Tot mijn niet geringe leedwezen moet ik melden dat ik ophoud met het schrijven van deze columns. Ik hoop dat mijn lezers het even erg vinden als ik, al vrees ik dat zij er sneller overheen zullen zijn dan ik.
Wat is het geval? De ooit befaamde voetbalclub Ajax heeft mij gevraagd zijn nieuwe trainer te worden. Het is een aanbod dat ik alleen al uit morele overwegingen niet kan weigeren. Per slot van rekening volg ik deze club al jarenlang op de voet en heb ik nooit geschroomd schriftelijke adviezen te geven in tijden van tegenspoed. Dat is de clubbestuurders, een onrustig volkje dat voortdurend met zichzelf overhoop ligt, kennelijk niet ontgaan.
„Waarom ik?”, vroeg ik de man die mij belde en zich prominent Ajax-bestuurder noemde, al weet ik niet meer of het de technisch directeur was, de algemeen directeur, het hoofd van de raad van commissarissen of van de bestuursraad. Het was in ieder geval niet Sjakie Swart, die er het meeste verstand van heeft.
„Omdat niemand anders van enig belang het wil”, zei de bestuurder. „We hebben stad en land afgezocht en we hebben allerlei coryfeeën benaderd, maar iedereen bedankt feestelijk voor de eer.” Iemand zei zelfs: „Ga zelf maar op die strontkar zitten.” We hebben tevergeefs ook oud-Ajax-trainers gevraagd, zoals Frank de Boer en Erik ten Hag, en zelfs Tomislav Ivic – maar die bleek allang dood, je kunt als bestuurder niet alles bijhouden.”
„Kan ik niet beter in het bestuur gaan zitten?”, vroeg ik nog, want dan krijg je een mooie stoel op de eretribune, waar het veel veiliger is dan in die tochtige dug-out langs het veld.
„Nee, daar is geen plaats meer”, zei hij haastig, „er is echt iemand nodig die het vuile werk op het veld wil doen. We hebben er veel geld voor over, ook al hebben we lang niet meer zoveel geld als vroeger.”
Ik vroeg hoeveel ik kon krijgen, waarna hij een bedrag noemde dat ik nog niet kan verdienen als ik tot mijn tweehonderdste jaar was doorgegaan met deze columns.
„Ik zou het wel fijn vinden als ik het samen met Marc Overmars kon doen”, zei ik voorzichtig, „want eigenlijk is het bij jullie pas écht fout gegaan nadat hij drie jaar geleden moest afzwaaien.”
„We hebben het geprobeerd, maar hij wil niet terug”, zei de bestuurder sip.
„Misschien leek het hem niet prettig om na terugkomst bij Ajax al die vrouwen tegen te komen die hij zijn dickpics had gestuurd.”
„Anyway”, zei de bestuurder nu wat ongeduldig, „we willen wel graag snel van je weten of je wil.”
„Ik heb nooit trainingen gegeven”, zei ik nog in alle eerlijkheid, „en als voetballer heb ik het niet verder gebracht dan het schoolelftal.”
'Maakt allemaal niets uit”, zei de bestuurder, „bij ons mag je ook trainingen geven die je op AI hebt opgezocht.”
„Dan heb ik nog één verzoekje”, zei ik na enige aarzeling. „Ik had graag tien andere spelers. Alleen Mika Godts mag blijven.”
„Dat is bijzaak”, zei de bestuurder. „Onze ervaring is: je hoeft maar een Duitse sjacheraar in te huren en je krijgt in een mum van tijd elf spelers die dankzij hun vette contract nooit meer bij Ajax weg willen.”
We spraken af dat ik bij de volgende Champions League-wedstrijd begin. Tegen Benfica. Eitje.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC