘maar ik was niet zo goed in school.’ Geboren in de Wouwermanstraat, vlak bij de Hoefkade in de multiculturele Schilderswijk, in Den Haag. In de jeugd bij Sparta wilden ze hem wegsturen.
Jeugdtrainer Paul Simonis verbond zijn lot aan dat van Emegha. ‘Paul Simonis heeft een heel grote rol gespeeld in mijn carrière, maar ook buiten het voetbal. Dit is ook een moment voor hem. Van hem heb ik de mentaliteit van gaan, gaan, gaan. Ik was een moeilijke jongen. Ik haalde kattenkwaad uit en hield me niet aan de regels. Bij Sparta wilden ze me wegsturen. Hij ging ervoor liggen. Toen kwam het besef.’
Simonis zou naar Warschau komen, mits Emegha bij de selectie zat. ‘Ik zei: nee, ik zit er niet bij’, en de net bij Wolfsburg ontslagen Simonis maakte andere plannen voor het weekeinde. Opeens kreeg de spits alsnog een oproep, omdat Wout Weghorst geblesseerd was. Hij beseft dat dit zijn moment is.
Koeman wil na de kwalificatie met een vaste groep werken, en dus was Emegha ongeduldig vanwege een blessure. ‘Ik wilde al terug zijn tegen Stade Rennes, maar de club zei dat het te vroeg was. Dat ik rustig moest afwachten. Maar ik wilde voor het Nederlands elftal spelen. Zo ging ik de wedstrijd in tegen Lille, vorig weekeinde. Ik moest scoren of een assist geven.’
Hij maakte twee doelpunten, Weghorst viel weg, ‘en nu sta ik hier.’ Al beseft hij dat de concurrentie richting het WK groot is, met Weghorst en Brobbey. ‘Ik ga heel dit seizoen toewerken naar het WK. Daar doe ik alles voor. Meer doelpunten maken, meer assists leveren. Heel erg fit zijn.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant