De lezersbrieven, over fuseren, relativeren, de rug recht houden, de ‘koorts’ van een overbelaste aarde en vrouwen vragen naar hun ‘meisjesnaam’.
In Nederland dreigt de democratie onbestuurbaar te worden door het grote aantal politieke partijen. Het versnipperde landschap maakt het vormen van stabiele coalities steeds moeilijker.
In het landsbelang is het noodzakelijk dat partijen durven te fuseren. GroenLinks-PvdA heeft al het goede voorbeeld gegeven. Partijfusies zijn bovendien geen
nieuw fenomeen: GroenLinks ontstond uit CPN, PSP, PPR en EVP, en het CDA uit KVP, ARP en CHU. Op dit moment zou een fusie van GroenLinks-PvdA met D66 een sterke progressieve partij kunnen opleveren.
Extreemrechtse partijen hebben laten zien dat ze niet kunnen samenwerken, laat staan fuseren.
Het wordt tijd dat verantwoordelijke politici hun eigenbelang opzijzetten en kiezen voor bestuurbaarheid. Fusies zijn geen zwaktebod, maar een daad van moed en verantwoordelijkheid.
Koos Nuninga, Zwolle
In de analyse over de kabinetsformatie schrijft de Volkskrant: ‘Kijk maar naar Mark Rutte (VVD) en Diederik Samsom (PvdA), die het in 2012 ondanks forse inhoudelijke verschillen zó goed met elkaar bleken te kunnen vinden dat ze in slechts 52 dagen een kabinet in elkaar timmerden (Rutte II).’
Maar hoe succesvol was deze samenwerking op basis van het regeerakkoord dat ‘Bruggen slaan’ genoemd werd? Samsom leverde al zijn milieu-ambities in en werkte zelfs mee aan de totstandkoming van de Programmatische Aanpak Stikstof (PAS), die in 2019 door de Raad van State ongeldig zou worden verklaard. De verkiezingen van 2017 brachten de PvdA een historische nederlaag, die ze ondanks de fusie met GroenLinks nog niet te boven is gekomen.
Frans Vollenbroek, Tervuren (België)
De Israëlische ambassadeur in Den Haag verweert zich tegen het besluit van het Concertgebouw om Shai Abramson niet op te laten treden. De ambassadeur zegt dat elke Israëliër dient, of heeft gediend, in het leger. Inderdaad, dat weet iedereen die ook maar iets van de staat Israël weet. Maar de ambassadeur laat wijselijk in het midden dat Abramson nog steeds een actieve rol speelt in het IDF.
Dat is fraai: de ambassadeur liegt niet, maar vertelt tegelijkertijd maar de helft van het verhaal. Zo kun je de werkelijkheid ook naar je hand zetten, of dat althans proberen.
Momenteel zijn kolonisten zo mogelijk nog actiever dan voorheen om Palestijnse boeren te beletten om hun olijven te oogsten. Daarbij worden ze – intussen als vanouds – beschermd door het IDF (Israel Defence Forces). En hier ontstaan er initiatieven om het Concertgebouw te shamen, onder verwijzing naar de geschiedenis: een schaamteloze inzet, waarbij de slachtoffers uit de donkere jaren erbij worden gesleept om het Concertgebouw onder druk te zetten.
Wat het IDF doet en wat de kolonisten doen, dat is intussen helder. Ik hoop dat het Concertgebouw de rug recht houdt.
Bert Timmerman, Deventer
De opwarming van de aarde is niet het probleem zelf, maar het symptoom van iets diepers: we vragen al decennialang te veel van onze planeet. Ons economisch systeem draait op voortdurende groei en put bodem, water en lucht uit. De natuur reageert niet met cijfers, maar met veranderende klimaatzones en verlies aan biodiversiteit. De stijgende temperatuur is de ‘koorts’ van een overbelaste aarde.
Ook de economie begint te kraken. Wat ooit groei heette, is veranderd in roofbouw: schaarste en spanningen gaan hand in hand met ontwrichtende veranderingen in de natuur.
Klimaat en economie versterken elkaar – als dominostenen die tegelijk beginnen te vallen. De mens is de rode draad: veroorzaker én slachtoffer van het systeem dat hij zelf bouwde.
Wie de opwarming blijft zien als een losstaand milieuprobleem, bestrijdt de koorts zonder de ziekte te begrijpen. De echte opgave is evenwicht herstellen tussen mens, economie en aarde.
Frans Galjee, Alkmaar
Als mijn vrouw door een man gevraagd werd of ‘dit uw meisjesnaam is’, dan kon de betreffende man een wedervraag verwachten. Namelijk: ‘Wat is uw jongetjesnaam?’
In het artikel over Coby Timp staat tussen haakjes ‘meisjesnaam Toele’. Als man vind ik dit een onderwaardering voor al die vrouwen die met trots hun eigen familienaam gebruiken.
Het is niet meer van deze tijd om de term ‘meisjesnaam’ te gebruiken. We leven in een tijd waarin ouders hun pasgeboren kind beide familienamen kunnen geven, in willekeurige volgorde.
Mijn suggestie: gebruik gewoon de term ‘familienaam’. Dan zijn op dit vlak vrouwen en mannen ook gelijkwaardig.
Juul Baller, Groningen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant