Na vier jaar is er dan eindelijk het tweede, prachtige album van de Brits-Jamaicaanse soulzangeres Celeste. Het kwam met veel gedoe tot stand: zowel privé als met het label ging het niet lekker. Openhartig vertelt ze hoe ze de vele tegenslagen overwon.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Het was een concert om nooit meer te vergeten, dat van Celeste afgelopen zomer op North Sea Jazz. In een stampvolle Maas-zaal (achtduizend bezoekers) gaf ze een dampende soulshow waarin ze strijdbaar en kwetsbaar tegelijk klonk, en zong alsof het vanuit de tenen kwam.
De wereld had weinig meer vernomen van de Brits-Jamaicaanse soulzangeres die vier jaar eerder zo spectaculair was gedebuteerd met het warme, soulvolle album Not Your Muse, waarmee ze in eigen land de eerste plaats op de hitlijsten bereikte.
Maar het vervolg daarop werd steeds opnieuw uitgesteld. Op een gegeven moment was het zelfs de vraag of het nog wel zou komen. ‘Ook voor mij hoor’, zegt Celeste (31) lachend tijdens een Zoomgesprek, drie maanden na haar adembenemende concert in Rotterdam.
‘Wow, North Sea Jazz, dat was mijn favoriete optreden deze zomer, het voelde echt als een bevrijding. Drie jaar lang had ik zoveel ellende doorstaan. Moeizame plaatopnamen en gedonder met mijn label, dat mijn nieuwe album niet wilde uitbrengen.
‘Maar toen zag ik die volle zaal met achtduizend mensen en gebeurde er iets met me. Opeens kon het me allemaal niks meer schelen en gaf ik alles wat ik in me had. Ik wist toen niet eens zeker of mijn album zou verschijnen, maar door het enthousiasme waarmee de nieuwe liedjes werden onthaald, wist ik dat het goed zat. Die gelukzaligheid pakte niemand me meer af.’
Het album, Woman of Faces, is er nu. Negen liedjes die het verhaal vertellen van een gebroken liefde. ‘Dat was het uitgangspunt, ja. Ik had succes gehad met mijn debuutalbum, maar niet in mijn persoonlijke leven. Ik voelde me bedrogen en verloren en begon al ten tijde van de pandemie aan liedjes te schrijven.’
Het eerste liedje, dat ook het album opent, was On With The Show. Daarin horen we Celeste zingen op een bed van piano en violen. Zoals in de meeste liedjes op het album wordt ze niet ondersteund door drums of percussie. Maar haar machtige, wat rokerige stem, die eerder al vergelijkingen opriep met Amy Winehouse, Adele en zelfs Billie Holiday, klinkt ook zonder ritmische ondersteuning formidabel. Al lijkt de filmische, wat dramatische sound op Woman of Faces in niets op de vrijgevochten soul waarmee ze op North Sea Jazz zo imponeerde.
‘Dat komt omdat ik de meeste liedjes drie jaar geleden al schreef en ik nu echt een andere Celeste ben.’ De Celeste die je op het album hoort was ongelukkig, brandt ze los. Niet alleen om wat haar privé was overkomen, maar ook om de strijd die ze keer op keer in de studio moest voeren met producers en mensen van de platenmaatschappij die zich met haar werk bleven bemoeien.
‘Ik kan eigenlijk niet goed meer naar het album luisteren, alle slechte ervaringen komen weer terug.’
Welke slechte ervaringen? ‘Het begon er al mee dat ik aan een producer gekoppeld werd, Jeff Bhasker, met wie ik geen klik had. Ik weet het, hij heeft gewerkt met alle groten, van Harry Styles tot Kanye West. En de man van Polydor (Celestes platenlabel) die hem had gevraagd, wist ook precies wat hij met hem wilde. Maar ik kon niet zoveel met hem. Bovendien was diezelfde man al weg bij het label toen ik met Jeff de studio inging. Het duurde echt twee jaar voordat we er samen een beetje uitkwamen. Maar ik heb een paar keer gedacht: Celeste, dit gaat niet lukken.’
Maar het is gelukt, en het resultaat is prachtig, al lijkt ze daar zelf nog aan te twijfelen. ‘Ik hoop het. Je hoort op Woman of Faces iemand zingen die in de moeilijkste periode van haar leven zat. Je verwacht dat de mensen met wie je werkt je inspireren en stimuleren, maar niets was minder waar. Als ik wat tegenstribbelde, was ik weer die moeilijke, labiele vrouw. Misschien komt het door mijn Jamaicaanse bloed, maar ik ben een strijdbare vrouw en ik laat niet met me sollen.’
Celeste Epiphany Waite groeide op bij haar Britse moeder, nadat die van haar Jamaicaanse man was gescheiden toen Celeste 3 was. ‘Al vroeg kreeg ik te horen dat ik talent had en ik wist ook dat ik zangeres wilde worden, maar ik heb alles echt zelf moeten leren.’ Anders dan Amy Winehouse en Adele heeft Celeste geen opleiding aan de prestigieuze Brit School gevolgd. ‘Ik werkte in een pub om zanglessen te betalen, waar ik eigenlijk vaak te moe voor was.’ Maar haar talenten bleven niet onopgemerkt. Ze won belangrijke prijzen, onder andere de BBC Sound Of 2020 voor de grootste popbelofte, en zag een jaar later haar debuutalbum op de eerste plaats belanden.
‘Dan zou je denken dat ik wel wat krediet had bij Polydor. Maar eerst werd ik dus gekoppeld aan iemand voor wie ik zelf niet had gekozen, en vervolgens begonnen ze te zeuren dat er op mijn album geen hits stonden en dreigden ze het album niet uit te brengen als ik daar niet wat aan deed.’
Maar, zegt ze met nauwelijks verholen trots: ‘Ik hield vast aan mijn idee van Woman of Faces als een songcyclus waar niet aan kon worden getornd.’ De twee meer radiovriendelijke liedjes die Polydor wilde, nam ze wel op, maar zullen later op een zogeheten bonusalbum worden uitgebracht.
‘Ik kan er niet meer onbevangen naar luisteren, maar ben er toch wel trots op, hoor. De muziek heeft met al die strijkers iets cinematografisch, wat me erg bevalt. En ergens voelt het ook alsof ik de strijd gewonnen heb, want mijn album komt toch gewoon uit.’
Maar was het wel verstandig om, daags voor dit interview, op Instagram zo los te gaan op haar platenmaatschappij, van wie ze volgens haar te weinig promotionele steun had gekregen?
‘Het is misschien niet handig, maar ik heb echt het gevoel dat ik niet alleen toen, maar nu nog steeds wordt tegengewerkt. En weet je hoe dat gaat als dit album niet zo succesvol is? Dan zeggen ze bij Polydor: zie je wel, jouw fout, want je muziek is niet goed genoeg. Terwijl zij nauwelijks promotie hebben gedaan.’
Bijna alles op dat vlak heeft Celeste zelf moeten betalen. Promotripjes naar New York of het zeer goed ontvangen optreden deze zomer op het hoofdpodium van het Glastonbury Festival werden financieel niet ondersteund. ‘Op het laatste moment hoorde ik dat ik zelf voor alle kosten kon opdraaien. Ik wil dat mensen dit weten. Natuurlijk hoop ik dat dit album een succes wordt, maar dan moeten jullie wel weten dat ik daar weinig hulp bij heb gehad.’
Als je goed naar Woman of Faces luistert, hoor je niet alleen een verdrietige vrouw, zegt Celeste, maar ook een zeer strijdbare. Uiteindelijk staat daar ook een Celeste te zingen die zich miskend en gekwetst voelt door de mensen in de studio, zegt ze. ‘Juist die lieden op wie je dan moet kunnen bouwen, lieten het afweten. Dat ik daar zo teleurgesteld in ben mag, nee, móét iedereen weten.’
Natuurlijk, de release van een nieuw album is voor iedere artiest een feestje. Maar het is, vindt Celeste, ook weleens goed de vuile was buiten te hangen. ‘Platenmaatschappijen willen niets liever dan zangeressen die zingen over hun gebroken relaties. Ach, wat zielig. Maar als we dan eisen over geluid of zo gaan stellen, zijn we ineens die lastige betweter. Daar ben ik klaar mee.’
Het Britse Polydor liet haar woedeaanval op Instagram onweersproken en, wil Celeste toch even laten weten, met het team dat de albumrelease in Nederland begeleidt is ze helemaal happy. Daarom is ze ook blij dat ze straks op tournee weer hier met de muzikanten het podium op mag die ze wel zelf heeft uitgekozen. Net als op North Sea Jazz, waar ze zo goed op dreef was, omdat daar alles op z’n plek viel. ‘Ik voelde me dankzij de warme ontvangst helemaal senang het podium. Ik wist me ineens omringd door mensen die wél het beste uit me haalden. Dat was een enorme opluchting en voor mij ook het moment mijn hart te openen en alles te geven.’
Eigenlijk zijn er twee Celestes, besluit ze. De ene wilde in de studio zo gecontroleerd mogelijk haar zielenleed tot liedjes verwerken. ‘Maar de Celeste die jullie daar zagen, wil die controle juist even kwijt en zich volledig overgeven aan het moment. Dat pakt niet altijd goed uit hoor, maar deze zomer op North Sea Jazz wel. Wie er toen bij was, zal best even aan de serene sound van mijn nieuwe album moeten wennen. Je hoort er een andere Celeste op, eentje die een lastige tijd heeft gehad, die ik hopelijk achter me heb gelaten.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant