is columnist voor de Volkskrant
Een oude Chinese levenswijsheid luidt: als je dingen honderd jaar in dozen op zolder hebt staan zonder er ooit naar te kijken, kun je de hele bups net zo goed weggooien.
Jarenlang droeg ik deze wijsheid uit, zonder hem overigens zelf echt na te leven, want ik bewaarde best vaak dozen met onduidelijke inhoud. En nu weet ik: die levenswijsheid klopt helemaal niet, niemand moet zich eraan houden!
Dit is een waarschuwing.
Ik was bij mijn ex-schoonmoeder, op wier zolder ik dozen met onduidelijke inhoud bleek te hebben gestald. Zij gaat verhuizen en moest van de dozen af. Dit is nog een stap verder dan halfvergeten dozen op je eigen zolder: compleet vergeten dozen die je bij anderen op zolder hebt gezet.
Twee van de dozen waren zwaar en rinkelden. Erin zat het het servies van mijn overleden lievelingstante, dat ik van haar had geërfd. Dit erfgoed was ik vergeten, mijn tante bepaald niet, en ik schaamde me ervoor dat ik haar servies al die tijd op een zolder had laten staan. Misschien was het omdat zij zestien jaar geleden stierf, twee maanden voor mijn eerste kind werd geboren. Dat was verdrietig en vreugdevol en uiterst verwarrend, en het zou kunnen dat ik in de chaos van die tijd het servies had ingepakt en gestald, voor later. En vervolgens was vergeten.
Voor later was dus nu. Stuk voor stuk pakte ik de borden, bekers en schalen uit. Ik herkende ze, want servies met dit motief verzamelde mijn tante fanatiek. Op elk bord, elk schaaltje stond een andere botanische tekening, de randen waren versierd met groene blaadjes.
‘Oh!’, riep ik vanaf het zoldertje. ‘Oh!’ Want al had ik dit servies talloze keren gezien, ik had nooit gezien hoe mooi het was. Ik was toen ook een stuk jonger, bezig met andere dingen, en sowieso komt de belangstelling voor servies en botanische afbeeldingen pas op middelbare leeftijd echt goed op gang.
Het servies kwam dus precies op het juiste moment terug in mijn leven. En mijn tante kwam ook een beetje terug. De zorg waarmee ze de spullen in haar huis onder ons verdeeld had, al toen ze nog leefde. De zorg waarmee ze sowieso met haar spullen omging. Ik herinnerde me goed dat dit servies alleen op hoogtijdagen tevoorschijn kwam; op gewone dagen gebruikte ze een zwart servies van, denk ik, Blokker.
Ik ben anders dan zij, ik ga haar servies elke dag gebruiken. Dat zal ze leuk vinden, dat ik zo nonchalant met haar feestservies omga, want ze vond alles leuk aan mij. Dat gevoel gaf ze me altijd, en dat gevoel gaat haar botanische beker, als ik er ’s ochtends uit drink, me nu elke dag geven.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns