Onlangs maakte ik een strandwandeling met P., die ooit marinier was maar tegenwoordig binnenvaartschipper is. Het woei flink en het strand was uitgestorven en dus stelde ik voor om een duik te nemen in zee. Wim Hof is misschien inmiddels gecanceld maar zwemmen in koud water blijft voor mij een van de beste manieren om herfstsomberte op afstand te houden.
P., die vroeger in de zomermaanden bijkluste bij de reddingsbrigade, taxeerde de golven.
„Ik weet niet hoor”, peinsde hij, „het is eb en er staat echt een heftige wind.”
„Jij kan toch wel tegen een beetje kou?”, plaagde ik.
„Kou wel, maar je moet ook rekening houden met de muistromen.”
„Oh, eh, ja”, mompelde ik, „Die verdraaide muistromen, inderdaad.”
„Die kunnen je de zee inzuigen zoals een mond een spaghettisliert”, verduidelijkte hij, grinnikend om mijn bluf. „Je verdrinkt niet direct maar kan ook niet tegen de stroming in zwemmen, je komt alleen nog met een omweg terug op het strand. En met deze temperaturen en wind ben je in een mum van tijd uitgeput en onderkoeld.”
We keken naar het donkere water, de golven die als woedende monden naar het land hapten.
„Daarom vind ik ook dat kinderen zwemles moeten krijgen in zee, ook al is dat in de praktijk natuurlijk onhaalbaar”, vervolgde P, „het zwembad is slechts gedomesticeerd water, je leert erin zwemmen onder de best mogelijke van de best mogelijke omstandigheden. Het bereidt je amper voor op de psychopaat die de zee kan zijn.”
„Toch heb je haar als zwemmer keer op keer bedwongen.”
„Bedwongen?” grijnsde hij, „ze valt helemaal niet te bedwingen joh, daarvoor is ze te enorm en te grillig. De allerbeste zwemmers en schippers zijn juist degenen die doodsbang zijn voor het water en precies weten waartoe ze in staat is. De zee wint altijd.”
„Dus eigenlijk”, zei ik, „is het een kwestie om keer op keer zo goed mogelijk aan de winnaar te ontkomen.”
„Nou ja, op rustige dagen is het natuurlijk geen probleem om een duik te nemen, maar je kan daardoor ook gaan denken dat de zee nooit een bedreiging vormt. Ik ben toen ik nog jong en stom was een keer met fikse wind en kou het water ingegaan en dat heb ik bijna met mijn leven moeten bekopen.”
De zee trok zich ondertussen verder terug van het strand. Het was hypnotiserend, alleen door ernaar te kijken werd je er al naartoe gezogen.
„Indrukwekkend hè”, zei P., „En net zoals met alle enorme dingen is uitstel van verlies het beste wat je kan behalen.”
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC