Naar aanleiding van zijn nieuwe voorstelling King Cannabis, negen dilemma’s voor acteur Yannick Jozefzoon (35), die naar eigen zeggen gemaakt is om te acteren.
schrijft voor de Volkskrant over theater en podcasts.
‘Nuchter. Dan ben je positiever, actiever, geïnteresseerder, optimistischer en je leeft meer in het moment.
‘Mijn nieuwe voorstelling gaat over wiet. In King Cannabis is marihuana de beste vriend van de hoofdpersoon, maar ook zijn grootste vijand. Alleen wil hij dat niet altijd toegeven en is het de vraag of hij tot bezinning komt.
‘Het is een heel persoonlijke voorstelling. Maar het is theater, dus ik pak momenten uit mijn eigen leven of dat van anderen, die vergroot ik uit, maak ze kleiner of verzin er wat bij. Het blijft uiteindelijk fictie.
‘Ik vind het belangrijk om met deze voorstelling een ander licht te laten schijnen op cannabisgebruik. Marihuana roken is op een bepaalde manier gecultiveerd: het is stoer, anti-establishment en er hangt een air omheen dat als je rookt, je schijt hebt aan alles.
‘Wat we vergeten is dat er ook veel mensen jaren achter elkaar dagelijks blowen. Die zien het vaak als ‘Ik rook gewoon een jonko, dat is gewoon gangster’ en komen hun verslaving nooit echt onder ogen. Zo is het ook met de hoofdpersoon in het stuk.’
‘Creativiteit. Het is het mooiste wat er is. Zelf denk ik dat je nuchter veel beter kunt creëren. In de voorstelling beweert de hoofdpersoon dat wiet bijdraagt aan zijn creatieve flow. ‘Ik kan me daardoor gewoon beter inleven in personages’, zegt hij. Maar hij gebruikt dat misschien als excuus om te blijven gebruiken.
‘Waarom hij de verslaving niet wil loslaten, daar denk ik niet echt over na. Ik psychologiseer dat soort dingen niet, dat is aan de kijker. Ik vertrek vaak vanuit wat ik leuk vind om te spelen; nu vind ik het heel leuk om iemand te spelen die een bord voor zijn kop heeft. Alle seinen in zijn leven staan op rood, maar dat wil hij niet zien. Zijn moeder en vriendin trekken aan de bel en zeggen: ‘Je rookt van ’s ochtends tot ’s avonds. Door het hele huis liggen zakjes wiet.’ Ze merken dat hij niet echt aanwezig is en egocentrischer wordt, maar hij zegt dat hij gewoon functioneert.’
‘Op dit moment theater. En misschien volgend jaar weer film. Theater is in het hier en nu, film is zo’n ander medium. Op de set kun je scènes opnieuw doen en in de montage wordt de film als het ware opnieuw gemaakt door muziek en kleurcorrectie toe te voegen.
‘Een vriend van me zei ooit: ‘Er zijn twee mooie momenten in het leven: als je geboren wordt en als je weet waarom je geboren bent.’
‘Voor mij was dat tijdens de schoolmusical van groep 8. We voerden Oliver Twist op en ik was Dodger, het straatschoffie. Ik speelde hem als een frivool, cheeky, ondeugend, vrij mannetje. Tijdens de opvoering voelde ik me vrij op het podium en merkte ik hoe enthousiast het publiek reageerde. Toen wist ik: ik ben gemaakt voor acteren.
‘In King Cannabis speel ik allerlei personages, zoals de hoofdpersoon, zijn moeder, vriendin en dealer. Ik moet dus snel schakelen en een hele wereld neerzetten met alleen mijn stem en lichaam. In zo’n stuk kan ik laten zien dat ik hiervoor gemaakt ben.’
‘Zo’n moeilijk dilemma, man. Maar als ik nooit meer een van de twee zou mogen doen, dan zou ik nooit meer acteren. Voor acteren heb je een publiek nodig, muziekmaken kan lekker thuis in je eentje op je zolderkamer.
‘De muziek die ik maak noem ik new nedersoul; het is Nederlandstalige soul met wat melancholische melodieën. In de voorstelling zitten een paar nummers die ook al te horen zijn op Spotify.
‘Ik ben heel erg fan van Bob Marley. Er zit veel empowerment en een groot rechtvaardigheidsgevoel in zijn muziek. Hij spoort je aan om te genieten van de kleine dingen om je heen, en zingt dat geld niet alles is, maar dat het draait om het hier en nu en de liefde voor jezelf en voor de ander.
‘Tijdens de coronapandemie miste ik iemand zoals hij, want wie bracht er toen de positiviteit die hij in muziek legde? Ik besloot zelf muziek te maken. Ik kocht een microfoon en leerde hoe je beats maakt.
‘Natuurlijk ben ik weleens onzeker, maar ik parkeer die gevoelens meteen omdat die inherent zijn aan het maken. Beter kan ik genieten van het proces en er vertrouwen in hebben, anders zit ik mezelf in de weg.
‘Die positieve houding, daar hebben mijn ouders een rol in gespeeld. Zij leerden me om niet bang te zijn, gaven me veel vertrouwen en toonden veel affectie. Als ik ergens mee zat kon ik altijd bij hen terecht.’
‘Ik zie me nu vooral als vader, maar als je het me anderhalf jaar geleden had gevraagd, dan had ik misschien zoon gezegd.
‘Ik heb een cadeaudochter en twee kinderen van 2,5 jaar en 3 maanden. Zij hebben mij echt nodig en ik hen. Als zoon voelde ik me meer afhankelijk van mijn vader, minder autonoom, alsof ik mijn vader emotioneel gezien nodig had.
‘Mijn vader is een goede, warme, ambitieuze man die altijd zijn eigen weg gaat. Al stop je hem 10 meter onder de grond, hij komt er altijd weer uit. Eigenzinnig is hij, erg eigenzinnig. En een wereldburger: hij heeft veel van de wereld gezien en spreekt meerdere talen. Hij is zakenman en werkt nu in Sierra Leone.
‘Mijn moeder is een fijngevoelige, lieve, slimme vrouw. Mensen vinden het altijd fijn om bij haar in de buurt te zijn. Ze biedt een luisterend oor en is een lieve oma.
‘Ik wil mijn kinderen graag meegeven dat ze respect moeten hebben, voornamelijk voor zichzelf en natuurlijk ook voor anderen. Ik probeer ze ook heel veel positiviteit mee te geven, ze te laten zien dat het glas altijd halfvol is en dat er altijd oplossingen en mogelijkheden zijn in het leven.’
‘De theatervloer is een gemaakte omgeving, maar de straat is echt, dus kies ik voor de straat.
‘Er zijn alleen maar avonturiers op straat. Mensen die niet willen vastzitten in een keurslijf en die niet in de pas willen lopen. Op straat zie je een combinatie van alle rangen, standen en nationaliteiten – iedereen is gelijk, weet je. Ik kan daar hangen met een mattie die op Geert Wilders stemt, maar ook met iemand die een wijntje drinkt, superlinks is en filosofeert.
‘Ik heb in Groningen, Maastricht en Argentinië gewoond, maar het grootste gedeelte van mijn jeugd bracht ik door in Leiden. Daar hing ik zeker veel rond op straat met vrienden. Wat we daar deden? Precies wat je denkt dat hangjongeren doen. Ik had het nooit willen missen.’
‘Buiten. Het lag me goed om een tijd lang het Schooltv-programma De buitendienst te presenteren, dat ging over de natuur.
‘We hebben zonlicht nodig, man. Elke ochtend is het eerste wat ik doe als ik wakker word naar buiten gaan. Ik doe mijn schoenen uit en ga in het gras in de tuin staan. Ook als het koud is, het hele jaar door. Het is goed voor je bioritme om ’s ochtends aarde onder je voeten te voelen.
‘In het theater zit ik hele dagen binnen, maar ik probeer mijn dag altijd zo in te delen dat ik veel buiten kom. Dan ga ik lekker met de fiets naar werk of ga aan het eind van de dag nog even een uurtje hardlopen.’
‘Zelf een film maken. Een Gouden Kalf betekent eigenlijk niks voor mij. Ik ben twee keer genomineerd, voor mijn rollen in de films Tom Adelaar en Femi, maar hoe kun je een wedstrijd houden tussen wie het best heeft geacteerd? Een film is slechts een momentopname.
‘In een eigen project zoals King Cannabis kan ik mijn artistieke vrijheid kwijt. Misschien wil ik wel een serie of een film maken van de voorstelling. Dan zou ik nog verder inzoomen op de verschillende personages en op de ontkenningsfase waarin het hoofdpersonage zich bevindt.’
‘De hoofdpersoon in de voorstelling is een vermijder – als je verslaafd bent wil je de confrontatie niet aangaan. Niet als datgene wat slecht voor je is voelt als je beste vriend.
‘Zelf probeer ik altijd eerlijk te zijn naar mezelf en de ander. Ik wil mijn waarheid spreken en de waarheid van een ander aanhoren. Dus ik ga de confrontatie aan, sowieso. Omdat ik daarvan groei.’
Yannick Jozefzoon
1990 Geboren in Groningen
2011-2015 Toneelacademie Maastricht
2016 Voorstelling Voor mijn kinderen
2016-2017 Presentator Schooltv-programma De buitendienst
2017 Medemaker voorstelling A Seat at the Table
2018 Nominatie Gouden Kalf voor hoofdrol in Tom Adelaar
2022 Nominatie Gouden Kalf voor hoofdrol in Femi
2023 Shooting Star op het Berlinale Film Festival
2023 Hoofdrol in serie Santos
Yannick Jozefzoon woont samen met zijn partner, twee kinderen en zijn bonuskind in Amsterdam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant