Van improvisaties met hypnotisch effect tot beheerste vurigheid: dit zijn de beste albums van dit moment.
Het album Lux (★★★★★) van de Spaanse popvernieuwer Rosalía is een meesterwerk vol mystiek, symboliek en knallende orkestmuziek. Rond de verschijning van een nieuw Rosalía-album zijn de verwachtingen overdreven hooggespannen, en dat heeft zij aan zichzelf te wijten. Want de zangeres lijkt per album een compleet nieuwe weg in te slaan en zichzelf maar weer eens opnieuw uit te vinden. Dat doet ze op Lux dus ook, op spectaculaire wijze. Haar feilloze stem heeft nooit beter geklonken dan op deze plaat. Het album voelt als een dikke pil aan wereldliteratuur, waarin je maanden kunt rondzwerven.
Met Lux bewijst Rosalía dat pop nog steeds uitdagend mag zijn en vol mag zitten met spiritualiteit en complexe muziekstructuren. Want de hele wereld zal het de komende weken hebben over dit magnifieke album, dat de gemiddelde popplaten van Rosalía’s popsterrencollega’s – we noemen geen namen – echt even doet verbleken. Lees de recensie.
Wie het Australische impro-trio The Necks weleens live heeft gezien, weet dat ze al snel een uur voor een geheel uit improvisatie bestaand nummer uittrekken. Dat er in de drie uur die Disquiet (★★★★☆) duurt dus maar vier voorbij komen wekt geen verbazing. Ondanks de steeds weer andere spanningsboog maakt de variatie in klankkleur dit een van hun sterkste albums. Besef van tijd verdwijnt in de drie uur waarin The Necks de luisteraar meevoeren in hun improvisaties, waarin minimale verschuivingen een maximaal hypnotisch effect krijgen. Lees de recensie.
Snocaps (★★★★☆) is het indiesnoepje van de week: het eerste en hopelijk niet laatste album van Snocaps, dat zichzelf presenteert als gelegenheidsband rond tweelingzussen Katie en Allison Crutchfield. Katie kennen we vooral als Waxahatchee en haar zuster speelde in diverse indie-gitaarbands. Samen met Brad Cook en MJ Lenderman vormen ze hier een schitterende combinatie. Allison en Katie zingen samen zoals alleen zussen dat kunnen. Snocaps ontpopt zich hier als een van de leukste Amerikaanse indiebands van dit moment, waarvan het merendeel van de dertien liedjes onmiddellijk vertrouwd klinken. Lees de recensie.
Behalve chef-dirigent van het Radio Filharmonisch Orkest is Karina Canellakis ook vaste gastdirigent bij het London Philharmonic Orchestra. Hoe vruchtbaar die samenwerking is, wordt opnieuw overtuigend bevestigd op hun eerste volledige album (★★★★☆) met twee symfonieën van Tsjaikovski, vastgelegd in glashelder geluid. Canellakis stuwt de Vijfde symfonie voort met onwrikbare energie, maar geeft de lyrische passages genoeg ruimte om zich te ontvouwen. Haar beheerste vurigheid past mogelijk nog beter bij de tobberige Zesde symfonie, de Pathétique, met haar stormachtige pieken en inktzwarte dalen. Lees de recensie.
Een nieuw hoogtepunt in de enorme catalogus van soulveterane Mavis Staples is het album Sad And Beautiful World (★★★★☆). De afgelopen zeven decennia heeft zij zich onder meer onderscheiden door de manier waarop ze liedjes van anderen naar zich toe kon trekken. Dat doet ze nu weer. Ieder liedje is raak gekozen en samen vertellen ze een verhaal van hoop in deze barre tijden. Lees de recensie.
Op Fixations (★★★★☆) staan drie werken van de Amerikaanse violist-componist Andrew McIntosh, geschreven tussen 2018 en 2024. Het album voelt als een klein uurtje dagdromen. McIntosh schreef alle composities voor stijkinstrumenten met alternatieve stemming. Die stemming in McIntosh’ muziek is stiekem bevredigender, al word je er wel een tikkeltje duizelig van. Lees de recensie.
Behalve als zanger in The Ex kennen we Arnold de Boer nu al dertig jaar als voorman van Zea, als enig vaste bandlid. Op het nieuwe, als fraai boekwerkje uitgebrachte album In lichem fol beloften (★★★★☆) (Fries voor ‘een lichaam vol beloften’) is Zea een kwartet met cello en klarinet als opvallende instrumenten. Bijgestaan door de daverende Drumband Hallelujah Makkum, maar ook als het kleiner blijft, is de zeggingskracht van deze volkomen authentieke muziek groot. Lees de recensie.
West End Girl (★★★★☆), het vijfde album van de Engelse Lily Allen verscheen vorige week onverwachts. Op het album bezingt ze wederom een echtscheiding. Zo expliciet als Allen haar liefdes- of liever gezegd seksleven beschrijft, deed geen grote artiest dat voor haar. De knisperende, actueel klinkende pop waarin Allen grossiert, maakt West End Girl muzikaal minstens zo belangwekkend als haar even spraakmakende als baanbrekende teksten. Lees de recensie.
Rhythm Immortal (★★★★★), het eerste volwaardige album van Carrier geeft een bepaalde warmte af. Tussen de spaarzame drumslagen of sissende bekkens, en een diepe bas, zit een vlakte van leegte. De beats en bassen, die samen toch een soort abstracte en uitgeklede drum-’n-bass vormen, weten je onder hypnose te brengen. Carrier doseert uitermate zuinig. En bereikt dus het maximale effect. Een kaal maar kolossaal album. Lees de recensie.
Evening Hymn (★★★★☆), bevat onbekende pareltjes en klassiekers (denk aan Purcells When I Am Laid). Het samenspel van Berit Norbakken en Arctic Philharmonic is magnifiek. De Noorse sopraanzangeres Berit Norbakken (48) brengt een ode aan de duistere, droevige kant van muziek. Want, zo vindt ze zelf, de mooiste muziek is vaak verdrietig. Lees de recensie.
Love Life (★★★★☆), gaat over een alledaags Amerikaans koppel, Sam en Susan. De musical die op Broadway de weg plaveide voor publiekslievelingen als Cabaret en Chicago is Love life (1948). Het Engelse operagezelschap Opera North in Leeds bracht het spectaculaire vaudevillestuk op de planken. Daar is nu een album van. Lees de recensie.
Off the Record (★★★★☆), bestaat uit vier los verschenen ep’s. Hij neemt opnamen die hij met verschillende bands op verschillende plekken heeft opgenomen en bouwt daar met knip- en plakwerk nieuwe stukken van. Toch klinkt alles als een geheel. Lees de recensie.
The BPM (★★★★☆), weerspiegelt het hogere aantal ‘beats per minute’. Sterke stukken als A Bug’s Life en The Nature of Power zijn klassieke acid house, gemaakt met de Roland SP404-drumcomputer. Dat is nogal een verandering, want Sudan Archives’ geknutsel met viool, beats en Afrikaanse ritmiek leverde op haar eerdere albums muziek op die zich nog het best als r&b liet labelen. In dit derde album neemt Brittney Parks ons met haar viool mee de dansvloer op. Lees de recensie.
Call Me Silent (★★★★☆), is een verwijzing naar Michelle Hindriks (pseudoniem Ciel) autisme, dat ze in de titelsong bezingt. Je zou kunnen zeggen: postpunk, want in de holle, rondzingende baslijnen resoneert The Cure, maar wat Ciel bijzonder maakt, is dat hier meer in de mix zit. De lichte stem van Hindriks en haar liedjes zijn in de kern hartstikke poppy. Licht of donker, van Ciel mogen we zelf kiezen. Lees de recensie.
Exile (★★★★☆), smeekt om een draaibeurt op vinyl, dat dan ook best een beetje krasserig mag zijn. Acht jaar moesten we wachten op een opvolger na het debuut Chronology van Jamar Rolando McNaughton (Chronixx). Maar album nummer twee staat gelukkig wel als een huis. Chronixx wisselt spirituele en maatschappelijk betrokken liedjes af met ouderwetse lovers rock. Chronixx duikt diep in de romantiek, met liedjes die misschien wat té plakkerig worden. Lees de recensie.
Lise Cristiani (★★★★☆), is een eerbetoon aan de gelijknamige muzikant. Topcellist Sol Gabetta overrompelt met haar warme toon de muziek waarmee haar 100 jaar geleden geboren heldin rondtoerde. Lees de recensie.
Kaleidoscopic Visions (★★★★☆), leunt anders dan het eerdere album Voices of Bishara meer op compositie dan improvisatie. Kant 1 van de lp-versie, die een paar weken geleden al verscheen, is louter instrumentaal, op kant 2 wordt ook gezongen. Skinners nieuwe album is de freejazz voorbij, maar zijn composities klinken aangenaam organisch en laten zijn geweldige band genoeg ruimte om te excelleren. Lees de recensie.
Rejoice (★★★★☆), van violist Merel Vercammen en cellist Maya Fridman verscheen rond het overlijden van componist Sofia Goebaidoelina (93). In haar spirituele sonate Rejoice wekken ze met flageolettonen een halfuur lang spanning, van fluisterzacht tot fel en grommend. Daarnaast klinken werken van Peteris Vasks en Maxim Shalygin, wiens zwevende Angel een hoogtepunt vormt. Lees de recensie.
SickElixir (★★★★★ ), is een magnifiek album waarop Blawan zijn dwarse, soms bijna pijnlijke maar erg intrigerende ‘industrial techno’ of ‘post-dubstep’ het verhaal laat vertellen over zijn getroubleerde gemoedstoestand. Vooral de persoonlijke lading achter de grimmigste dansmuziek die we dit jaar hebben gehoord, maakt SickElixir indrukwekkend, en een zeldzaam mooi en doordacht album. Het is geen uitgaansplezier dat hier van de muren kaatst, maar bittere ernst. En toch, en dit is het wonder van Blawan, zit er een onweerstaanbare groove in zijn muziek. Een beest van een plaat. Lees de recensie.
Sunlight in the Shadows (★★★★☆), is het resultaat van een songwritersessie met Dan Auerbach, zanger en gitarist van The Keys. Waar One Man Band, het laatste soloalbum van Kane, een rockaangelegenheid was, dienden nu heel de Britse popgeschiedenis en een deel van de Amerikaanse als inspiratiebron. Kane heeft met liefde en kunde een vertrouwd retrolandschap rijk aan riffs en hooks geschapen. Dan openbaart zich ook ten volle een minpuntje van het album. Kane zelf. Lees de recensie.
Ein deutsches Requiem (★★★★☆), van Brahms is door het ensemble van dirigent Raphaël Pichon uitgebracht, gespeeld op historische instrumenten. Wederom levert het een nauwkeurige, theatrale uitvoering vol expressieve details in kleur en articulatie. Pichon koestert het troostende karakter van het stuk, maar laat in het steeds bleker en afstandelijker wordende slotkoor ook twijfel en eenzaamheid doorklinken. Lees de recensie.
Moonlight Concerto (★★★★☆), laat altviool en orkest een betoverende nachtelijke sfeer oproepen. Componist Kalevi Aho onderhoudt sinds 1992 een hechte band met Sinfonia Lahti, aan wie hij vaak zijn wereldpremières toevertrouwt. Op deze cd speelt het orkest twee van zijn concerten met drie bedreven solisten, vol kleur, spanning en poëzie. Lees de recensie.
Figure in Blue (★★★★☆), is een hoogtepunt in Charles Lloyds rijke carrière. Hij dook na een succelvol concert in Santa Barbara met pianist Jason Moran en gitarist Martin Sewell, met hen de studio in. Niet alleen is de toon van Lloyds tenorsax prachtig vol en scherp tegelijk, het samenspel met Moran en Sewell is minstens zo fraai. Lees de recensie.
Te Deum pour Notre-Dame (★★★★☆), eert de restauratie van de Notre-Dame in Parijs na de brand van 15 april 2019. Climaxen razen voorbij, bekkens gonze, en tussendoor improviseert Escaich op het orgel. Soms vertroebelt het orkest, of zingt er iemand vals, maar bij zo’n monumentaal project is dat geen schande. Lees de recensie.
Don’t Trust Mirrors (★★★★☆), is een hoogtepunt in het oeuvre van Kelly Moran. Ze heeft vele uithoeken van de muziek verkend, behalve die van de platte pop. Als soloartiest maakte ze wonderlijk mooie platen op de scheidslijn van modern-klassiek en elektronisch. Haar album Don’t Trust Mirrors is van die laatste categorie en voelt als een lange meditatie. In tien tracks brengt ze je naar een andere wereld. Als je je ogen sluit, zie je natuurlandschappen opdoemen. Of een zon die opkomt boven een mistig weiland. Lees de recensie.
Ja ik ben vastgelopen (★★★★☆), begeleidt in vijf van de zeven stukken Bogaers’ verhaal; Bogaers (64) die een paar jaar geleden na een tentoonstelling van zijn collagekunst in het Foam in Amsterdam vaststelde dat kunst hem niets meer te bieden had. Zijn vriend, de muzikant en componist Tom America (76), nam zijn verhaal in diverse interviews op en zette het zo verzamelde stemmateriaal om in composities die samen dit wonderschone, unieke album vormen. Met Ja ik ben vastgelopen heeft Tom America, een conceptueel sterk, fraai getoonzet album gemaakt waarop nu eens niet het succes van een kunstenaar maar diens mislukking centraal staat. Dat blijkt veel interessanter. Lees de recensie.
Yuri Honing’s Peace Orchestra (★★★★☆), bevat onder andere twee stukken van het weergaloze concert van Yuri Honing’s Peace Orchestra. De gedachten gaan meteen terug naar april 2023, toen Honing zijn Peace Orchestra op het Transition festival in Utrecht presenteerde. Daarnaast staat er een verrassend inventieve liveversie van John Lennons Imagine op de plaat. De overige vijf stukken zijn eind vorig jaar in de studio opgenomen. Fijn dat het fraaie samenspel van deze band nu is vastgelegd. lees hier de recensie .
Meer muziek? Bekijk hier ons volledige archief van albumrecensies.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant