Het is natuurlijk niet sjiek om op de tweede pagina van een krant over mijn persoonlijke eigenaardigheden te beginnen, maar omdat ik vermoed dat velen van u geregeld aan eenzelfde soort zwakte ten prooi vallen, deel ik het vandaag bij hoge uitzondering toch: sinds ik vroeger iedere week moest watertrappelen bij zwemles, heb ik niet meer zo’n hekel aan iets of iemand gehad als aan Dilan Yesilgöz.
Dat ligt deels aan kinderachtige oppervlakkigheden, zoals die zelfvoldane, frikkerige blik die ze opponenten schenkt wanneer ze weer eens pretendeert boven de partijen te staan, of aan die geveinsde onschuld die ze in haar stem legt wanneer ze ‘de mensen thuis’ zegt, of ‘als ik eerlijk ben’, en die voor mij klinkt als nagels op een schoolbord.
Maar het ligt vooral aan de dingen die ze zegt met die stem. Toen ze dinsdag herhaalde niet met GL-PvdA te willen regeren omdat die partij een te ‘links-radicale’ achterban heeft, zei ze bijvoorbeeld: ‘Wij houden woord’.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Gelijk gingen die nagels over het schoolbord, want hoezo hou je woord? Hoe kan iemand die ooit glashard loog over nareis op nareis, en daarmee eigenhandig het hele land in een vier jaar durende chaos stortte, überhaupt ooit nog beweren ‘woord te houden’?
Wat zegt het bovendien over je wereldbeeld als je een kabinet met Marjolein Faber, Reinette Klever en Femke Wiersma volslagen acceptabel vindt, maar eentje met Jesse Klaver te radicaal? En wat zegt het over je politieke ambities als je dolgraag samenwerkt met JA21, een partij die het ‘bevorderen van remigratie bij mislukte integratie’ bepleit en waarvan de nummer twee ooit zei dat de snelste oplossing voor het vluchtelingenprobleem ebola is, maar je tegelijkertijd GL-PvdA uitsluit omdat dat waarschijnlijk te ‘gezapig’ wordt?
Een campagne lang beloofde Yesilgöz op te komen voor de hardwerkende Nederlanders, óók voor de arbeidsmigranten die soms onder abominabele omstandigheden overleven in ’s lands afvoerputjes, om vervolgens één dag na de verkiezingen, één dag, haar demissionair minister van Sociale Zaken een trits maatregelen te laten blokkeren die bedoeld waren om de uitbuiting van diezelfde arbeidsmigranten tegen te gaan. En waarom? Niet omdat ze het had beloofd aan de mensen thuis, niet omdat ze woord hield, maar omdat een handjevol ondernemers rijk wordt van hun uitbuiting.
Lezers die niet begrijpen waarom dat zo schandalig is, raad ik met klem aan L’Histoire de Souleymane te kijken, een verpletterende film over het leven van een Guineese maaltijdbezorger in Parijs. Die film, die iedereen met een greintje medemenselijkheid de strot volledig dichtknijpt, laat namelijk de achterkant zien van het land waar de VVD momenteel van droomt: een land waar je ‘vol is vol’ roept, behalve als het je eigen portemonnee betreft. Een land waar we het binnenhalen van geld bejubelen, maar ondertussen walgen van het binnenhalen van mensen.
Een land van kom maar hier, arme Afrikaanse en Oost-Europese sloebers en doe voor ons het werk waar wij onze neus voor ophalen, mits je daarna netjes je waffel houdt en je jezelf terugtrekt op het beschimmelde matrasje dat de uitbuiters van Otto Work Force voor je op de grond hebben gesmeten in die scharrige bovenwoning in Laak of Transvaal. Tel daar vervolgens niet alleen je minimumloon, maar ook je zegeningen want wees blij dat we niet langer de zweep van onze voorouders hanteren. Zweet voor ons en hou je bek. En zo niet, dan remigreer je toch?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant