Goed beter beest
Een ijsbeer op Spitsbergen heeft een baardrob (Erignathus barbatus) gevangen.
Zouden de poolvos, de raaf, de ivoormeeuw, de zilvermeeuw en de grote burgemeester wel kunnen overleven in het Noordpoolgebied als er niet ook ijsberen rondliepen? Onderzoekers van de Universiteit van Manitoba, de San Diego Zoo Wildlife Alliance en de Universiteit van Alberta denken haast van niet, schrijven ze in een artikel dat eind oktober verscheen in Oikos.
Al deze aaseters worden namelijk van voedsel voorzien doordat ijsberen overal aangevreten karkassen achterlaten. Gefundenes Fressen houdt al die soorten in de uitgestrekte ijswoestijn in leven. En waarschijnlijk zijn er nog veel meer soorten in het poolgebied op deze manier afhankelijk van de ijsbeer. Denk aan vossen, wolven, bruine beren, veelvraten, sneeuwuilen en ruigpootbuizerds.
Het is namelijk niet niks, wat de ijsbeer als toppredator op het ijs en omringende land nog achterlaat voor andere dieren. Jaarlijks doodt een ijsbeer 1.001 kilo „zoogdierbiomassa”, berekenden de onderzoekers, wat hoofdzakelijk neerkomt op zeehonden. Het is de ijsbeer dan vooral de doen om de vetlaag van zijn prooien, zo’n 30 procent van de biomassa blijft achter als karkas op het ijs. Als een ware poolslager voorziet de ijsbeer het poolgebied van 7,6 miljoen kilo vlees.
Door de kou in het poolgebied blijft het aas vaak ook langere tijd beschikbaar voor andere dieren, omdat het vlees niet zo snel vergaat, zeker niet als het bevroren is. Uiteindelijk profiteren ook onder water nog dieren van het werk van de ijsbeer. Karkassen die naar de bodem zinken worden verschalkt door vissen en krabben.
Op de hoogte van kleine ontdekkingen, wilde theorieën, onverwachte inzichten en alles daar tussenin
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC