Wanneer Wilma verliefd wordt op een getrouwde man, wil ze niet zijn minnares zijn. Ze heeft immers zelf aan de andere kant gestaan. Maar later heeft ze spijt. In deze serie spreekt Barbara van Beukering mensen die een beslissing genomen hebben die vergaande consequenties heeft.
Barbara van Beukering is journalist. Voor Volkskrant magazine interviewt zij wekelijks mensen over spijt.
‘Ik hou niet meer van je, ik ga bij je weg, ik heb een ander.’ Hij zei het in één zin. Als donderslag bij heldere hemel. Niet lang daarvoor hadden we ons twintigjarig huwelijk gevierd. Hij was mijn grote liefde, de vader van mijn drie kinderen, en ging ervandoor met de zus van een goede vriend van ons. Ik was woedend, verdrietig en totaal verslagen. De man die ik vertrouwde, die zo dicht bij me stond, had me bedrogen. Hij ging al maanden met haar naar bed, terwijl hij het ook met mij deed. Ik voelde me besmeurd. Dit ultieme verraad was voor mij een traumatische gebeurtenis. Ik heb er jaren over gedaan om van deze brute scheiding te herstellen.
‘Tot ik een leuke man ontmoette, een ontzettend leuke man. Ik stond op een receptie waarvoor een kennis me had uitgenodigd. Toen mijn oog op hem viel, dacht ik meteen: wat een leukerd. Hij was iets groter dan ik, had een grijze bos haar. Een vijftiger zonder buikje met een goed figuur. Hij sprak me aan, waardoor ik me meteen gevleid voelde. Ik moest om hem lachen, en hij ook om mij. Daar ben ik heel gevoelig voor.
‘Het ontging de andere aanwezigen niet dat we zo lang met elkaar in gesprek waren. De kennis die me had uitgenodigd vroeg naderhand: ‘Ik zag je wel érg gezellig met hem praten, hoe zit dat?’ Ik antwoordde dat er niks was gebeurd. Dat we e-mailadressen hadden uitgewisseld en misschien nog eens zouden afspreken. Waarop de kennis antwoordde dat hij getrouwd was. Die opmerking kwam als een mokerslag binnen.
‘De leuke man zocht snel daarna contact, hij mailde me met het voorstel om wat te gaan drinken. We spraken af in het centrum van Breda, in een gezellig bruin café. We lachten veel maar hadden ook diepgaande, serieuze gesprekken. Het streelde mijn ego dat hij mij zo leuk vond, dat deed me ontzettend goed.
‘Ik merkte dat ik verliefd was, maar tegelijkertijd begon er ook een worsteling. Toen ik ’s avonds thuiskwam, realiseerde ik me dat ik niet de minnares van een getrouwde man wilde zijn. Je delft altijd het onderspit, is mijn overtuiging. Je speelt de tweede viool. Het moet geheim blijven en dat is niks voor mij. Als ik verliefd ben, wil ik het van de daken schreeuwen. Bovendien, en dat woog nog zwaarder, wilde ik absoluut geen rol spelen in een scheiding. Ik heb de vrouw voor wie mijn ex-man mij heeft verlaten verketterd, doodgewenst zelfs. Ik wilde niet op mijn geweten hebben dat een andere vrouw door mij zo gekwetst zou worden.
‘Hij had het zwaar te pakken. De berichtjes die hij stuurde werden steeds ondeugender en pikanter van aard. Hij liet merken dat hij weliswaar een goede verstandhouding met zijn vrouw had, maar dat hij meer spanning zocht. Hij vond me aantrekkelijk, intelligent en grappig. Hij wond er geen doekjes om dat hij graag een affaire wilde. Toen hij voorstelde om naar de bioscoop te gaan, stemde ik daar ondanks mijn gewetensbezwaren toch mee in. We stonden na de film te klungelen met onze fietssloten op het moment dat hij vroeg wanneer we elkaar weer zouden zien. Hij keek verbaasd en teleurgesteld omdat ik antwoordde: ‘We zien wel hoe het loopt.’
‘De hele nacht lag ik wakker. Ik had zo veel moeite moeten doen om mezelf op de rit te krijgen. Ik kon het niet voor mezelf rechtbreien dat ik een andere vrouw hetzelfde zou aandoen. Dat zij hetzelfde moest meemaken als waar ik doorheen was gegaan. Ik wilde die rol niet. Toen hij me de volgende dag mailde, heb ik hem teruggestuurd: Ik kan dit niet. Ik vind je ontzéttend leuk, maar je bent getrouwd. Dat is voor mij een no-go, ik moet het contact verbreken. Ik was ontzettend verdrietig, maar ik kon erin berusten omdat ik het echt niet aankon. Vanaf dat moment ben ik hem uit het oog verloren.
‘Een paar maanden later werd ik gelukkig weer verliefd. Deze man was al lang gescheiden van de moeder van zijn twee volwassen kinderen en had daarna nog een relatie van een jaar of zes gehad. Die relatie was vervelend uitgegaan en daar had hij veel last van gehad. Zijn ex-vriendin had hem gedumpt en hij had niet begrepen waarom. We kregen een weekendrelatie, want hij woonde in een andere stad waar hij ook werkte. Mijn kinderen vonden ‘mijn weekendverloofde’, zoals ik hem noemde, ook erg leuk. We hadden het heel leuk en gezellig met elkaar, maar ik had nooit het idee dat ik heel dicht bij hem kwam. Als ik daarover begon, zei hij dat dat niks met mij te maken had, maar met de manier waarop de relatie met zijn ex was geëindigd. Hij was daardoor voorzichtiger geworden.
‘Na drie jaar haalde ik hem van Schiphol na een zakenreis. Ik merkte een soort ongemak bij hem, hij gedroeg zich anders dan anders. ’s Avonds lag hij al in bed toen ik nog wat aan het rondscharrelen was. Zijn telefoon lag op tafel. Plop, daar verscheen een bericht in het venster. Omdat hij geen wachtwoord op zijn telefoon had, kon ik het bericht makkelijk openen. Het was zijn ex-vriendin. Ik scrolde naar boven en las allemaal tekstjes in de trant van ‘Het kan niet, want ik ben met haar’ en ‘Hoe moet het nou, ik hou van jou’. Toen hij de volgende ochtend wakker werd, confronteerde ik hem ermee: ‘Je telefoon lag op tafel, ik heb de berichten gelezen en je kunt gaan. Ik snap nu waarom ik al die tijd de rem bij jou heb gevoeld, je houdt nog van haar.’ Hij is linea recta teruggegaan naar zijn ex. Ik was wederom diep gekwetst.
‘Terwijl ik wat zat te scrollen op Facebook zocht ik die leuke man op. Ik had al jaren niks meer van hem gehoord en was gewoon benieuwd hoe het met hem ging. Hij accepteerde vrijwel meteen mijn vriendschapsverzoek. Mijn hart stond stil toen ik zag dat hij gescheiden was. En hij had een nieuwe relatie. Op de foto’s waarop hij met zijn nieuwe vriendin stond, kon ik zien dat ze heel gelukkig waren. De spijt denderde met een sneltreinvaart mijn hart binnen. Ik zat weer met een gebroken hart en met lege handen. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Waarom heb ik het toen afgebroken en hem laten lopen? Hij was tóch bij zijn vrouw weggegaan. God, wat was ik braaf geweest, wat een deugneus. Maar het heeft me niks opgeleverd. Als ik niet zo’n sukkel was geweest, was ík die gelukkige vrouw naast hem op die Facebookfoto’s.
‘Het pijnlijke van spijt is dat je er zelf de hand in hebt gehad. Mijn leven had er nu heel anders kunnen uitzien als ik op dat moment een andere beslissing had genomen. Het gebeurt wel vaker dat je denkt stom, stom, stom, maar dit is geen stommiteit. Ik heb hier zelf een heel actieve rol in gespeeld.
‘Het is nu vijf jaar geleden en ze zijn allemaal nog steeds bij elkaar. Mijn ex-man en de vrouw voor wie hij mij heeft verlaten. Mijn weekendverloofde en zijn ex-vriendin. En die ontzettende leukerd met zijn nieuwe vrouw. Spijt dooft. De tijd heelt wonden, hoe groot dat cliché ook is. Het enige dat knaagt is dat ik nooit zal weten of het met die leuke man wat was geworden. Die kans is verkeken, definitief.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Wilma gefingeerd.
Kampt u ook met diepe gevoelens van spijt en wilt u daarover in deze rubriek praten, stuur dan een mailtje naar b.vanbeukering@gmail.com
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant