Dat Sifan Hassan zesde werd in de marathon van New York en titelverdediger Abdi Nageeye halverwege uitstapte, weten we al een week. Maar dat er nog een Nederlandse toploopster meedeed, vond ik in geen enkel nieuwsbericht. Toch is het zo. Drie weken geleden won ze nog brons op het Nederlands kampioenschap, tijdens de marathon van Amsterdam.
Ze zou starten tussen de recreanten, pas rond het middaguur, maar vroeg in de ochtend staat ze al te popelen. Ze filmt zichzelf, zoals influencers doen: „Aaah! O my god. Het is zeven uur ’s ochtends en ik ben al helemaal ready. Ik ga zo een ontbijtje scoren, en wat haarlak, voor m’n krullen. Ik ben echt uren te vroeg. Maar ik weet hoe druk het is in New York en ik ken mezelf.”
Even later filmt ze zichzelf op straat, tussen de wolkenkrabbers. Ze loopt niet, ze stuitert. „Omdat je zes uur vooruit in de tijd gaat, word ik altijd super vroeg wakker hier en dan kun je lekker rustig aan doen. Helemaal heerlijk. Ik ga eerst Abdi en Sifan aanmoedigen en dan zelf naar de start.” Ze heeft roze diamantjes in de vorm van hartjes bij haar ooghoeken geplakt, alsof ze naar een festival gaat.
U had het misschien al geraden: dit bericht gaat over Mikky Keetels, de vliegende stewardess, die over de hele wereld rent. Ik schreef al eerder over haar, en ze blijft me fascineren.
Voor haar werkgever vloog ze vorige week naar New York. Ze sliep een paar uur, en terwijl de meeste marathonlopers weken uitrusten na een topprestatie – ze liep in Amsterdam twee minuten van haar persoonlijk record af – dacht ze: och, als ik er toch ben.
Maar zo makkelijk gaat dat niet als je een stuiterbal bent. Na nog een paar filmpjes tussen wolkenkrabbers, stuit ik op grote schrikogen. „O my god. De bus gaat niet en over een uur beginnen we. Ik heb heel veel paniek.” Het beeld schudt als Mikky een sprintje trekt en op het nippertje in een andere bus belandt. Oef.
Toch niet oef. Verkeerde bus. „Op dit moment kan ik echt huilen. Ik sta een uur van de start, maar het komt goed, ik heb een Uber besteld.” Tranen in haar ogen, maar ze lacht ook om zichzelf.
Dan rent ze op de Verrazzano-Narrows Bridge, waarop de marathon start. Ze loopt tegen de stroom in en blijft zichzelf filmen. „Iedereen roept naar me: wrong way! Ja duh. I know!” Ze wijst naar de bordjes, om te laten zien dat ze bijna bij de start is. Maar dan: „O my god, ik besef nu dat ‘4’ natuurlijk miles is hier, en niet kilometer.”
Inmiddels loopt ze in haar uppie op de brug, en schaterlacht: „Ik ga helemaal stuk. Kijk dan, er is absoluut helemaal niemand.” Ze versnelt. Ineens loopt ze weer tussen de mensen. Ze moet nog snel plassen, dus verdwijnt in een dixie. Als ze die uitkomt, is opnieuw iedereen weg. Who cares. Mikky niet. „Yoooo daar gaan we”, jubelt ze.
Als allerlaatste starter finishte Mikky Keetels in een tijd waar bijna iedereen die rent van droomt: 2 uur, 52 minuten en 37 seconden – terwijl ze voor ze startte ook al zeventien kilometer liep. Het kan niet anders dan dat zo vrolijk, onbevangen en vol zelfspot door het leven gaan vleugels geeft.
Marijn de Vries is oud-profwielrenner en journalist.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC