Voetbal Na ruim negentien jaar voor het Nederlandse vrouwenelftal te hebben gespeeld, zet Sherida Spitse (35) een punt achter haar interlandcarrière. De recordinternational – 248 interlands – kiest voor haar privéleven, maar: „natúúrlijk had ik door gekund als international”.
Sherida Spitse: 'Met mijn mentaliteit kun je altijd door. Maar wílde ik dat ook? Nee.'
Het was een memorabele avond voor voetballer Sherida Spitse. Met haar teamgenoten haalde ze eind oktober herinneringen op aan haar ruim negentien jaar als international. Er werd gelachen en gehuild. Er werd sushi geserveerd. Maar het hoogtepunt van de avond vormden de imitaties, waarin het karakter van Spitse goed tot uiting kwam. De ene speelster kamde haar haren strak naar achteren, de andere schreeuwde op een denkbeeldig veld.
„Dat geschreeuw van Sherida ga ik niet missen”, grapte spits Lineth Beerensteyn na een vriendschappelijk duel tegen Canada, een dag later, waarin Spitse in de 48ste minuut gewisseld werd. Haar ploeggenoten vormden een erehaag, waar Spitse uiterlijk onbewogen doorheen liep. Haar familie en vrienden wisten beter: zo’n eerbetoon doet haar veel. Ze is gevoeliger dan ze doet voorkomen, omdat ze haar emoties alleen deelt met mensen die ze vertrouwt.
Een week na haar afscheid nestelt Spitse (35) zich op de bank van een hotel bij de Johan Cruijff Arena, de thuisbasis van Ajax, de club waar ze de komende twee jaar nog zal spelen. Ze heeft alle emoties die bij zo’n afscheid horen in de aanloop ernaartoe ervaren, vertelt ze. Ze stelde zich voor wat er op haar af zou komen en hoe ze dat zou beleven. Het pakte uit zoals ze had gehoopt. „Ik heb rust in mijn hoofd.”
„De wedstrijden waarin er veel van je wordt gevraagd, waarin de druk groot is. Alles wat ik de afgelopen negentien jaar heb gedaan, deed ik voor Oranje. Om daar te komen, maar nog meer om daar te blijven. Het was geen onderdeel van mijn leven, het wás mijn leven.”
„Ik heb de afgelopen twee jaar vaker over een afscheid van Oranje nagedacht. Omdat ik alles wat ik voor mijn sport doe, voor honderd procent doe. Daardoor moet ik veel dingen laten. Etentjes, verjaardagen, bruiloften. Wilde ik dat nog wel? Dat heb ik eerst met familie en goede vrienden besproken, en later met Arjan [Veurink, sinds afgelopen zomer bondscoach]. Natuurlijk had ik door gekund als international. Met mijn mentaliteit kun je altijd door. Maar wílde ik dat ook? Nee.”
Later in het gesprek vertelt ze dat de scheiding van haar ex-vrouw, een paar jaar geleden, een zware wissel op haar heeft getrokken. Het putte haar uit, fysiek en mentaal, maar intussen moest ze bij haar club Ajax wel goed blijven presteren, en had ze ook de zorg voor haar kinderen, Jens (8) en Mila (5). Nog altijd pendelt ze heen en weer tussen haar woonplaats Emmen, de woonplaats van haar ouders, Sneek, en haar Amsterdamse werkgever.
Sherida Spitse neemt samen met haar kinderen Mila (5) en Jens (8) afscheid van het publiek na haar laatste wedstrijd voor Oranje op 28 oktober 2025 in het Goffertstadion in Nijmegen. Nederland won met 1-0 van Canada.
„Nee, want ik weet heel goed hoe de voetballerij werkt. Je wordt wat ouder, er komen jonge speelsters op. Die moeten ook voelen hoe het is om tegen een topploeg te spelen. Ervaren hoe pijnlijk het is als één foutje een doelpunt kan inleiden.”
„Natuurlijk vrat ik me op op de bank. Als ik Andries was geweest, had ik mezelf opgesteld. Ik ken mijn kwaliteiten. Maar ik schikte me in de rol die hij van mij verlangde. Omdat ik wist dat ik anders een chagrijnig mens zou worden.”
Ze lacht. „Dat geschreeuw? Ja, natuurlijk. Ik ben nogal aanwezig, direct en duidelijk. Maar dat betekent óók dat speelsters weten wat ze aan me hebben.”
„Dat zou goed kunnen, daar ben ik me van bewust. Na afloop van een wedstrijd zeg ik vaak waarom ik me op een bepaalde manier heb gedragen. Dan is er begrip. Probleem is dat ik tijdens een wedstrijd niet vriendelijk kan blijven als iemand een paar keer iets verkeerd heeft gedaan. Dan moet ik kort en scherp zijn. Dat hoort nu eenmaal bij topsport.”
„Beide. Dat snap ik, maar ik weet ook wat ervoor nodig is om aan de top te blijven. Als je in het buitenland niet presteert, zit je zo op de bank. Dus je moet ook een bepaald karakter ontwikkelen om daar tegen te kunnen.”
„Ja, want hoe ouder je wordt, hoe meer je je ontwikkelt als mens. Je leert dat er verschillende typen mensen zijn, en dat wat je tegen de een zegt, je niet tegen de ander hoeft te zeggen. Ik denk dat speelsters altijd hebben gevoeld dat ze bij mij terecht kunnen. Ze weten dat ik voor het team ga, niet voor mezelf.”
Het gesprek komt op Andries Jonker, de in 2022 aangetreden bondscoach, wiens contract na het EK van afgelopen zomer niet werd verlengd. Die beslissing werd begin dit jaar al door de KNVB bekend gemaakt. Daar was veel kritiek op, onder anderen van Jonker zelf. Vlak voor de eerste groepswedstrijd tegen Wales zei hij in een NOS-podcast dat „iedereen” in zijn omgeving hem had aangeraden terug te treden als bondscoach, omdat de vroege aankondiging van zijn vertrek zijn positie ondermijnde.
„Ik heb goed met Andries samengewerkt. Ik stond te klappen toen hij kwam en zal altijd contact met hem blijven houden.”
Ze knikt. „Hij was heel direct en ik kon daar goed mee omgaan. Ik ben zo opgevoed: niet lullen, maar poetsen.”
Spitse samen met Andries Jonker, kort voor zijn laatste wedstrijd als bondscoach van Oranje, op 13 juli 2025 in Bazel. Nederland verloor met 5-2 van Frankrijk en werd uitgeschakeld op het EK in Zwitserland.
„Sommige speelsters zijn wat gevoeliger. Dan probeerde ik uit te leggen waarom hij deed wat hij deed. Of ik zei: laat gaan. Omdat ik weet wat er in de voetbaltop gevraagd wordt. Een coach kan niet altijd een aai over de bol geven, die moet ook kunnen zeggen waar het op staat.”
„Er worden vaker gesprekken gevoerd tussen speelsters uit de spelersraad en de directie. Over heel veel dingen, niet alleen over de bondscoach. Dan wordt naar onze mening gevraagd, maar we zijn niet meegenomen in het proces. Terecht, want het is niet aan speelsters om te bepalen of een coach moet blijven. Dat moet de bond zelf bepalen.”
„Over de timing valt inderdaad wel iets te zeggen. De KNVB had duidelijker naar Andries moeten zijn over zijn aanstaande vertrek. Dan waren er niet zo veel vragen gesteld.”
„Op een gegeven moment werd ik er wat moe van dat het alléén maar over Andries ging. Het sudderde maar door, ook omdat de media er maar aandacht aan bleven besteden. Kijk, ik snap dat zo’n besluit wat doet met een coach, maar je wil zo’n periode wel mooi met elkaar afsluiten. Als ik bondscoach was geweest, had ik me erbij neergelegd en had ik er niet meer over gesproken. Hij is niet ontslagen hè. Zijn contract is niet verlengd. Een groot verschil.”
Ze is even stil. „Dat kan, maar die onzekerheid hoort nou eenmaal bij deze sport.”
„Dat denk ik niet. We hebben uitgesproken dat we naar het EK gingen om te winnen. We hebben de knop omgezet, en dat is best knap.”
„We hebben onze kwaliteiten onvoldoende benut. Als collectief waren we niet goed genoeg. We zetten onvoldoende druk. Wij speelden met te veel middenvelders, terwijl je ook buitenspelers nodig hebt. Sommige speelsters kwamen onvoldoende tot hun recht op de posities waarop ze werden opgesteld. Anderen, zoals Shanice van de Sanden, hadden wat mij betreft niet mogen ontbreken in de selectie. Het spel oogde erg mat. Ik vond het best moeilijk, want ik ben iemand die graag energie brengt en strijd levert.”
Spitse heeft vaker gezegd dat ze een baan als coach op het hoogste niveau ambieert. Daarvoor zal ze eerst haar VC4-diploma moeten halen (voorheen UEFA-A) en daarna het coach 5-diploma (voorheen UEFA Pro).Het gaat om een – zeker voor een vrouwelijke voetballer – kostbaar traject (bij elkaar een kleine 40.000 euro) en dan heeft Spitse ook nog het probleem dat de lagere coachdiploma’s die ze een aantal jaren geleden in Noorwegen haalde, niet automatisch geldig zijn in Nederland. Ze vertelt dat de KNVB haar deze week een toezegging heeft gedaan: als ze zorgt dat de licenties weer actief worden, hoeft ze die opleidingen niet opnieuw te volgen. De kosten voor het vervolgtraject hoopt ze van de KNVB of haar club vergoed te krijgen.
Spitse wil geen studie volgen zo lang ze nog bij een club speelt, maar op termijn hoopt ze coach van Ajax Vrouwen te worden, en daarna van het nationale vrouwenelftal. „Maar eerst maar eens die diploma’s halen”, zegt ze opgewekt.
Het hoogtepunt in de lange interlandcarrière van Sherida Spitse. Samen met Mandy van den Berg (links) neemt ze de beker in ontvangst na het winnen van de Europese titel in augustus 2017 .
„Vera was direct en duidelijk. Dat heb ik als prettig ervaren, het hield me scherp. Van Arjan [Veurink, red.] waardeer ik de manier waarop hij met mensen omgaat. Bij Sarina vond ik mooi te zien dat iemand die moeite heeft met loslaten, dat na verloop van tijd toch kan leren. Zo nam ik van iedereen wel wat mee.”
Ze veert op. „Ik heb heel veel empathie! Ik hoef soms maar naar iemand te kijken om te weten hoe die zich voelt. Ik begrijp heus wel dat ik niet alleen maar kan lopen blèren op het veld, maar de taak van een coach is wel om een elftal beter te maken.”
„Het hoort erbij dat journalisten kritische vragen stellen, maar ik word er soms moe van dat ze steeds over ‘verjonging’ in het Nederlands elftal beginnen. Hou daar nou eens mee op! Kijk naar Italië, waar ze veel waardering hebben voor routiniers.”
Vragende blik.
Ze haalt haar schouders op. „Dat soort mensen neem ik niet serieus. Borst heeft na drie keer tv kijken zijn oordeel klaar. Laat hem eerst maar eens een wedstrijd van ons bezoeken.”
„Zo voelt het wel.”
„Dat is niet aan mij om te bepalen, maar het zou wel mooi zijn. Ik zie mezelf daar wel staan. Volgens mij heb ik dat verdiend.”
Sherida Spitse: ‘Ik heb rust in mijn hoofd.’
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC