Uw advies kan andere lezers helpen. Machteld van Gelder selecteert goede raad voor de vragensteller van deze week.
Bij onze wielervereniging geldt: samen uit, samen thuis. Iedereen past zich aan het tempo van de langzaamste aan. Eén van de leden heeft echter hartklachten en kan het tempo vaak niet bijhouden. Ze zegt geregeld dat ze zelf wel naar huis rijdt, maar ook als ze blijft, moeten we vaak op haar wachten. Voor de wegkapitein en de groep is dat onprettig. Wat weegt zwaarder: vasthouden aan de afspraak dat niemand achterblijft, ook als dat het plezier en de veiligheid van de groep schaadt? Of haar vragen in een lagere snelheidsgroep te fietsen of alleen terug te keren, ook al kwetsen we haar daarmee? Vrouw (48), naam bij redactie bekend
Bij onze wielervereniging zijn voor snelheidsgroepen ondergrenzen en bovengrenzen aangegeven. Zo weet je wat je kunt verwachten wat snelheid betreft als je met de 29-31-groep meegaat. Als blijkt dat iemand meer dan eens moeite heeft met dat tempo, kan de wegkapitein het advies geven om met een minder snelle groep mee te gaan. Want als iemand steeds boven zijn kunnen moet meefietsen, is dat voor de persoon in kwestie niet fijn en dat kan risico’s opleveren. Mocht iemand tijdens een rit af willen haken omdat diegene zich niet lekker voelt, dan is het bij ons altijd zo dat iemand met die persoon mee terugrijdt naar huis. Rob de Heus (66), wegkapitein rtc Duurstede
De afspraak om samen te rijden vereist wel een bij de groep passende fitheid. De rustiger rijdende wielrenster kan als alternatief met een langzamere groep meerijden. Als de sportieve prestatie prevaleert boven het sociale samen-uit-samen-thuisaspect, dan mag de groep dit duidelijk maken. De term hartklachten doet daarbij alle alarmbellen afgaan: een sportmedische keuring is aan te raden, omdat niemand een ongeluk tijdens een wielertocht wil meemaken. Ton Pörteners (62), Nijmegen
Binnen onze club hebben we vier snelheidsgroepen. Valt het een keer zwaar, dan mag je maximaal drie keer achteraanblijven en wissel je niet mee. Ook bij ons geldt: samen uit, samen thuis. Maar is het structureel te zwaar voor iemand, dan is het niet de bedoeling dat de hele groep blijft wachten, dan ga je naar een lagere snelheidsgroep. Anders gezegd, ‘niemand blijft achter’ geldt incidenteel en niet structureel. Sjouke Huisman (69), Eindhoven
Vele jaren ging ik met een groepje vrienden fietsen in de Ardennen. Als oudste van de groep was ik al snel de achterblijver. Ik vond het een probleem, zij niet. Recent kocht ik een e-bike met zwaardere motor en meer accuvermogen. En... ik fiets weer mee, vaak zelfs op kop. Henk Brassien (76), Zwolle
Dat iedereen zich moet aanpassen aan de langzaamste is even krom als de regel dat iedereen zich moet meten met de snelste. Jos van Eijndhoven (73) Liempde
Heb zelf op 80-jarige leeftijd ook het besluit moeten nemen aan te sluiten bij een langzamere groep en het bevalt best. Will van Brink (83), Leeuwarden
Een poos geleden zei de coach van onze vrouwenroeiploeg tegen een van ons dat zij, voor haar eigen veiligheid, niet meer mee kon met wedstrijden. Hij achtte haar conditie niet goed genoeg en maakte zich zorgen om haar gezondheid. Tegelijkertijd meldde hij dat als ze voldoende hersteld was, ze altijd welkom zou zijn. Ze is een tijdje woedend op hem geweest. Maar onlangs zat ik naast haar tijdens een rustige roeitocht en zei ze dat zijn woorden de eerste stap naar haar herstel waren. Hierdoor heeft ze hulp gezocht en kon ze weer gaan roeien. Wees dus eerlijk, dat kan iemand enorm helpen, en houd tegelijkertijd de deur open. Esther Donkers (52), Almere
Wat zou de schade zijn als deze vrouw iets overkomt tijdens het alleen naar huis fietsen? En wachten is niet onveilig, roddelen tijdens het wachten wel, dus bespreek met de gehele groep hoe dit probleem aangepakt kan worden. Laura Moerland (56), Den Haag
Ga een keer wat drinken en vraag haar hoe het met haar gaat. Misschien kom je erachter wat haar drijft om toch bij de ‘te snelle groep’ te willen aansluiten. Praten levert vaak meer op dan je denkt. Steef Kraan (68), Delft
Mijn schoondochter, met wie ik altijd leuke discussies kan voeren, verschilt met mij van mening over iets alledaags, maar kennelijk gevoeligs: voor een grote boodschap naar het toilet gaan in een restaurant. Volgens haar is dat asociaal, iets wat je maar moet ophouden tot je thuis bent. Ik vind dat toiletten er juist voor bedoeld zijn, zolang je het netjes achterlaat. Toch merk ik dat het onderwerp ongemak oproept. Is dat een kwestie van aangeleerd fatsoen, of denken mannen daar simpelweg anders over? Man (52), naam bij redactie bekend
Wat zou u doen? Reacties (max. 110 woorden met naam, leeftijd en woonplaats) zijn welkom vóór maandag 10 november: wzud@volkskrant.nl. Heeft u een zelf een dilemma? Mail dan uw probleem (max. 110 woorden) naar: wzud@volkskrant.nl. Vermeld altijd uw naam, leeftijd en woonplaats. Uw reactie kan worden ingekort.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant