schrijft wekelijks over een alledaags opvoedkundig probleem waarvoor ze een oplossing zoekt
‘Mijn dochter van 4 wordt soms zó boos dat ze me gaat slaan’, mailt een moeder. Het gebeurt vooral als het meisje niet wil stoppen met de iPad en de ouders uiteindelijk moeten ingrijpen. De moeder vraagt zich af: hoe geef je een kind ruimte om grote emoties te uiten, op een gezonde manier?
‘Ouders zien dit gedrag liever niet, maar het is niet ongebruikelijk op deze leeftijd’, zegt Geertjan Overbeek, hoogleraar pedagogiek aan de Universiteit van Amsterdam. ‘Sommige kinderen hebben nu eenmaal een lagere frustratietolerantie of vinden het moeilijker om hun impulsen te reguleren.’
Anna van den Breemer schrijft over grote en kleine levensvragen voor de Volkskrant.
Uit een Amerikaanse studie onder bijna 1.500 kinderen van 3 tot 5 jaar blijkt dat 83,7 procent de afgelopen maand minstens één woede-uitbarsting had. Slechts 8,6 procent had dagelijks zo’n bui. Veel ouders vrezen dat agressief gedrag later tot problemen leidt, maar volgens onderzoekers is dat meestal niet zo.
Het helpt om te kijken naar de interactie tussen ouder en kind vóór de uitbarsting, zegt Annalotte Ossen van Mevrouw Maan. ‘De moeder zegt dat ze herhaaldelijk vraagt om de iPad uit te doen of haar ringen terug te geven. Bij een vraag kan het antwoord ook nee zijn.’
De moeder wil als gentle parent haar dochter leren begrenzen. ‘Veel ouders worstelen hiermee: ze willen kinderen meer ruimte geven voor emoties dan ze zelf vroeger kregen’, zegt Ossen. ‘Maar soms zóveel, dat kinderen erin verdrinken.’ Een duidelijke ouder geeft juist veiligheid. ‘Kleuters moeten leren dat slaan niet mag.’
‘Maak eerst contact: ga erbij staan, roep niet vanuit de keuken en wees duidelijk: ‘Het is tijd om het scherm uit te zetten.’ Luistert het kind niet, zeg dan: ‘Ga je de iPad zelf uitzetten, of moet ik je daarbij helpen?’ En ja, als er dan nog geen reactie komt, dan zet je het apparaat uit. ‘Dat is iets anders dan het scherm gefrustreerd uit de handen rukken.’
Wanneer de frustratie oploopt, kun je samen zoeken naar een andere manier om die spanning kwijt te raken. ‘Laat het kind stampen op de vloer, als een dier grommen of een rondje rennen. Sommige ouders bieden hun handen aan om op te slaan, zo houden ze de regie.’
Maar houd je met zo’n aanpak agressief gedrag niet juist in stand? ‘Niet per se,’ zegt de pedagoog. ‘Het belangrijkste is dat ouders zelf rustig blijven. Dat noemen we co-regulatie: de kalmte van de volwassene werkt aanstekelijk. Het zenuwstelsel van het kind reageert daarop.’
Ook het verwoorden van de emoties van je kind kan helpen, vult Overbeek aan. ‘Benoem wat je ziet bij je kind, dat werkt als een soort ventiel.’
Is het verstandig om het driftige kind te laten afkoelen op haar eigen kamer? De moeder uit het voorbeeld doet dit soms. Hier verschillen de experts van mening. Volgens Overbeek biedt een korte time-out (één minuut per levensjaar) soms uitkomst. ‘Zie dat niet als straf, maar als een hulpmiddel om tot rust te komen.’ Ouders voelen zich daar schuldig over, maar soms wakkert de aanwezigheid van een gestreste ouder het conflict juist verder aan. ‘Na de time-out ga je niet opnieuw in op het incident, maar maak je een positieve, rustige herstart.’
Ossen is geen voorstander. ‘Voor een kind is die afzondering ontregelend. Een kind van 4 kan zijn emoties nog niet goed zelf reguleren. Daarvoor heeft het écht de hulp van de ouder nodig.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant