is columnist voor de Volkskrant.
Herfst op het eiland: de afgeleefde schuur in het zicht van de duinenrij is verlaten. Binnen staan nu caravans gestald. ’s Zomers logeerden hier de strandwachten, negen weken zonder te douchen, dat was traditie. Mogelijk ging het in de schuur mis, een verkrachting op een zomernacht een paar jaar geleden, alle jongens keken toe. Maar we weten het niet zeker.
Ja, wat doe je met corpsstudenten die overdag levens redden op het strand, maar daarna uitgaan, zich klem zuipen en Texelse meisjes uitnodigen in hun schuur? Niets valt te bewijzen, maar verhalen over seksueel geweld stapelen zich op.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Woensdagavond maakte de gemeenteraad van Texel een einde aan de inzet van ‘badmeesters’ van het Utrechtsch Studenten Corps. Ongeveer driekwart eeuw bewaakten ze in het zomerseizoen het strand tussen paal 12 en paal 17. Komende zomer zijn ze niet meer welkom op het eiland.
De badmeesters wilden ‘punten scoren’, zegt Jacquelien Dros, raadslid voor GroenLinks, als ik haar spreek na afloop van de vergadering. Seks levert punten op. Maar doen ze het vaker dan één keer met hetzelfde meisje, dan krijg je juist aftrek.
Jacquelien was 25 jaar huisarts op het eiland. Ze hoorde over een verkrachting in de schuur van de badmeesters en een geval van aanranding, beide in de afgelopen jaren. De gemeente ging aan tafel met de hoofdofficier van justitie. Maar de twee veronderstelde slachtoffers deden alleen ‘melding’ bij de politie, geen aangifte.
Nu zou daar ook heldenmoed voor nodig zijn, want deze boodschap is erin gedrild bij generaties Texelse jongedames: als je meegaat met de badmeesters naar hun schuur, dan heb je alles aan jezelf te wijten. Straks ben je de ‘roze trui’, het meisje dat seks had met de meeste badmeesters.
De badmeesters kwamen rond 1950 naar Texel als leden van het Utrechtsch Studenten Werkkamp, opgericht voor ‘gesjeesde’ studenten die hun tentamens niet haalden. Draaide pa de geldkraan dicht, dan konden ze bijverdienen met oppassen op het strand.
In 2015 maakte de VPRO een documentaire over de ‘Bademeisters’, zoals de corporale strandwachten zich noemen. Hun taalgebruik blijkt vaker bijzonder: een moeder is ‘slavin’, grootmoeder ‘slavin de luxe’ en kinderen zijn ‘productjes’. Tien jaar geleden was het Utrechtse corps nog niet bekend van ‘bangalijsten’ met daarop meisjesnamen. Niemand vond de taal van de badmeesters indertijd alarmerend.
Nu denk je: dat zat toen al niet goed. Weet je waarom de studenten alleen tussen paal 12 en 17 mochten werken, klinkt het in het gemeentehuis? Ooit kwamen de Utrechters op alle stranden, maar decennia geleden waren er ook al eens meldingen van excessen.
Wat ‘zonde’ dat de jongens worden weggestuurd, zegt een oudere man naast me in het publiek. Jur Schuiringa is oud-badmeester. Hij kwam naar Texel als student tandheelkunde in de jaren zeventig. ‘Overdag letten we serieus op de badgasten, ’s avonds bouwden we gezellig een feestje.’
Hij raakte verknocht aan Texel, kocht een strandtent, later nog één, werd actief bij de plaatselijke VVD, en zo ligt zijn leven op het eiland dankzij ‘de badmeesterij’.
Badmeesters van nu laten zich niet zien op de avond dat het eiland ze de deur wijst. De Texelse VVD-fractie bespeurt ‘zelfreflectie’ en stelt voor om ze nog één jaar respijt te geven. Maar de meeste raadsleden willen ‘veiligheid’ voorop. Ineens zien ze alles anders. Hoe scherp loop je ’s ochtends eigenlijk langs de vloedlijn als er ’s avonds bij de schuur fusten bier doorheen gaan?
Om te voorkomen dat stranden onbewaakt achterblijven, moet de gemeente ‘vol aan de bak’, zegt burgemeester Mark Pol. Maar de discussie die hier speelt, is ‘breder en dieper’ dan een rooster rondkrijgen.
‘Feiten, feiten’, zegt Jur naast me. Als oud-badmeester ziet hij: er is geen bewijs en alle studenten worden nu over één kam geschoren. Dat klopt, maar zoals Jacquelien Dros na afloop zegt: ‘Het is niet meer van deze tijd.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant