Ik weet niet wat de internationale media hebben gedaan, maar na de exitpolls was het een behoorlijke klus om mijn overzeese Uruguayaanse familie met beide benen op de grond te krijgen.
Mijn vader: „Ze zeggen dat links wint?”
Mijn moeder: „Ze zeggen dat rechts is verslagen!”
Mijn tante: „Sociaaldemocratisch Nederland?!”
Toen de definitieve resultaten bekend waren, kon ik gaan uitleggen dat links meer klappen dan zetels had gekregen en rechts, vooral aan het uiterste, groter was geworden. Het lange zondagse telefoongesprek met mijn vader ging op aan het doornemen van het verschil tussen PVV, BBB, JA21, FvD en VVD. Tegen de tijd dat ik mijn moeder sprak, was mijn samenvatting: „PVV is xenofoob populistisch rechts, BBB is agro-PVV, JA21 is splinter-PVV, FvD is PVV op crystal meth en VVD is PVV met beleggingsportefeuille.”
Op zoek naar hulp vond ik op het Spaanse mediaplatform CTXT een doorwrocht artikel – in het Spaans – over het Nederlandse politieke landschap na de verkiezingen. De auteur, Sebastiaan Faber, had duidelijk verstand van zaken. Hij bleek een Nederlandse professor in Spaans en Latijns-Amerikastudies te zijn met een trits publicaties op zijn naam in Spaanse, Nederlandse en Engelstalige media. Ik stuurde het stuk naar de hele familie. Daar was ik voorlopig vanaf. Mijn tante antwoordde: „Beetje lang, ik zal straks kijken”. Niks meer van gehoord. Mijn moeders interesse in de Nederlandse politiek is toereikend genoeg om mij om duiding te vragen maar niet om zelf door lange artikelen te baggeren. Die zwijgt ook. Mijn vader was in zijn nopjes. Wat een doorwrocht stuk, zei hij. De auteur had duidelijk verstand van zaken.
Nu Nederland de formatiefase in gaat, zal ik mijn vader moeten uitleggen dat de VVD niet met GroenLinks-PvdA wil samenwerken omdat ze die te links vinden. Yesilgöz had het zelfs over ‘radicale elementen’. Voor mijn vader ligt loepzuiver links rond Fidel Castro, Hugo Chávez en Evo Morales. In zijn visie zijn dat kameraden die de verdorven imperialisten van de Verenigde Staten van hun eiland joegen (Castro), industrieën nationaliseerden (Chávez) en voor cocaboeren opkwamen (Morales). Gematigd links zijn de Braziliaanse Lula Da Silva of de Chileense Salvador Allende – de socialistische president die de dood in werd gejaagd toen zijn regering omver werd geworpen met steun van bovengenoemde imperialistische zwijnen. Zo ongeveer zou zijn korte samenvatting luiden. Die vader moet ik uitleggen dat als het aan de VVD ligt, zijn linkse galerij niet compleet is zonder Jesse Klaver uit Nederland.
Het is niet alsof GroenLinks-PvdA van plan is bedrijven te nationaliseren, fabrieken te onteigenen of miljardairs tot multimiljonair te belasten. Neerlands links belooft niet eens op zijn New Yorks links het ov gratis te maken of huren te bevriezen. Waarom de VVD zo hysterisch doet, kan ik niet verklaren. Waarschijnlijk zijn er in Nederland domweg te veel rechtse partijen, vooral op het uiterste. Als je aan het ene uiteinde veel gewicht hebt en het andere uiteinde weinig, schuift het centrum op, in dezen naar rechts. Dan wordt het acceptabel dat ze bij de VVD „bolsjewieken!” gaan gillen als ze Jesse Klaver en Kati Piri zien.
Daarom richt ik me nu tot Sebastiaan Faber. Het zou enorm helpen als hij een stuk zou schrijven – in het Spaans – over het verschil tussen Latinolinks en Lage Landenlinks. Liefst voor zondag. Dan hoef ik, als mijn vader vraagt wat er zo radicaal is aan GroenLinks-PvdA, niet met iets te komen als: „Ze willen de hypotheekrenteaftrek afbouwen.”
Mijn vader: „Qué?”
En ik: „Stapsgewijs.”
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC