Bij Tokyo Ramen Takeichi wordt de ramen gemaakt op basis van kip in plaats van varken, en dat levert een kom vol smaak op. De soep had wel een stuk heter gemogen.
Tokyo Ramen Takeichi, Den Bosch.
In de Nederlandse restaurantwereld is een interessante trend gaande: steeds meer restaurants, vooral Aziatische, bieden halalgerechten aan. Nogal wat politici maken er een punt van moslims uit te sluiten, restauranteigenaren maken juist nadrukkelijk ruimte voor hen. Het is niet alleen sympathiek, maar ook commercieel slim – Nederlandse moslims hebben wat te besteden.
En dan is er nog een andere trend: die van Japanse ramenketens die zich in Europa vestigen. Zoals Tokyo Ramen Takeichi uit de wijk Shimbashi dat vijf filialen in Nederland heeft: drie in Amsterdam, één in Amstelveen en één bij het centraal station in Den Bosch. Daar wandelen wij op een zondagmiddag binnen en treffen op de kaart een scala aan gerechten aan waar een halalicoontje bij staat.
Prijs: vanaf 35,00 voor 2 p.
Shimbashi is een spannende buurt in Tokio, grenzend aan het indrukwekkende Shiodome-complex – een labyrint van bedrijven, hotels en restaurants – en Ginza, de superluxe wijk met een boel geweldige warenhuizen, restaurants en flagship stores van beroemde modeontwerpers. Rondom Shimbashi en het gelijknamige station vind je, hoe kan het ook anders, een overdaad aan eettentjes; schimmige zaakjes, onder de brug en het spoor waarover de trein dendert, en in onopvallende hoekjes. Alles wat je verwacht van een uitgaansgebied waar salary men na het werk hun salaris stukslaan.
In Shimbashi begon Tokyo Ramen Takeichi. Ze braken met de gewoonte bouillon op basis van varken te maken en gebruikten kip. Ze hebben vier verschillende soorten bouillons: op basis van sojasaus, zeezout, miso en een pittige variant. Naast de kippenbouillon is er ook ramen op basis van varken en een veganistische variant van tien verschillende groenten en sojamelk. Maar het is niet alleen ramen wat de klok slaat: de kaart biedt alternatieve hoofdgerechten, ook voor vegetariërs.
Maar wij zijn hier voor de ramen en kiezen twee traditionele recepten: een soep op basis van kip en miso en eentje getrokken van kip, bonitovlokken en gedroogde sardines. Voordat die op tafel komen, worden de bijgerechten geserveerd. Tokyo Ramen Takeichi heeft een aardig aanbod kleine gerechten die je ook vindt in izakaya’s, sfeervolle eetcafés met kleine en goed geprijsde gerechten voor bij de drankjes.
De octopus is goed gefrituurd, het deeg is mooi droog en hoorbaar krokant als je er een hap van neemt. De takoyaki, deegballen gevuld met octopus, zijn ook prima. De buitenkant heeft een lichte crunch, de vulling is zacht en romig en de smaak is mooi in balans. Takoyaki kan snel een lompe, vette hap worden, maar hier zijn ze geslaagd. De vegetarische gyoza is eenvoudig, niks hemelbestormends, maar lekker.
De ramen is de hoofdattractie en die eet je met een lepel voor de soep en stokjes voor de noedels. In Japan houden mensen de noedels die uit de mond hangen losjes vast met de stokjes en begeleiden ze zo met snelle slurpjes, ‘sjlrpsjlrpsjlrp’ naar binnen.
De kommen zijn behapbaar en niet van die enorme dingen waar de moed je van in de schoenen zakt. Het eerste wat opvalt is dat de soep niet heet is. Die hoort echt piping hot te zijn en een spel van aantrekken en afstoten in te luiden: verleid door de geur, afgestoten door de hitte waar je met gemak je lippen, tong en verhemelte aan brandt. Maar daar is hier geen kans op, de soep is slechts warm.
De noodles zijn beetgaar. Mijn heldere soep op basis van kip, bonitovlokken en gedroogde sardines heeft een diepe umamismaak. Er zitten blokjes rode ui in, wat me bevreemdt, maar het blijkt te werken: de stukjes ui geven er een bite en kick aan en het frisse ervan breekt het vettige van de bouillon. De bosui geeft een knapperig, kruidig accent, de bijna vlezige structuur van de bamboescheuten voegt wat stevigheid toe. Dan zijn er nog de twee plakjes zachte kip en een goed gegaard ei; de eidooier lijkt gestold, maar is fluweelzacht.
De plakjes kip in de ramen van mijn tafelgenoot zijn om onverklaarbare redenen koud. Dat is jammer, want het detoneert met de warme soep; die is licht gebonden, romig en heeft dezelfde garnituur met als extra groente kool erin. Beide zijn smakelijk en ideaal als lunch of een snelle avondmaaltijd.
Een andere Japanse klassieker op de kaart is dorayaki, een soort cake gevuld met een pasta van rode azukibonen. Warm heeft het de smaak van geborgenheid – maar het is vandaag helaas op. We houden het bij de mochi, een andere klassieker: zachte balletjes van meel van kleefrijst, gevuld met karamelijs. Die is verrassend goed op temperatuur, het ijs is zacht (het komt geregeld voor dat dat veel te hard is, direct uit de vriezer geserveerd), waardoor de smaak goed tot zijn recht komt.
Takeichi is een sympathieke tent waar je zo binnen kunt waaien en in je eentje kunt eten. Dat is iets anders wat me de laatste tijd opvalt, jonge vrouwen die in hun eentje in Aziatische tentjes lunchen. Ik vind dat een hele fijne ontwikkeling. Op reis reserveer ik altijd een tafel voor één. Eten in gezelschap is heerlijk, maar ontspannen alleen kunnen eten, wordt wat mij betreft onderschat. Dat de Nederlandse horeca, met dank aan al die biculturele ondernemers, steeds inclusiever wordt, is iets om hoop uit te putten.
Mijn lievelingsramen is van het Tokiose Afuri. De bouillon is getrokken van kip, en wat deze onderscheidt is het gebruik van yuzu. Dat geeft het een heerlijke punch door die typische citrussmaak.
Er was tot voor kort een filiaal in Lissabon, maar dat is tot mijn spijt dichtgegaan. De laatste keer in Tokio ben ik er drie keer geweest. Zeker na een dag zinderende hitte brengt de ongeëvenaarde smaak van Afuri je weer tot leven.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
De laatste inzichten over eten de lekkerste recepten en slimme tips om gezond te leven
Source: NRC