Na het noodweer bleef het bewolkt. Ik lag landerig op een stoel, naar mijn laptop te kijken. Mijn ouders maakten zich klaar voor een uitstapje met een bevriend stel.
‘We wisten toch niet dat je zou komen’, zei mijn moeder.
‘Maar ik kom al vijftien jaar elke oktober twee weken.’
‘Schat, wij zijn oud, dat soort dingen kunnen we niet meer onthouden.’
Het is waar, ze vergeten veel.
Ze gingen naar een 400 kilometer zuidelijker gelegen stadje. Nu ken ik Spanje goed genoeg om te weten dat het 400 kilometer verderop nog steeds Spanje is, dus die moeite hadden ze zichzelf kunnen besparen.
Columnist Cindy Hoetmer is schrijver van ‘autobiografische non-fictie’. Haar vierde boek Goed, naar omstandigheden verscheen in 2022.
Hoewel ik graag alleen ben, en het voor mij moeilijk is me aan te passen aan het ritme van anderen, voelde ik me na hun vertrek niet opgelucht. Goed, ik hoefde niet meer naar Kassa! en De Beste Zangers te kijken, wat niet gemakkelijk was geweest, maar ik had ook het gevoel dat ik iets was kwijtgeraakt. Tijd.
De zon scheen nog steeds niet erg hard, maar ik nam toch de bus naar het strand. Als iets me kan troosten is het wel de Middellandse Zee.
Ik wilde de bus van half drie nemen. Bussen in Spanje komen niet altijd op tijd, ook is het nooit helemaal duidelijk waar de bushalte is. Er staat bijvoorbeeld geen bord, en er hangt al helemaal geen tabelletje met vertrektijden. Ik was rijkelijk vroeg op de plek waar ik de bushalte vermoedde. Na een tijdje kwam er nog iemand bij de ‘halte’ staan. Een vrouw met tatoeages op haar borst en armen, in een gestippeld jurkje. Het was een Engelse. Ze vroeg hoe laat de bus zou komen en of dit inderdaad de halte was, en ik kon haar slechts in onzekere termen antwoorden.
Toen de bus maar niet kwam, werd ze ongeduldig.
‘Ik moet hier weg’, zei ze. ‘Ik logeer bij een vriend van mijn vader, maar die probeert me de hele tijd dronken te voeren. Hij zit ook steeds aan me.’
‘Ew’, antwoordde ik.
‘Vieze perv’, zei ze.
Van dat soort dingen heb ik nu geen last meer, maar ook vroeger, toen ik nog aantrekkelijk(er) was, zou ik zoiets niet hebben gedaan. Je moet je altijd afvragen wat iemands motieven zijn en gastvrijheid is per definitie verdacht.
‘Als die bus niet komt, ga ik liften’, zei ze. ‘Zal ik voor jou ook iets regelen?’
‘Nee dank je’, zei ik. ‘Ik wacht wel op de bus van vier uur.’
Liften vond ik nog een tandje onverstandiger dan bij een alleenstaande man logeren, maar wie ben ik om vrouwen de les te lezen. Ze was redelijk potig en liet zich vast niet zomaar verkrachten.
De bus kwam niet, en de vrouw verdween. Ik haalde even een cola en toen ik terugkwam bij de halte stonden er twee Engelse mannen. Van Britten versta ik ongeveer 70 procent, afhankelijk van waar ze vandaan komen. Deze mannen waren een stuk slechter verstaanbaar dan de vrouw met de tatoeages, maar ze hielden wel van kletsen. Ik knikte af en toe en zei op willekeurige momenten ‘ja’ of ‘oké’.
Ze wilden een huis kopen in Spanje.
‘Samen?,’ vroeg ik.
‘Nee, we zijn niet gay. We zijn broers.’ Bij het woord gay maakte ze van die polsbewegingen.
Ik vond dat minder grappig dan zij zelf, maar gelukkig kwam de bus eraan.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant