Even zag het ernaar uit dat de koning van het lichte vers opgehouden was met dichten, maar opeens ligt daar toch een nieuwe bundel van Lévi Weemoedt met de veelbelovende titel: Vreugde heeft geen vat op mij.
Als iemand zo’n titel kan waarmaken, is het Weemoedt wel. De vreugde mag dan geen vat op hem krijgen – de humor gelukkig nog wel. Hij had er al veel eerder groot succes mee verdiend, maar het kwam toch nog goed toen hij in 2018 zijn werk kon promoten in het tv-programma De Wereld Draait Door. Tv-coryfee Özcan Akyol had als groot fan een bloemlezing uit oud werk samengesteld met de titel Pessimisme kun je leren! Weemoedt las wat versjes voor, waarna lezend Nederland massaal naar de boekwinkel en Bol.com uitvloog: ruim 100.000 exemplaren. Dit moet een van de bestverkochte dichtbundels uit de Nederlandse literatuur zijn.
Weemoedt trok vervolgens langs volle zalen totdat corona hem een halt toeriep. Het werd weer stiller om hem heen. Er verscheen in 2019 nog een bundel met nieuw werk, Gezondheid!, maar daarna toonde hij weinig animo om door te gaan. Ziekte, terugkerende depressies, het leek allemaal te veel geworden, totdat zijn vriend en (gepensioneerd) uitgever Vic van de Reijt hem overhaalde nieuw werk te schrijven.
Vreugde heeft geen vat op mij is een van zijn beste bundels geworden. Het omvat alles wat zijn werk kenmerkt: melancholie, humor, zelfspot. Het gedicht ‘De kleine Weemoedt’ is een van de hoogtepunten uit zijn werk. Hier wordt hij weer de kleine Ies van Wijk, zoals hij in werkelijkheid heet.
Als de wekker is gezet, denk ik ’s avonds in mijn bed:„Ach, geen dag ben ik echt blij. Vreugde heeft geen vat op mij.Hoewel ik lach en soms zelfs zing, voel ik toch: droefheid is mijn ding.Zoals een eend, in water zwemt, ben ik voor treurigheid bestemd.O, ik heb al sinds mijn babytijd van mijn geboorte vreselijk spijt.”
Weemoedt is ook goed in korte, drie- of vierregelige versjes. Daar zitten vondsten bij waar menig cabaretier jaloers op zal zijn. Daarin voel ik ook zijn verwantschap met Dorothy Parker, de Amerikaanse schrijfster, die ooit dichtte: Men seldom make passes/ At girls who wear glasses. Ivo de Wijs, ook geen kleine jongen op dit gebied, vertaalde dit in: Wat mannen niet willen/ Zijn meissies met brillen.
Een recent interview in Trouw sloot de 77-jarige Weemoedt af met de verzuchting: „Maar ja, het einde nadert, hè? Het graf gaapt. De dood komt dichterbij, ook ik in deze nieuwe bundel, ja.”
Tijd om af te sluiten met zijn gedichtje ‘Goed begrip’.
Als dokters
beginnen over
‘kwaliteit van leven’,
heeft u nog maar even.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC