Ook al verkopen zijn eerste platen niet goed, Danny Vera wist altijd precies wat hij wilde en heeft nooit echt concessies gedaan. Wie zijn levensverhaal leest, opgeschreven door journalist Nando Boers, ziet daar een authentiek artiest om te koesteren. Vandaag verschijnt zijn nieuwe album, ‘The Way Home’.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Roller Coaster van Danny Vera behoort tot de vijf mooiste liedjes ooit gemaakt. Althans, dat vindt de NPO Radio 2 luisteraar die het al sinds 2019, het jaar dat het uitkwam, in de top 5 van de Top 2000 heeft gestemd. In 2020 stootte Vera’s ballad zelfs Queens Bohemian Rhapsody van de eerste plaats.
Je zou denken dat nu de decembermaand nadert en dus een nieuwe Top 2000, de maker weer wat nerveus begint te worden over welke positie het liedje dit jaar zal innemen. Maar dan ken je Danny Vera nog niet.
In het net verschenen boek Here We Go, Twee jaar on the road met Danny Vera van journalist Nando Boers, lezen we hoe het liedje zijn leven comfortabeler heeft gemaakt, en hij tegenwoordig in een auto met chauffeur door het land raast, onderweg naar weer een optreden in een uitverkochte zaal. Maar behalve dat hij weet dat hij zijn leven lang Roller Coaster zal blijven zingen omdat zijn publiek dat nu eenmaal van hem verwacht, is hij er eigenlijk niet veel mee bezig.
Alle aandacht gaat nu uit naar zijn nieuwe album The Way Home dat dezer dagen verschijnt. Een puike liedjesplaat met op klassieke Amerikaanse rock-‘n-roll leest geschoeide nummers. Boers’ boek eindigt met de opnamen van het album, en de lezer wordt door de auteur lekker gemaakt met zijn constatering dat hij voelde aanwezig te zijn geweest bij iets magisch.
Even enthousiast zijn de door Boers opgetekende woorden van Vera’s gitarist JP Hoekstra: ‘Hey Dén, dit wordt echt een van je beste platen.’
‘Ja hé’, zei Danny, ‘ook wel fijn op je achtenveertigste’.
Die relativering typeert Danny Vera. Hij is dan ook van ver gekomen, zo weet de lezer na bijna vierhonderd pagina’s. Boers tekent zijn levensverhaal op tijdens gesprekken in kleedkamers waarvan hij er de afgelopen jaren tientallen gezien heeft, en op de achterbank van de door chauffeur Marthijn gereden donkerblauwe Mercedes.
We lezen over de bloemenkiosk van zijn ouders in Middelburg, en al op pagina 19 weten we dat zijn moeder Vera aan kanker overleed toen Danny 24 was. We lezen over zijn in 2016 overleden vader, dat die ‘met mentale problemen worstelend, uit het leven stapte’.
Danny’s vader had het wel geprobeerd maar nooit echt gemaakt in de muziek. Wel bracht hij zijn zoon een eeuwige liefde voor de muziek van Elvis Presley en Roy Orbison bij. Hij wist al vroeg dat hij ook wilde zingen en liedjes schrijven, maar op de Tilburgse rockacademie, die hij rond de eeuwwisseling als een van de eerste leerlingen aandeed, was hij met zijn Elvis-voorkeur een buitenbeentje tussen leerlingen verknocht aan grunge en de Red Hot Chili Peppers.
Maar Danny Vera weet precies wat hij wil, en zal eigenlijk zijn hele carrière lang geen concessies doen, ook al verkopen zijn eerste platen niet goed en staat hij vaak in goeddeels lege zalen voor een nauwelijks geïnteresseerd publiek te spelen.
Totdat Johan Derksen met zijn muziek in aanraking komt, en stomverbaasd is dat die niet gespeeld wordt door een Amerikaan maar door een jongen uit Middelburg. ‘Ik kon het niet geloven, die eerste cd vond ik echt fantastisch en dat heb ik later denk ik een keer op televisie gezegd.’
Het bleef niet bij woorden alleen. Toen RTL7 in 2009 voor een nieuw voetbalprogramma met Derksen een huisband wilde, belde hij Danny Vera die de kans van zijn leven met beide handen aangreep en jarenlang in Voetbal Inside te zien was.
Voetballiefhebber en platenbaas van Excelsior Ferry Roseboom keek er altijd, raakte gefascineerd door de ‘geboren artiest’ en tekende hem. Tot op de dag van vandaag brengt Danny Vera zijn albums uit bij het kleine platenlabel waar ‘de mensen die daar werken de trein nemen en Ferry een vouwfiets heeft’.
Die loyaliteit typeert de zanger, die gaandeweg meer succes krijgt, totdat met Roller Coaster alles ontploft. De gitaartokkel in het intro, Vera’s stem die na twee coupletten een octaaf hoger gaat: het verveelt nooit. Al had,zoals Boers mooi optekent, destijds geen van de betrokkenen het gevoel een evergreen in handen te hebben. Maar toen radio-dj Rob Stenders het begon te draaien kreeg hij steeds meer navolging en groeide het liedje langzaam uit tot de Nederpopklassieker die het nu is.
De albums die Danny Vera daarna uitbracht behaalden allen de eerste plaats, en daar is de maker misschien nog wel het meest trots op. Dat hij geen onehitwonder is maar een echt succesvol album-artiest. En wie het boek van Boers leest terwijl hij The Way Home luistert, kan niet anders dan concluderen dat Danny Vera een authentiek artiest is om te koesteren.
Roller Coaster (2019): Na Venus van Shocking Blue, Radar Love van Golden Earring en Watskeburt?! van De Jeugd Van Tegenwoordig hebben we er in Nederland sinds 2019 weer een Nederpop klassieker bij.
Like It Always Was (2023): Een van Danny Vera’s meest tedere en ook mooist gezongen liedjes, dat verwijst naar zijn in 2016 overleden vader.
Sound Of Long Ago (2025): De tijd zal leren of dit de hit is die de makers er in horen, maar een ijzersterk rock-‘n-roll liedje is het zeker, met tot slot ook nog een vlammende gitaarsolo.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant