Hij moest het eerder afleggen tegen drie kandidaten, alle drie vrouw, te weten Anouchka van Miltenburg, Khadija Arib en Vera Bergkamp, voordat Martin Bosma op 14 december 2023 dan eindelijk gekozen werd tot Tweede Kamervoorzitter. Je zou denken dat iemand die zo geduldig wacht tot hij zijn slag kan slaan, gedreven wordt door flinke bewijsdrift. Maar toen Bosma in 2023 na de monsterzege van ‘zijn’ PVV door RTL Nieuws gevraagd werd of hij zich kandidaat zou stellen, twijfelde hij: „Ik ben meer in de wieg gelegd om soldaat te zijn in de cultuuroorlog”.
Het is nogal een existentieel verschil, soldaat of Kamervoorzitter, maar kennelijk hoefde Bosma maar één stapje op te schuiven om toch voorzitter te worden.
Met de nieuwe Tweede Kamer net geïnstalleerd staat er dinsdag een voorzittersverkiezing op de agenda. Alle Kamerleden kunnen hun stem uitbrengen, dat gebeurt schriftelijk en is geheim. Het leidde er in 2023 toe dat Bosma won met 75 van de 148 uitgebrachte stemmen. Nipt, maar voldoende.
Je hoort verhalen hoe bedreven Bosma de voorzittershamer hanteert, hoe ordentelijk hij de plenaire debatten leidt, de Kamer is lekker op tijd weer thuis: hij schijnt vloeiend Frans te spreken, leest zelfgekozen gedichten voor, is prettig in de omgang, kent zijn parlementaire geschiedenis, en is verre van krampachtig. Goedgeluimd. Ruimhartig.
In theorie een ideale voorzitter, eentje die de wind eronder heeft en nooit orkaankracht hoeft te gebruiken, maar tot voor kort stond Bosma nog te boek als die „cultuursoldaat”, en in die hoedanigheid liet hij van zich horen. De ‘kopvoddentaks’ is zijn bedenksel, in 2010 scheef Bosma in zijn boek De schijn-elite van de valsemunters: „Het model partijdemocratie is allang dood.” Deze soldaat wilde de excuses voor het slavernijverleden intrekken en wist ook zeker dat „moslimmigranten de stoottroepen zijn van mei 1968”.
Dat is geen compliment, maar zo’n beetje het ergste verwijt dat Bosma in huis heeft, want die „stoottroepen” hebben ervoor gezorgd dat Nederland snel verandert in „kalifaat Hollandistan”. Want de „massa-immigratie” sinds de jaren 60 en 70 is een doelbewuste en weloverwogen keuze geweest „van de linkse elite”. Vandaar dat Bosma, als soldaat het begrip ‘omvolking’ wel moest gebruiken om de teloorgang van Nederland te beschrijven.
Maar als voorzitter staat hij boven de partijen, en heeft hij voor de duur van zijn termijn de soldaat in hem het zwijgen opgelegd. Maar wat ooit gezegd en geschreven is, kan niet ongezegd worden, niet uitgewist. Deze ‘soldaat’ is nota bene sinds 2006 Kamerlid. Vandaar de onmogelijke situatie die ontstond toen Bosma op 1 juli 2024 namens de Tweede Kamer een krans zou leggen ter herdenking van het slavernijverleden. Die uitnodiging werd haastig ingetrokken. Niemand hoeft geheel en al samen te vallen met zijn functie, maar wie in het verleden laatdunkend sprak over „slavernijgedram”, kan zich daar niet geloofwaardig vertonen.
Bovendien is het goed denkbaar dat Bosma’s ruimhartigheid als voorzitter voortkomt uit de vrees anderen aan de mores te houden, omdat hij zelf zoveel lijken in de kast heeft.
Bosma is ook de vertegenwoordiger van de Tweede Kamer, in binnen-en buitenland. Dat is een symbolische functie, en alleen Nederlanders geloven dat zoiets onbelangrijk is. Dat is het gevolg van een ziekte genaamd symboolblindheid. Hoe heeft het zover kunnen komen dat de meerderheid van de Tweede Kamer koos voor iemand die de liberale democratische rechtsorde zo minimaal is toegenegen. Er is bij Bosma’s verkiezing gestemd voor gezelligheid, niet voor het parlement. Zoiets heet vrijwillige onderwerping aan radicaal-rechts. De anti-islamsoldaat Bosma zou het zo benoemen: „dhimmi-gedrag”.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Begin de dag met de belangrijkste politieke ontwikkelingen uit Den Haag
Source: NRC