Annemijn (51) kan de overvloed aan berichtjes van haar geliefde niet verdragen, dus op een dag maakt ze het uit. Pas veel later begrijpt ze wat er aan de hand was – maar dan is het te laat.
‘Twintig jaar geleden had ik een heel grote liefde. Maar telkens als hij me hartelijke sms’jes stuurde, dacht ik: iets minder vaak zou wel fijn zijn. ‘Goedemorgen lieverd, lekker aan het werk? Ik wil je even een fijne dag wensen.’ En dan, twee uur later: ‘Zomaar even een kusje tussendoor.’
‘Ik werd gek, ik was aan het werk, ik had helemaal geen behoefte aan dit soort affectie en reageerde kortaf. Was het raar om niet gestoord te willen worden op werk? Nee, maar het is wel raar dat ik hem de reden niet vertelde. Ik had ook een hekel aan verjaardagen; al die stemmen, de muziek, roepende kinderen, gekletter van glazen. Ik vond het leuk om mensen te zien, maar liever niet allemaal tegelijk. Waarom niet, vroeg hij dan. Ik vind ze irritant, zei ik. Helemaal niet, zei hij dan, laatst had je met die en die juist een heel leuke avond. En dan kon ik niet uitleggen wat er echt aan de hand was en werd ik chagrijnig.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Intussen deed hij alles voor me. Zonder dat ik erom hoefde vragen kocht hij roze koeken en mijn favoriete wijn. Als ik thuiskwam zei hij: ga jij maar even lekker op de bank zitten, doe je schoenen uit, dan maak ik iets te eten. In de badkamer lag mijn strip met de pil en tegen de tijd dat ik ongesteld moest worden, lagen het warme kussentje en de deken al klaar. Niet dat hij een slijmbal was of onderdanig, hij was een en al liefde en wellevendheid. En ik kon er niet mee omgaan. Het was heerlijk, maar ook te veel.
‘Nu zou ik zeggen dat ik snel overprikkeld raak en veel tijd nodig heb om in mijn eentje op te laden. Een drukke, lawaaierige sociale bijeenkomst speelt nog dagen door mijn hoofd, ik hoor de letterlijke conversaties, zie de beelden. Ik slaap daarna slecht en dat heb ik er niet altijd voor over. Maar twintig jaar geleden kon ik dat niet zo verwoorden. Drukte zorgde voor paniek.
‘Het pijnlijke was, maar dat ben ik natuurlijk achteraf pas gaan inzien: als er één man was die begrip zou hebben getoond voor wat ik nodig had, dan was hij het. Als ik tegen hem had gezegd: ik heb een teveel aan indrukken te verwerken, ik moet even een paar dagen alleen zijn en onderduiken in mijn eigen hoofd, had hij mij dat zeker gegund. Misschien had hij het niet leuk gevonden, maar als ik had verteld dat mijn kop nu eenmaal zo in elkaar zit, dat ik niet alleen eens in de maand pijn in mijn buik heb omdat ik menstrueer, maar moeite heb me te concentreren op veel verschillende dingen tegelijk, dat me dat uitput, dan had hij zeker met een equivalent van een warm dekentje klaargestaan. Hij was mijn dekentje.
‘Grenzen stellen, verwachtingen beantwoorden, dat zijn begrippen waar nu kwistig mee gestrooid wordt, maar waar ik toen nog geen gebruik van maakte. Mijn hoofd was een blur en ten slotte kon ik nog maar een ding bedenken: weg met alle ballast en daar schaarde ik voor het gemak ook mijn relatie onder. Dat ik intens van hem hield, dat hij mijn veilige haven was, dat ik me geen ander kon voorstellen om mee te leven dan hij, dat speelde een ondergeschikte rol. Er was maar een ding echt belangrijk: de kalmte in mijn hoofd herstellen. Zonder relatie zou ik in ieder geval bevrijd zijn van die overvloed aan berichtjes die ik allemaal moest beantwoorden, dat moest vast een fijn gevoel zijn.
‘Het was op een vrijdagmiddag, na werk. Ik was lopend op weg naar huis toen ik een sms kreeg: ik kom straks naar je toe. En ineens leek het of ik aan het verdrinken was, alsof ik uit de zee probeerde te komen maar steeds terug het water in werd getrokken. Wat ik exact tikte weet ik niet meer, maar het was alsof ik mijn leven moest redden. Eerder had ik op soortgelijke momenten zomaar ineens studies afgebroken.
‘Ik belde hem: ‘Ik heb er geen zin meer in en daarom maak ik het uit.’
‘Wat bedoel je’, zei hij. ‘Dat meen je niet.’ Uit pure verbijstering bleef hij die zin herhalen. Dat meen je niet. Dat meen je niet. Ik bleef heel resoluut, hoewel ik ook toen al inzag dat ik enkel handelde uit een behoefte te ontsnappen aan de druk. Het had een hechte vriendschap kunnen zijn die ik van het een op het andere moment beëindigde, maar het werd mijn relatie. Alles was me te veel.
‘Lang duurde het gesprek niet en toen ik doorliep, bleef tot mijn verbazing de opluchting uit. Jij saboteert je eigen geluk, had hij nog gezegd en daar kon ik niks tegenin brengen. Nu, twintig jaar later, weet ik dat hij de enige grote liefde van mijn leven is. Ik heb na hem nog twee langdurige relaties gehad, maar die waren niet zo liefdevol als die met hem. Zo was er een weekend, toen we elkaar nog niet zo lang kenden, dat ik iets zei over de okerkleurige tegels in zijn keuken. Diezelfde dag nam hij me mee naar de woonboulevard, en de ochtend erop werd ik wakker van het geluid van een steenbeitel. Aan het eind van het weekend waren mijn oude tegels vervangen.
‘We zijn elkaar nooit helemaal uit het oog verloren, ik heb hem gefeliciteerd met zijn nieuwe relatie en later met de geboorte van zijn dochter. Als ik een Yamaha R1 zie word ik blij, nog voor die motorfiets me goed en wel aan hem herinnert. Pas een maand geleden heb ik officieel mijn excuses aangeboden. ‘Hoe ik het toen heb uitgemaakt, is niet oké’, appte ik. ‘Dankjewel’, schreef hij terug, ‘je zit in mijn hart.’ Maar wat ik niet durfde zeggen: ‘Als je eens wist hoeveel spijt ik nog steeds van die beslissing heb.’
‘De diagnose autisme kwam in 2021. Ineens begreep ik mezelf, maar voor ons kwam het te laat. Ik hoop zo op dat ene appje: ‘hé, mijn relatie is uit.’ Dan antwoord ik: ‘Wat rot voor je.’ En hij weer: ‘Nee joh, ik heb hier zelf voor gekozen.’ En dan ik: ‘Zullen we weer eens koffiedrinken?
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Annemijn gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant