‘U heeft de tweede prijs in een schoonheidswedstrijd gewonnen” – dat vonden wij thuis het meest hilarische Algemeen-Fondskaartje van Monopoly. In maart 2021 is het kaartje uit het spel gehaald als niet meer van deze tijd. Zo ver zijn ze bij de missverkiezingen nog niet. Die worden nog altijd georganiseerd, ik associeer ze met vrouwen die beter verdienen dan op hun uiterlijk afgehamerd te worden. Anderzijds kan ik er niet omheen dat de veertienjarige Sophia Loren meedeed met Miss Italia. Niet dat ze won, maar ze viel een filmbobo op, figureerde in Quo Vadis en de rest is een hoofdstuk in de filmgeschiedenis waarzonder ik niet zou willen bestaan.
Schoonheidswedstrijden zijn er trouwens ook voor mannen. Maar terwijl de verhoopte misters Universe in hun driehoekbroekjes zich braaf laten inspecteren, blijkt een stel missen ineens zo dociel niet. Tot verbijstering van de Thaise mede-eigenaar van ‘Miss Universe 2025’ („I am a business man, I have a lot of money”) laten ze niet met zich sollen. Hij kaffert voor het oog van de camera’s miss Mexico uit. Zij protesteert. ,,Zwijg!” bijt hij haar toe. ,,Zit!” ,,Je moet LUISTEREN!” Hij noemt haar een domkop en nog zo wat. Ze staat op en zet rustig koers naar de uitgang. En zij niet alleen. Zo’n kwart van de beauty queens verlaat kalm, samen met Miss Mexico, de zaal.
Miss Mexico Fátima Bosch, tijdens de openingsceremonie van de Miss Universe 2025-verkiezingen in Bangkok, Thailand.
De man reageert hysterisch: ,,Security!” De beveiligers kijken wel link uit. De man dreigt zwakjes met diskwalificatie.
Deze missen doen iets ongekends, ze komen in opstand. Ze willen geen wraak, de zakenman heeft niets te vrezen. Ze eisen dat ze in hun waarde worden gelaten. En wat doen ze het prachtig. Een flashmob in avondjapon. #MeToo in uitvoering. ‘De Mars van de Missen’. Een instant performance. Zelfbewust demonstreren deze vrouwen en passant dat achter zo’n performance een gedachte zit, en dat die uitvloeit in een vorm. De rij missen herinnert me in de verte aan Nelken, de reidans van Pina Bausch die afgelopen weekend door amateurdansers werd uitgevoerd in en om theater Amare in Den Haag: ik besta dus ik besta.
De Thaise mede-eigenaar wordt geschorst en moet in het openbaar zijn excuses maken. Hij huilt, probeert er een tragedie van te maken – zijn tragedie, want och, hij stond zo onder druk. Nee hoor, dit is zijn verhaal niet, dit is het epos van een heldin die een draak versloeg. Niet door hem te doden, maar door hem in de ogen te kijken.
Miss Mexico heet Fátima Bosch. Die naam, Bosch, is Catalaans, maar de naam Jeroen Bosch echoot mee. Haar onversaagde optreden smeekt om een weerklank in de kunsten. Een schilderij, misschien lichtelijk geïnspireerd op de Tuin der lusten. Want de hemelse hel die Bosch daar oproept met monsters en mooie mensen rijmt op de waan van de schoonheidswedstrijd.
Wie kan zoiets aan? Marlene Dumas… hoor je me?
Welke muziek eronder?Opera.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC