Foto en tekst van: Wubbo Tempel (1959)
Op de foto:
Ada Tempel-Blanken (1928-2023) en Albert Tempel (1931-2019)
‘Mijn ouders ontmoetten elkaar toen mijn vader op kamers ging bij mijn oma in Lisse. Oma was jong weduwe. Ze verdiende bij met kostgangers in haar grote huis. Van haar vier kinderen was mijn moeder de oudste. Mijn moeder werkte als chemisch analiste, ze naderde de dertig al. Ze was bleu en hield mannen op afstand.
Mijn vader was als Groninger zoon van een kleine boer ver uit zijn vertrouwde omgeving geraakt toen hij in 1949 in Wageningen ging studeren. Intelligent en op de boerderij niet nodig, ging hij via mulo en hbs naar de Landbouwhogeschool. Toen hij in Wageningen aankwam, was hij niet eerder buiten de provincie Groningen geweest. De zee had hij nog nooit gezien. Tot zijn verbazing lag Wageningen aan de Rijn. Ook bij de tandarts kwam hij toen voor het eerst.
Na de studie ging hij promoveren bij het Laboratorium voor Bloembollenonderzoek in Lisse. Hij aarzelde over het pension. Er kwamen veel jongelui over de vloer en het was er gezellig. Dat zou zijn promotie maar in de weg staan.
Alles kwam in een stroomversnelling toen mijn moeder in 1958 zwanger bleek, van mij. In beide families ontstond consternatie. Mijn oma uit Lisse stelde mijn moeder voor het kind dan maar samen op te voeden. Toen de familie in Groningen het nieuws van de zwangerschap vernam, barstten mijn andere oma en de zus van mijn vader in snikken uit. Ze hadden mijn moeder nog niet eerder ontmoet.
Er werd toch getrouwd, mijn moeder was toen drie maanden zwanger. Ze kregen ook nog zoons Jaco (1960) en Allard (1964). Hun gezamenlijke leven draaide grotendeels om ons. Mijn moeder deed vrijwilligerswerk op school, in de kerk, met bejaarden en bij de Unie van Vrijwilligers. Mijn vader ging in dienst, promoveerde, maakte carrière en werkte als vrijwilliger nog lang bij Het Nationale Park De Hoge Veluwe.
Ze vierden hun zestigjarig huwelijk samen in het verzorgingshuis Oranje Nassau’s Oord in Wageningen. Mijn moeder kon wegens alzheimer niet meer thuis wonen. Mijn vader volgde haar naar het verzorgingshuis na een ongelukkig jaar in zijn eentje thuis. Hij ging door vasculaire dementie veel sneller achteruit en stierf ruim voor mijn moeder.”
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC