Net nu arbeidsmigranten betere huurbescherming zouden krijgen, zet demissionair VVD-minister Mariëlle Paul daar hoogstpersoonlijk een streep door.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
‘Men kan mij niet kwalijk nemen dat ik concludeer dat het allemaal veel te traag gaat’, zei Emile Roemer, oud-SP-leider en inmiddels commissaris van de Koning in Limburg, onlangs. In 2020 schreef hij een vernietigende analyse over de Nederlandse omgang met arbeidsmigranten. Zijn adviezen om aan de grove misstanden een einde te maken, vonden brede steun, invoering leek alleen een kwestie van tijd.
Nu, precies vijf jaar later, moet de conclusie luiden dat er nog vrijwel niets is gebeurd. En net nu het leek alsof er eindelijk wel iets ging gebeuren door arbeidsmigranten betere huurbescherming te bieden, zet Mariëlle Paul, demissionair minister van Sociale Zaken, daar hoogstpersoonlijk, zonder veel overleg en zonder uitgebreide toelichting, een streep door.
Naar schatting een kwart van de arbeidsmigranten woont in een woning van de werkgever. De huur, die gemaximeerd is op een kwart van het inkomen, mag automatisch worden ingehouden op hun loon. Roemer concludeerde dat deze regeling arbeidsmigranten kwetsbaar maakte. Als ze hun baan verloren, verloren ze ook meteen hun huis. Bovendien konden malafide werkgevers een veel te hoge huur vragen; de arbeidsmigranten hadden immers geen alternatief.
Geef de arbeidsmigranten naast een arbeidscontract een apart huurcontract, was zijn advies, zodat ze dezelfde rechten hebben als elke Nederlandse huurder.
Niet iedereen was hier enthousiast over. Werkgevers en uitzendbureaus voorspelden dat ze minder woningen voor arbeidsmigranten zouden gaan bouwen of kopen. Zij zouden daardoor vaker dan nu zelf op zoek moeten naar een woning en kwetsbaar worden voor huisjesmelkers. Vakbond CNV deelt deze bezwaren. De meeste werkgevers zorgen goed voor hun personeel, is de redenering, met deze maatregel zouden de goeden onder de kwaden lijden.
In het voorstel van de commisie-Roemer zouden arbeidsmigranten een tijdelijk huurcontract krijgen van maximaal twee jaar. Die mogelijkheid is er niet meer, waardoor arbeidsmigranten in principe eindeloos lang kunnen blijven, wat het voor werkgevers nog onaantrekkelijker maakt.
Een alternatief zou kunnen zijn dat overheden en woningcorporaties de huisvestingsopgave overnemen, maar gezien de huidige tekorten op de woningmarkt zit niemand daarop te wachten.
Dat Paul zich tegen de maatregel keert, valt dus tot op zekere hoogte nog wel te begrijpen, maar ze gaat voorbij aan een fundamentelere vraag.
‘Het uitgangspunt is dat we arbeidsmigranten moeten behandelen als gelijkwaardige en volwaardige deelnemers van onze samenleving’, schreef de commissie-Roemer. De vraag is of een meerderheid van Nederland dat wel echt wil. Het betekent uiteindelijk dat arbeidsmigranten net zoveel rechten krijgen als Nederlanders bij het zoeken naar een woning. Daar lijkt gezien het woningtekort geen draagvlak voor.
De conclusie moet dan echter niet zijn dat arbeidsmigranten minder goed beschermd worden dan Nederlandse burgers, maar dat Nederland veel minder arbeidsmigranten hierheen moet halen. Zolang Nederland arbeidsmigranten niet als volwaardige burgers wil of kan behandelen, hebben ze hier niets te zoeken.
De enige manier om arbeidsmigratie tegen te gaan, is om de prijs voor werkgevers fors te verhogen. Nu betalen die te weinig en wentelen ze veel kosten af op de maatschappij. Zo betalen ze niet mee aan de opvang van de snel groeiende groep Oost-Europese daklozen.
De partij van minister Paul, de VVD, schaart zich uiteindelijk altijd achter de werkgevers die profiteren van de spotgoedkope arbeidsmigranten. Dat ze worden behandeld als tweederangsburgers is een prijs die de VVD graag lijkt te willen betalen. Ook nu. Het is te hopen dat de Tweede Kamer haar terugfluit.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant