Jan van Leest bouwde de muziekwinkel van zijn vader uit tot een nationale keten. Zijn perfectionisme kreeg hij van huis uit mee. Toch zocht hij vooral naar vrijheid. ‘’Want dat had hij als kind niet mogen zijn.’
Jan van Leest, de baas van een keten van platenspeciaalzaken, streefde met hard werken naar perfectie. Dat hij volmaakt wilde zijn in wat hij uitvoerde, was een reactie op een soms knellende jeugd. Oudste zoon Richard: ‘Pa werd thuis kort gehouden en vaak terechtgewezen. Dat dat heeft hem gevormd tot een perfectionist in zijn werkzame leven.’
De roomse opvoeding in het Brabantse gezin Van Leest was streng en vol regels. Vooral moeder Anna zat de kinderen op de huid: Jan, zijn broer Christ en zus Wil. Toen Jan rond zijn 16de verkering kreeg met een protestants meisje belde zijn moeder aan bij haar ouderlijk huis. Ze las de vader en moeder in de deuropening een geloofsles en zei, waar Jan bij stond, dat het uit moest zijn met zijn foute verkering.
Richard: ‘Toen zal pa zich hebben voorgenomen ervoor te zorgen dat nooit meer iemand hem op zijn plaats zou kunnen zetten.’
Volmaakt zijn lukte Van Leest niet tijdens zijn studie architectuur in Tilburg, omdat de technische stof hem boven de pet ging. Hij besloot, op zijn 22ste, net als zijn broer en zus, in de familiezaak te gaan. Dat was een winkel in instrumenten, bladmuziek en grammofoonplaten die zijn vader, de componist en dirigent Antoon van Leest, in 1930 in Eindhoven was begonnen.
Eind jaren vijftig ging de zaak over op de zonen. Jan, die zich ontpopte als visionair, zorgde voor uitbreiding. Eerst kwamen er filialen in Brabant en uiteindelijk ook boven de rivieren. Van Leest platenspeciaalzaken groeide uit tot een keten van zestien winkels.
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Jan van Leest koppelde zakelijk instinct aan gevoel voor muziek. Hij speelde klarinet in Phileutonia, het Eindhovense harmonieorkest dat zijn vader als dirigent faam bezorgde. Zijn voorkeur ging uit naar klassiek en jazz, maar hij had ook oog en oor voor pop.
Van Leest haalde muzikanten en hotemetoten uit de showbizz naar zijn winkels voor promotiestunts. Begin jaren tachtig schatte hij de compact disc als geluidsdrager op juiste waarde. In de winkelschappen maakten de platen plaats voor cd’s, waardoor Van Leest een forse voorsprong nam op de concurrentie.
Van Leest trouwde met zijn secretaresse Liny Libregts en liet de opvoeding van hun twee zonen en twee dochters aan haar over. Richard: ‘Ma paste zich makkelijk aan en deed nooit moeilijk. Ideaal voor pa.’
Toch was Van Leest geen afwezige vader. Richard: ‘Hij sprak veel met ons en hij stimuleerde ons om zelf verantwoordelijkheid te nemen, om vrij te zijn, wat hij als kind niet had mogen zijn. De mooiste gesprekken hadden wij als pa ons mee op vakantie nam, de bergen in, voor lange wandeltochten, op Corsica en in Schotland. Dan was hij er helemaal voor ons.’
Het huwelijk met Liny hield geen stand. Van Leest koos voor een nieuwe liefde en besloot op zijn 60ste ook om niet langer perfectionistisch ondernemer te zijn. Van Leest wilde meer gaan sporten en vaker naar zijn huis in Zuid-Frankrijk. Hij verkocht zijn handel, zoals hij het noemde, aan de Free Record Shop.
Hij overleed op 13 september, 92 jaar oud, aan de gevolgen van een longontsteking. In Brabantse media werden herinneringen opgehaald aan die charmante, vriendelijke Van Leest die Fats Domino, The Blue Diamonds, André van Duin, de Time Bandits, Maria Callas en Marco Bakker naar zijn winkels haalde.
Richard: ‘Dan stonden wij als kinderen binnen tegen de glazen pui te duwen, om weerstand te bieden aan al dat volk dat naar binnen wilde. Pa zorgde elke keer weer voor spektakel in de zaak.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant