De lezersbrieven, over de formatie, eerlijk delen, het Vlaardingse pleegmeisje, digitalisering in de zorg, nieuwe lesmethodes in het onderwijs, de superbonus van Musk, anti-abortusgeluiden, leven zonder auto en waarom de Grootouders voor het Klimaat serieus moeten worden genomen.
Wat leven we toch in een raar land. Niet voor, maar ná de verkiezingen komt de NS naar buiten met de tariefsverhoging van 6,5 procent voor de treinkaartjes. Bovendien op dezelfde dag dat de NS-topman als verkenner in de formatie aan de slag gaat. Kennelijk heeft hij daar alle tijd voor.
D66’er Wouter Koolmees strijkt als NS-bestuurder een half miljoen per jaar op voor het leiden van een staatsmonopolie, want het is verboden voor andere vervoerders om bijvoorbeeld met bussen publieke interlokale verbindingen te exploiteren tussen steden waar ook treinverbindingen zijn. Ondertussen zet de NS bussen in en deelt gratis koffie en perensap uit aan gestrande reizigers.
Een ander vreemd verschijnsel is dat je al met een kleine lobby met 17 duizend voorkeurstemmen in de Tweede Kamer kunt komen, zoals ook nu weer gebeurd is. Vervolgens kun je je afsplitsen, zoals in 2004 bijvoorbeeld Geert Wilders met wellicht een verborgen agenda en recenter Pieter Omtzigt, die achteraf gezien misschien niet voor niets laag op de lijst was geplaatst door het CDA. Dan was ons het debacle van NSC en het onzalige kabinet-Schoof bespaard gebleven.
Het is echt tijd dat we stoppen met polderen en er een aantal duidelijke keuzes maken in Nederland.
Eric Winter, Groningen
‘Macrons analyse was vaak solide’, schrijft Johan Bouman. En Marcia Luyten stelt Macron als voorbeeld van een Europese leider met visie en lef. Beiden spreken dan over zijn plannen, maar geen woord over hoe deze betaald moeten worden.
Zou links in Frankrijk ook zo fel tegen zijn beleid zijn als Macron de 2 procent miljonairsbelasting zou hebben voorgesteld, of een ander dekkingsplan met een rechtvaardige verdeling van de lasten?
Heel veel burgers zullen best een stapje terug willen doen, als ze er vertrouwen in hebben dat iedereen meebetaalt volgens het principe ‘de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten’. Hiermee verwerven politici legitimiteit en draagvlak voor hun ambitieuze beleid.
We hebben het hier over kernwaarden van onze democratie: solidariteit en rechtvaardigheid. Het draagt zeker bij aan een breed gedragen en solide middenpolitiek.
Jef Helmer, Driebergen
Te gruwelijk voor woorden, wat het pleegmeisje uit Vlaardingen is aangedaan. Net zo gruwelijk is de manier waarop de pleegouders publiekelijk aan de schandpaal worden genageld, terwijl de overheid buiten schot blijft.
Het meisje is door de overheid geplaatst in een pleeggezin dat niet functioneerde. Het gezin en het meisje zijn vervolgens aan hun lot overgelaten. Voor zover ik weet, wordt niemand hiervoor verantwoordelijk gehouden.
Het meisje heeft maandenlang school verzuimd, wat het zicht op haar situatie heeft belemmerd. Zij was leerplichtig, toch kon dit gebeuren.
Zij heeft zelf de politie om hulp gevraagd. De politie heeft geprobeerd hier gevolg aan te geven, en is daarin vastgelopen. Hiervoor lijkt niemand zich verantwoordelijk te voelen. Want zo gaan de zaken, personeelstekort, moeilijk geval, zoveel op mijn bord.
Ik wil wel geloven dat scholen, jeugdzorg en politie voor onmogelijke opgaven staan. Maar ook falende protocollen, personeelstekorten en onmogelijke opgaven zijn het resultaat van menselijk handelen. Bij instellingen, door beleidsmakers en politici. Door mensen die zichzelf nu keurig buiten schot houden. Hoe laf is dat.
Laura Benvenuti, Utrecht
Digitalisering is geen doel, maar een middel om toegang tot zorg te behouden. Dat moet het ontwerpprincipe zijn. Als het gaat over digitalisering, richten we ons primair op de 20 procent die worstelt met digitale middelen. Dat deel slokt alle aandacht op. Denken we vanuit toegang tot zorg, dan krijgt die 20 procent passende, menselijke toegang, terwijl de overige 80 procent hun zorgvraag digitaal kan afhandelen. Zo blijft zorg persoonlijk waar nodig en efficiënt wanneer het kan.
Inclusiviteit gaat niet over inclusiviteit in digitalisering, maar over inclusieve toegang, met digitalisering als noodzakelijk hulpmiddel om die toegang blijvend mogelijk te maken. Dat vraagt dus inderdaad om mensen die de wisselwerking tussen het zorgproces én IT begrijpen, de vertaalslag maakt naar de praktijk en regelmatig de afdeling opkomt om te leren van wat er in de praktijk gebeurt. Want het gaat altijd anders dan je van tevoren had bedacht.
Wouter Prummel, Klinisch informaticus, Utrecht
Vijftien jaar lang heb ik voor het onderwijsblad JSW de rubriek ‘Goed gereedschap’ verzorgd. Iedere maand recenceerde ik een lesmethode voor het basisonderwijs. In die tijd heb ik alle methoden besproken van aardrijkskunde tot begrijpend lezen, van rekenen tot aanvankelijk lezen voor groep 3.
Voor iedere methode gold dat de lessen niet in de praktijk waren uitgeprobeerd. Het is bij het gebruik van een methode zeker geen zeldzaamheid dat een les het dubbele van de geplande tijd kost of zelfs het driedubbele. Bij mijn lezingen over lesmethoden was altijd iedereen verbaasd dat de lessen niet in de praktijk waren uitgeprobeerd. Alles werd van achter het bureau bedacht.
Een school zet een methode in om te komen tot betere onderwijsresultaten. Met andere woorden, als je deze rekenmethode inzet, dan leren de leerlingen beter rekenen dan voorheen. Niets is minder waar.
In 2006 presenteerde de Onderwijsraad het rapport Naar meer evidence based onderwijs. Het advies luidde: ‘Ga niet zomaar wat doen in het onderwijs, maar zoek eerst uit of iets werkt.’ Dat wordt tot op de dag van vandaag niet gedaan. De uitgeverijen blijven nieuwe methoden uitspugen, met maar één doel.
Joop Stoeldraijer, Steenbergen
Aandeelhouders van Tesla hebben de megabonus van 1 biljoen dollar voor topman Elon Musk goedgekeurd. Snelle rekensom gemaakt: als we de duizend miljard van die ene man zouden verdelen over de gehele wereldpopulatie, dan krijgt ieder ongeveer 140 euro. Rekenen we de rijken der aarde even niet mee, dan wordt dat nog iets meer. Armoede opgelost. Dankuwel, meneer Musk!
Paulien Hijman, Haarlem
In heel Europa hebben meer dan 20 miljoen vrouwen geen toegang tot abortus. In Polen sterven vrouwen nog steeds omdat ze geen veilige zorg kunnen krijgen. Anderen lijden financieel omdat abortus niet gratis is. Ze moeten lange afstanden reizen of gevaarlijke alternatieven zoeken omdat er geen zorgverleners beschikbaar zijn. Abortus is geen zonde of falen, het is een zorgvraag.
Het burgerinitiatief My Voice, My Choice verzamelde 1,2 miljoen handtekeningen en haalde daarmee de drempel die nodig is om een debat te openen in het Europees Parlement. Dat gaat zich nu uitspreken over het voorstel een fonds voor veilige abortuszorg op te zetten.
Wat een contrast: wij hebben in Nederland de motie-Stoffer in de maag gesplitst gekregen: onze regering moet zich in Brussel verzetten tegen de erkenning van abortus als mensenrecht. In oktober werd deze motie met nipte meerderheid aangenomen, mede dankzij JA21. Er zijn meer anti-abortusgeluiden uit deze hoek te horen. Dit signaleert een zorgwekkende backlash in het recht op zelfbeschikking, terwijl Europa juist laat zien dat mensen willen opkomen voor vrouwenrechten.
Vrouwenlevens zouden geen speelbal mogen zijn van politieke spelletjes. Tijd voor een Nederlands initiatief dat dit verandert.
Fleur Speet, Amsterdam
‘Huh helemaal geen auto?’, ’Niehiet...’ en ‘Hoe doen jullie dat dan?’, waren de reacties toen ik onlangs collega’s vertelde dat we inmiddels ruim een jaar geen (eigen) auto meer hebben. We pakken meestal de trein, gebruiken af en toe een deelauto of lenen er eentje.
We zijn net zo mobiel als mét auto en ervaren geen enkele belemmering om eropuit te gaan. We kunnen het van harte aanbevelen – zeker als je op fietsafstand van een station woont.
De heilige koe eruit scheelt een hoop euro’s, waarvoor je gerust eens een taxi kunt pakken naar moeilijker bereikbare bestemmingen. Mij niet gezien in die eindeloze files.
Nanette Haze, Nijmegen
De laatste tijd zie ik steeds vaker een zin zoals ‘Waarover later meer’ of ‘Ik kom daar nog op terug’ (column Max Pam). Dit onnodig stukje spreektaal duikt ook op in de krant aan het begin van artikelen. Waar is dit voor nodig? Het gaat vaak om korte stukken, en je kan zien hoeveel je nog moet lezen (in een gesproken betoog heeft het dan wel weer nut).
Zijn de schrijvers bang om de TikTok-jeugd (met een aandachtspanne van 30 tot 60 seconden) kwijt te raken? Laat dit soort vulling achterwege. Mocht dat nou niet gebeuren, dan kom ik hier in een latere brief op terug.
Lucien Aspeling, Tiel
Het is weer zover. De media, met de Volkskrant en NRC voorop, halen de sentimentele trucendoos weer open om Grootouders voor het Klimaat weg te zetten als ‘schattig dansende ouderen’, als ‘aandoenlijk’. Laten we die suikerzoete framing onmiddellijk de nek omdraaien.
Dit is geen bejaardenbingo met een groen tintje. Dit is een serieuze, wanhopige burgerbeweging van mensen die de levensloop van hun eigen (klein)kinderen op het spel zien staan. Door hen in columns in de Volkskrant en in NRC af te schilderen als ‘lieve opa’s en oma’s’ die een onschuldig dansje doen, wordt hun diepgewortelde maatschappelijke kritiek gereduceerd tot een onschuldige hobby.
De Volkskrant en NRC miskennen bewust de urgentie van hun boodschap. Terwijl de aarde afstevent op onomkeerbare kantelpunten, focussen deze media zich op de pasjes van de dans in plaats van op de noodklok die geluid wordt. Dit is geen ‘aandoenlijke’ beweging; het is de rauwe angst van mensen met levenservaring die zien dat de politiek faalt.
De zichtbare solidariteit waar zij voor staan, is het cement van onze samenleving, en het wordt door de media als kleuterspeelgoed behandeld. Wij eisen dat de journalistiek haar verantwoordelijkheid neemt en stopt met deze infantilisering van klimaatactivisten.
Het gaat hier niet om ‘schattigheid’. Het gaat om een grimmige realiteit. De volgende keer dat u over de Grootouders voor het Klimaat schrijft, graag over hun eisen, hun wetenschappelijke onderbouwing en hun onverbiddelijke strijd voor een leefbare planeet, in plaats van over hun dansmoves.
Tijd om volwassen te worden, media. De planeet brandt, en wij zijn niet aan het dansen.
Ada Binnekade, Hall
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant