Op straat Voor de meeste weggebruikers zijn verkeersregelaars anoniem als straatmeubilair. Fotograaf Perrine Philomeen licht hen uit in haar serie Ode aan de verkeersregelaar. „Ze creëren hun eigen leefwereld midden op straat.”
De belangrijkste eigenschap van een verkeersregelaar? Humor, zegt Sandra van der Linden zonder aarzelen. „Als er vijftien van die borden staan en iemand glipt er tóch langs, dan zeg ik: ‘Pearl heeft een aanbieding hoor – drie halen, één betalen!’ De een lacht, de ander ziet er de humor niet van in.” Ze heeft nog een klassieker in haar repertoire: „Voor een auto gaan staan en zeggen: ‘Rij maar, dan heb ik een vakantie op jouw kosten.’ Ja toch? Hahaha.”
Maar met humor alleen kom je er niet, weet Van der Linden. Een tweede vereiste? De juiste houding. „Als je er ongeïnteresseerd bij staat, luisteren mensen niet. Als je jezelf wat groter maakt wel.” Aan de houding van verkeersregelaars kun je volgens haar meteen zien wie het voor het geld doet, en wie het – zoals zij – echt leuk vindt.
Gestoken in een fluorescerend oranje-geel pak is Van der Linden onmogelijk te missen voor de stroom auto’s en fietsers die langs haar trekt. Toch slaan de meeste mensen nauwelijks acht op verkeersregelaars.
Mimoun
Astrid aan het werk in de wijk IJburg in Amsterdam.
Maty
Saskia
Fotograaf Perrine Philomeen doet dat wel in haar serie Ode aan de verkeersregelaar. Daarmee probeert ze „de tijdgeest te vangen”, vertelt ze aan de telefoon. „Over tien jaar zijn er misschien geen verkeersregelaars meer, net zoals de caissière verdwijnt.” Wat haar opviel: „Verkeersregelaars creëren hun eigen leefwereld midden op straat met hun afzethekken, Red Bull-blikjes en papieren koffiebekers.”
Ze richt haar lens op details die door het uniform heen breken: een panterelastiekje dat een staart bijeenhoudt, een plukje blauw haar, de Vespa waar Youssef nonchalant op poseert. Bij Sandra van der Linden, die niet voorkomt in de fotoserie, waren het ongetwijfeld de vier witte vlechten geweest die onder haar capuchon bungelen.
De 61-jarige Rotterdamse doet het werk al negen jaar en is voor drie weken in Amsterdam gestationeerd. „Normaal vind ik het hartstikke leuk”, zegt ze leunend tegen een muurtje op de Oudezijds Achterburgwal, „maar vandaag is niet zo’n goede dag”. Ze hoeft hier maar eens per uur in actie te komen: een hand omhoog te doen, een auto van rechts voor te laten gaan. De rest van de tijd loopt ze wat heen en weer. Een werkdag duurt negen uur. „En dan ook nog in Amsterdam”, verzucht ze. „Amsterdammers hebben minder geduld. Ze drukken sneller op dat toetertje. En de taxi’s hebben maling aan voetgangers.”
Niet dat ze er niet tegen opgewassen is. Verkeersregelaars zijn over het algemeen rouwdouwers, zegt ze. Maar het wordt wel steeds moeilijker. „De agressie is toegenomen. Hier en in Den Haag staat op elke hoek wel eentje van ons. Dan krijg je een soort antipathie tegen verkeersregelaars — eerlijk gezegd begrijp ik dat ook wel.”
Arthur houdt pauze op de Dam.
Mo, de coördinator en Joey die ook dj’t.Jan Evertsenstraat, Amsterdam.
Mo, de coördinator en Joey die ook dj’t.Jan Evertsenstraat, Amsterdam.
Youssef (links) en Maty
Maar het blijft een mooi vak, vindt ze. Het hoogtepunt van haar loopbaan was de aanleg van een groot kruispunt bij Rotterdam-Barendrecht. „De uitvoerder zei: dat lukt nooit, veel te druk om te asfalteren.” Maar het lukte — „binnen twee dagen!” „Om dat met een team toch goed voor elkaar te krijgen, ja dat zijn de echt mooie momenten.”
Tareq met scooter van de zaak.
Ode aan de verkeersregelaar is 21 t/m 23 november te zien op de expositie Editie West in het World Fashion Centre in Amsterdam.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
De mooiste fotografie en de beste tips geselecteerd door de fotoredactie
Source: NRC