Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Een vriendin attendeerde me op een artikel uit The New York Times Magazine van een paar weken terug. Het was een, in alle opzichten, eindeloos verhaal over vrouwen die extra testosteron nemen en de gevolgen daarvan. Voor veel vrouwen van middelbare leeftijd is het hormoon een wondermiddel. Zo wordt de 41-jarige Jessica geciteerd, die een gezin met vier kinderen heeft. Zij en haar man hadden ‘nooit’ seks, maar sinds Jessica aan de testo zit, doen ze het zes keer per week.
Een andere vrouw, in de vijftig, vertelt dat ze ongeveer moest kotsen als ze alleen al aan de adem van haar man dacht, maar dat ze sinds testosteron elke avond seks met hem wil en tijdens die seks al denkt aan de seks die ze de volgende avond gaan hebben. Sommige vrouwen, die nooit zijn klaargekomen, beleven dankzij testosteron hun eerste orgasme.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Meer seks, meer energie, meer kracht. Een vergelijking met dat andere wondermiddel, ozempic, dringt zich op. Wat voor sommigen een noodzaak is, wordt door anderen gebruikt om het maakbare leven nog strakker te trekker. Pilletje, zalfje, korreltje onder de huid en een volmaakt bestaan ligt in het verschiet. Uiteraard zitten er ook risico’s aan het ongecontroleerd toedienen van testosteron, waarover zo meteen meer. Maar waar het artikel geen antwoord op geeft is wat het langetermijneffect van bovenmatig veel testosteron bij vrouwen voor de maatschappij betekent.
Gaan vrouwen, als ze veel meer van het hormoon toegediend krijgen dan natuurlijk is, ook andere beslissingen nemen en zich anders gedragen? Agressiever, hitsiger, lomper; zeg maar precies die dingen die vrouwen zo vervelend vinden aan mannen? Gaan vrouwen dan ook de hele tijd ongevraagd dingen uitleggen, ongepaste grappen maken op het werk, met hun hand in hun broek Formule 1 kijken, oorlogen beginnen, wijdbeens in de metro zitten en barbecueën met een leren schort aan?
‘Ik moest mijn dosis minderen omdat ik overal tegenaan aan het rijden was’, vertelt een vrouw in het artikel. Een andere zegt dat de testosteron haar te opvliegend maakte. Ze was snel geïrriteerd en ergerde zich aan ongeveer de hele mensheid. ‘Ik wilde wel seks met mijn man, maar was te kwaad op hem om het te doen.’
En dan zijn er nog de fysieke bijwerkingen: veel vrouwen bemerken plotselinge haargroei op hun bovenlip of komen er achter dat ze opeens wel erg veel hoofdhaar verliezen (ik zou zeggen: welkom bij de club). Er zijn ook bijwerkingen die blijvend zijn: een rasperige stem die niet meer weggaat, ook nadat er gestopt is met de testosteron.
Zo kan het gebeuren dat je als nietsvermoedende echtgenoot op een dag wakker wordt naast iemand die op je vrouw lijkt, maar een snor heeft en het kapsel van Herman van Veen en vervolgens grommend op je klimt. The future is female, maar ik hoop toch echt niet op die manier.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant