Volkskrant-journalist Tjerk Gualthérie van Weezel doet verslag vanaf de klimaattop in Brazilië. Vandaag: een ontmoeting met vertegenwoordigers van eilandenrijk Vanuatu. ‘Iedereen die ons kan helpen, is aanwezig.’
is economieredacteur. Hij schrijft over de energietransitie.
Toen de Portugezen in 1614 hun eerste nederzetting van de Amazone stichtten, noemden ze die Nossa Senhora de Belém do Grão-Pará. Onze lieve vrouwe van Betlehem van Groot-Para.
Wie gelooft dat namen een voorteken zijn, mag dus hopen dat in Belém over twee weken een groots en vlekkeloos klimaatakkoord in de wieg wordt gelegd.
De Braziliaanse president Luiz Inácio Lula da Silva verklaarde zijn keuze voor Belém maandag met andere symboliek. Natuurlijk was het logischer geweest om de top te houden in een rijke stad die ‘af’ is, zo zei hij in zijn openingsspeech. Maar met de keuze voor Belém wil Brazilië iets bewijzen, stelde Lula: ‘Door de uitdaging aan te gaan het hier te organiseren laten we zien dat niets onmogelijk is als er politieke wil is.’
Maar dan moet dat dus wel lukken. Op het immense COP-terrein is nog niet alles af, is het soms heel erg heet of zitten onderhandelaars nog zonder stroom. Maar de grootste zorg was de huisvesting van de vijftigduizend bezoekers.
Door een gebrek aan hotelruimte gingen de prijzen voor bedden in Belém door het dak. Het pijnlijke gevolg van die volle herberg: voor vertegenwoordigers van arme landen werd de COP onbetaalbaar. Terwijl Lula toch ‘de meest inclusieve COP ooit’ wilde organiseren. Daarom besloten de Brazilianen grof geschut in te zetten.
Vanaf het gigantische conferentieterrein in de stad, waar gratis bussen af en aan rijden, is het bijna een uur door het drukke stadsverkeer. Dan doemen tussen weelderige boomtoppen en donkere regenwolken de contouren op van de NSC Seaview en de Costa Diadema. Dezer dagen de verblijfplaats van zo’n tienduizend COP-bezoekers, delegaties uit ontwikkelingslanden kregen voorrang.
Onaangekondigde journalisten zijn niet welkom aan boord, zegt een vriendelijke medewerker in het immense terminalgebouw. Maar in de bus terug kunnen Posikai Tapo en Ratu Bani uit eerste hand vertellen dat het een prima oplossing is. ‘Alles is superstrak georganiseerd.’ En als inwoners van Vanuatu is het helemaal leuk om eens in zo’n schip te verblijven, zegt Bani. ‘Ze liggen bij ons voor de kust. Maar wij komen in principe nooit aan boord.’
Ze delen een hut, terwijl ze allebei snurken, lacht Tapo. ‘Maar dat is niets als dat nodig is om onze missie hier te kunnen volbrengen.’ Ze werken voor het ministerie van Gezondheid en willen in Belém sponsors vinden voor hun adaptatieplan. ‘Door extreem weer zien we meer uitbraken van ziekten zoals dengue. Daar willen we ons beter op voorbereiden. Daarvoor is niet veel geld nodig, maar wel meer dan we hebben.’
Westerse scepsis over klimaattoppen als tandeloze en CO₂-spuitende vergaderingen is aan hen niet besteed. ‘Wij maken ons zorgen over het koraal dat verbleekt, we vangen steeds minder vis en stormen worden steeds erger. Daarover kunnen we e-mails sturen en WhatsApp-berichten plaatsen. Maar hier is iedereen die ons kan helpen aanwezig. We kunnen ze in de ogen kijken en vertellen wat er aan de hand is. Dat werkt veel beter.’
Vrijdag houden ze een presentatie waar ze ‘investeerders’ willen vinden voor hun plannen. En tot die tijd spreken ze iedereen aan die ze maar kunnen, zegt Tapo. Die in Belém in religieuze termen vervalt: ‘Ik ben op een missie. Het is dat de buschauffeur geen Engels kan, anders zou ik nu tegen hem staan te preken.’
Luister hieronder naar onze nieuwspodcast de Volkskrant Elke Dag. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Wilt u belangrijke informatie delen?
Mail naar tips@volkskrant.nl of kijk op onze tippagina.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant