De lezersbrieven, over de digitalisering van de zorg, de (eenzijdige) samenstelling van de Tweede Kamer, de megabonus voor Elon Musk, een wijntje of taartje minder, een Regenboog-regering en een oplossing voor de spookdrones bij de zuiderburen.
Naar aanleiding van de column van Rinske van de Goor wil ik graag reageren op de toenemende digitalisering in de zorg. Haar observaties zijn mij uit het hart gegrepen. Toen ik dertig jaar geleden als zelfstandig zorgaanbieder begon, had ik genoeg aan twee stoelen, een blocnote en een pen. Inmiddels is de eenvoudige setting van toen vervangen door een explosie aan digitale systemen, inlogprocedures en muisklikken. Ik vraag me geregeld af of al die technologie werkelijk bijdraagt aan betere zorg.
Steeds vaker heb ik het gevoel dat ik werk voor de ICT-afdeling in plaats van andersom. Het kost tijd, haalt de spontaniteit uit het contact met cliënten en doet af aan mijn werkplezier.
Het zou goed zijn als we bij nieuwe digitale verplichtingen vaker de vraag durven stellen: helpt dit de zorgverlener én de patiënt, of vooral het systeem zelf?
Marco de Wit (klinisch psycholoog), Hengelo
Quin Blokzijl heeft een punt. Al werk je als parlementariër maar één dag in de maand mee in een functie die ingevuld wordt door een mbo’er, dan ga je al van ze leren. Mbo-studenten hebben over het algemeen een goed niveau, maar hebben tijdens hun jonge leven de afslag genomen (of moeten nemen) naar werken met hun handen en hun hart. Niks mis mee, integendeel.
Els van Genugten, Rosmalen
Zoals na iedere verkiezing staan de kranten vol met analyses over de nieuwe samenstelling van de Tweede Kamer: van de man-vrouwverdeling tot het al dan niet bezit van een diploma of dikke beurs. Steeds vaker klinkt daarbij de opvatting dat de Kamer een afspiegeling van de samenleving zou moeten zijn.
Maar is dat werkelijk de kern van een goed functionerende volksvertegenwoordiging? We hebben toch vooral Kamerleden nodig die hun vak beheersen: die dossiers grondig bestuderen, de gevolgen van beleid kunnen doorrekenen, wetsvoorstellen zorgvuldig opstellen en politieke meerderheden weten te smeden.
Een parlement hoeft geen exacte kopie van de samenleving te zijn om die samenleving effectief te vertegenwoordigen. Competentie, toewijding en vakmanschap wegen uiteindelijk zwaarder dan statistische afspiegeling.
Friso van Wieringen, Hilversum
Goede column van Peter de Waard over die volslagen krankzinnige bonus voor topman Elon Musk. De voorbeelden van wat je kan doen met zoveel geld zijn goed gekozen en maken dat idiote bedrag een beetje voorstelbaar. Maar persoonlijk vind ik deze bonus prima voor deze doorgeslagen gek: daarmee wordt het voor hem en zijn kornuiten in de naaste toekomst, naar ik hoop, mogelijk om een enkele reis Mars te nemen. Laten ze daar de boel maar verder verzieken, dan kunnen wij zonder dit geboefte hier op onze mooie planeet de boel weer op orde brengen.
Maaike van Gilst, Dieren
Geweldig dat Marcia Luyten zich in haar column sterk maakt voor de preventieve gezondheidszorg. Die krijgt veel te weinig aandacht. Dat ondervond ikzelf als patiënt met colitis ulcerosa, een chronische dikkedarmontsteking. Ik kreeg zware medicatie voorgeschreven en een onderhoudsdosering, maar vanwege heftige bijwerkingen begon ik zelf aan een strikt dieet van Duitse MDL-artsen. Zij hebben voor elke ‘welvaartsziekte’ een passend dieet. Dankzij dat voedingsplan ben ik nu al jaren klachtenvrij en voel me prima zonder medicijnen.
Maar daarvoor moet ik wel veel doen en vooral laten, en daar zit ook het probleem. Wie wil nou voor altijd zijn wijntje of taartje laten staan en veel sporten? Een dagelijks pilletje is veel gemakkelijker. Ik denk dat de bereidheid van mensen om zelf aan hun gezondheid te werken veel meer moet worden gestimuleerd.
Judith Verschuren, Eindhoven
Als de formatie over links of over rechts niet wil vlotten, mag Koolmees de volgende zaadjes eruit pikken: SP, GroenLinks-PvdA, Denk, Partij van de Dieren, D66, CDA en CU. En dat met een meerderheid van 76 zetels. Zeven partijen, van uiteenlopende signatuur. Hoeft geen etiket links of rechts op, maar wel het predicaat democratisch. Het zijn immers partijen die rechtsstatelijk fatsoenlijk genoemd mogen worden. Deze nieuwe regering zou de Regenboog-regering genoemd kunnen worden, gezien de beoogde premier Rob Jetten en het diversiteitsbeleid dat meerdere van deze partijen voorstaan.
Twan Niesten, Nijmegen
België zou 1 miljoen euro uit de Russische tegoeden moeten overmaken aan Oekraïne voor elke drone die het Navo-grondgebied binnenvliegt. Dan houdt het vanzelf wel op.
Rob Bloemen, Voorschoten
De versplintering in de politiek baart veel mensen zorgen. Nederland zou onbestuurbaar zijn geworden, niemand vertrouwt elkaar nog, de toon wordt harder. Maar misschien kijken we verkeerd. Misschien is die versplintering niet het probleem, maar juist een kans.
Een kabinet met vijf (of zes, of acht) partijen lijkt misschien een hoofdpijndossier, maar wat als dat juist de kracht is? Een brede coalitie laat zien waar belangen botsen, waar verdragen grenzen stellen, waar waarden getest worden. Dat maakt politiek concreet. De rechtsstaat, de democratische spelregels en de internationale afspraken zijn geen obstakels, maar bescherming. Tegen willekeur, angstpolitiek en de verleiding van de kortste weg.
Toch gebruiken politici ze vaak als excuus of laatste strohalm: ‘Het mag niet van Brussel.’ Daarmee ondermijnen ze precies wat ze zouden moeten verdedigen. Elk verdrag is ooit gesloten om iets te beschermen wat mensen belangrijk vonden: vrijheid, veiligheid, gelijkheid.
Versplintering biedt de kans om dat steeds opnieuw uit te leggen – per partij, per thema, per afweging, per kiezersgroep. Wie het goed doet, kan juist in de botsing met anderen duidelijk maken wat zijn waarden waard zijn. Waarom die afspraken er kwamen. Wat ze hún kiezer opleveren, of waar ze tegen beschermen. Juist in een versplinterd landschap kun je dat concreet maken.
Versplintering vraagt meer uitleg, meer transparantie, meer moed. Maar als we dat aandurven, laat ze zien wat democratie werkelijk is: hard werken aan verschil, met respect voor de regels die ons beschermen tegen de verleiding van de kortste weg.
Hannah Buenting, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant